vick - sprzęt i turystyka

Wesołych Świąt

2010-12-24T00:01:00.002+01:00

Zima znów zaskoczyła...

2010-12-01T17:55:00.001+01:00

Patrząc się na to, co dzieje się właśnie na ulicy, zastanawiam się czy nie lepiej będzie niedługo zainwestować w psi zaprzęg.
Jak za każdym razem zima będzie zaskakiwać drogowców tak znienacka (zaczęło delikatnie prószyć wczesnym popołudniem), to czeka nas paraliż komunikacyjny.
Tramwaje stały przez ponad pół godziny, blokując częściowo ulicę, bo zamarzła zwrotnica.

Rano ten chodnik był czarny, teraz jest ok 5cm ubitego śniegu.

Natchnienie sprzętowe: dobrze skrojony kaptur w kurtce jest wart połowę jej wartości.

Marmot Life, Berghaus Magazine...

2010-11-23T12:45:00.000+01:00

Czyżby rodziłą się nam nowa, świecka tradycja?

W moje ręce wpadł w zeszłym tygodniu pierwszy numer magazynu "Marmot Life", w międzyczasie dostałem zapowiedź, że lada moment przyślą "Berghaus Magazine". Oba pisma są absolutnie sponsorowane i wydawane (w formie papierowej!) przez marki widniejące w ich tytułach.

Marmot Life to ładnie wydane czasopismo, na błyszczącym papierze, ze sztywniejszą okładką.
Wszystkie 100 stron jest w kolorze.

W środku znajdziemy artykuły związane z wyprawami osób sponsorowanych przez Mamrota, wywiady z nimi, m.in. Stefan Glowacz i Piotr Pustelnik, masę rewelacyjnych zdjęć i dziewięcio stronicową, zimową galerię z dyskretnym opisem, jakie produkty widać na zdjęciu ;)
Ponadto znalazły się tu najciekawsze (zdaniem firmy) produkty z kolekcji zimowej oraz zapowiedź tego, co pojawi się na wiosnę 2011, parę reklam sprzętu narciarskiego, producentów tkanin etc.

Pismo ogólnie jest dość ciekawe, jednak zaskakuje mnie trochę idea jego powstania.
Zrozumiałe są dla mnie artykuły sponsorowane i reklamy w periodykach o większym zasięgu (pisma raczej się w kioskach nie dostanie), wydawanie katalogów, ale wysokobudżetowy magazyn?

Może to zapowiedź powrotu do namacalnej reklamy i częściowy odwrót od internetu?

Nieznane są ścieżki adeptów marketingu, może zafoliuję pierwszy numer, bo za 50 lat będzie wart tyle, co pierwszy numer komiksu z Supermanem ;)

Pogoda była obłędna.

2010-11-14T18:45:00.004+01:00

~~Reszta jak się wyśpię i ogarnę.~~
No i jest mała kolekcja zdjęć.

Oddychalność membran - wyścig zbrojeń.

2010-10-13T15:46:00.000+02:00

Od około tygodnia świat obiega informacja o tym, że Gore Inc. wypuszcza najlepiej oddychającą membranę Gore-Tex w historii - Gore-Tex Active Shell.

Jako zagorzały wielbiciel eVentu (choć ostatnio miałem chrapkę na dwa modele z Paclite Shell) zacząłem się zastanawiać na ile nowe wcielenie Gore będzie rewolucją w temacie oddychania.
Pozwolę sobie napisać sceptyczną analizę, a wnioski pozostawiam Wam.

eVent i Gore-Tex to membrany o tym samym składzie chemicznym, różniące się wykończeniem fizycznym.

Obie zbudowane są z rozciągniętego politetrafluoroetylenu (ePTFE) i są membranami porowatymi o bardzo wysokiej oddychalności i wodoodporności - otwarte pory membrany są mniejsze niż kropla wody, a większe niż cząsteczka pary wodnej.
Różnica pomiędzy nimi wynika z tego, że podczas używania butów czy odzieży z taką membraną, pory membrany zatykają się brudem i tłuszczem, którego nie sposób wyeliminować inaczej niż wieszając kurtkę w szafie ;)
Zabrudzenia wewnątrz porów powodują to, że kurtka zasysa wodę z zewnątrz, poprzez podsiąkanie, co często jest mylone z przemakaniem kurtki.

Tajemnicą poliszynela jest to, że Gore zabezpieczyło membranę przed zabrudzeniem dodając cieniutki warstwę poliuretanu, przez co pot musi się najpierw skroplić, żeby został przetransportowany przez membranę.
eVent jedynie zmniejszył prześwit porów, dzięki czemu pot jest wyrzucany na zewnątrz już w formie pary, jednak problem zaczopowania się porów membrany nie został wyeliminowany w 100%.
Niestety żadna z firm nie podaje dokładnych informacji na temat tego w jaki sposób wykańczane są ich membrany.

Taki stan rzeczy powoduje, że większość użytkowników uznaje eVent za lepiej oddychająca membranę niż Gore. Osobiście wydaje mi się, że jest to bardziej kwestia tego, że Gore zaczyna "oddychać" później - czeka na skroplenie się potu, eVent wywala go ad hoc.

Co więc będzie przełomem w nowym typie Gore?

Active Shell według informacji prasowych, po pierwsze będzie laminowane tylko do bardzo cienkich tkanin zewnętrznych ~20den, po drugie sama membrana będzie cieńsza (może przez zrezygnowanie z warstwy PU, chociaż śmiem w to wątpić).
Polityka dotycząca wyrobów z nowego laminatu (tak, dobrze czytacie, chcąc coś z tego uszyć trzeba produkt skonsultować z producentem lamiantu, w ramach licencji ;) zakłada m.in. ograniczenie ilości szwów, klejenie ich najcieńszymi taśmami oraz zminimalizowanie miejsc z membraną na zakładkę (membrana na membranie).
Dopuszczalna, maksymalna waga wyrobu nie powinna przekroczyć 330g.

Produkty z Active Shell będą raczej kierowane do segmentu "ultra" - biegaczy, rowerzystów, napieraczy.
W segmencie "lekkim" dalej zostaje Paclite Shell - który dość dobrze znosi kontakt z plecakiem.
Pro i Performance Shell również nie ulegają zmianie.

Mamy więc:

produkt o obniżonej wadze, mniejszej wytrzymałości ale większej oddychalności od Paclite'a, który już i tak pojawiał się na nośnikach 20den. Deklarowana oddychalność RET Paclite <4, Active <3.

Produkt membranowy, kierowany do osób uprawiających sporty wysiłkowe, w których doskonale radzą sobie materiały bezmembranowe.

Laminat 3L o mniejszej wytrzymałości, a podwyższonej oddychalności w stosunku do innych z tej samej stajni, uzyskany przez zmniejszenie gramatury nośnika i rozsądne założenia projektowe.
Konkurencja już pokazała (bez wtrącania się w proces projektowy): lekki materiał 3L i konstrukcja eliminująca jakikolwiek zamek, waga 210g:

Butelki, bidony, bukłaki.

2010-10-08T14:52:00.000+02:00

Poniekąd odpowiadając na pytanie o wagę butelek SIGG, postanowiłem zważyć i opisać najczęściej używane pojemniki na wodę.

Na zdjęciu widać stojące od lewej: SIGG 1l, Nalgene Widemouth 1l, SIGG 0,5l
i leżące: Source Liquitainer 2l, Liquitainer 1l, Deuter Streamer 1l (stary typ z dodatkową kieszonką z tworzywa, naklejka jest Deutera a bukłak to Source Widepack).

Waga tych pojemników wygląda tak:
Liquitainer 1l - 28g
Liquitainer 2l - 35g
SIGG 0,5l - 107g
SIGG 1l - 131g
Streamer 1l - 148g
Nalgene 1l - 177g

Muszę przyznać, że pomimo największej wagi, najczęściej używam Nalgene - daje najwięcej możliwości i jest najwygodniejsza do napełniania w terenie.

W następnej kolejności są Liquitainery. Dwulitrowy mam już ponad dwa lata, litrowy od dwóch miesięcy. Ich zaletą jest to, że się ładnie składają oraz (a w zasadzie przede wszystkim), to że posiadają wykończenie antybakteryjno-mikrobowe wewnątrz - nie łapią zapachu i woda nawet długo w nich trzymana nie obrasta butelki. Często służą mi jako dodatkowy pojemnik uzupełniając Nalgene.

Bukłak jest bardzo wygodnym rozwiązaniem, jednak coraz rzadziej z niego korzystam. Najczęściej zniechęca mnie problem z uzupełnieniem napoju w trakcie dnia. Umiejscowienie bukłaka wewnątrz plecaka ma zazwyczaj to do siebie, że żeby go napełnić trzeba go wyjąć a potem włożyć w to samo miejsce z powrotem.
Najczęściej wiąże się to z częściowym, ponownym przepakowaniem plecaka.
Wiem - marudzę ;) Ale widzę tylko taki powód tego, że używam go rzadko.
Deuter Streamer/Source Widepack bardzo łatwo się myje i wygodnie napełnia np. w strumieniu, dzięki szerokiemu wlewowi zapinanemu zasuwką na strunie. Również posiada takie samo wykończenie jak butelki Liquitainer.

Na koniec SIGG - butelki, do których mam sentyment. Odkąd zobaczyłem zdjęcie jakiegoś alpinisty z wpiętą taką butlą za korek do uprzęży (obok reszty żelastwa), stała się moim marzeniem, które dość długo potem zrealizowałem.
Butelki aluminiowe są lekkie, wytrzymałe (odkształcają się, złazi lakier, ale dalej są szczelne) i można je przenosić za ucho w korku. Irytuje mnie w nich długi gwint (zwłaszcza jak chce się pić) i wąski wlew. Gwint oczywiście musi taki być, bo w zasadzie na nim wisi ciężar butelki z wodą. Marudzenie na szerokość szyjki to - to wynik używania Nalgene.

Jak widać jestem zwolennikiem butelek wielorazowych (niekoniecznie wielokrotnego używania butelek PET) i zdecydowanie tęsknię do czasów, kiedy w warzywniaku można było kupić Staropolankę w brązowej, szklanej butelce zwrotnej.

Cordurowo - kolorowo.

2010-09-30T11:40:00.001+02:00

Dotychczas obraz polskiego turysty przedstawiał się zazwyczaj szaro-czarno, bądź czerwono-czarno - klasycznie do znudzenia.
Może wynikało z tego, że w dalszym ciągu kupujemy sprzęt na "n"-lat więc wybieramy kolory "bezpieczne", a może przyczyna jest inna - nieważne.

Ważne jest to, że taki stan rzeczy się zmienia i to, że w końcu firmy Polskie zaczynają gonić świat w zakresie żywych barw i nienudnych kolorów.
Pojawiają się zestawienia w stylu lat '80-'90 (de gustibus...) jednak w odrobinę bardziej soczystej tonacji.

Wczoraj miałem właśnie okazję dobrać się do nowych kolorystycznie plecaków i śpiworów Pajaka.

Oczywiście, jak na Pajaka przystało, zielone jabłuszko, fiolet czy pomarańczka to 100% Cordura.

"Dostępne w najlepszych sklepach muzycznych" ;)

Reversible Polar Buff

2010-09-27T12:15:00.000+02:00

Tak - znowu Buff®, ale to nie moja wina, że firma z Katalonii znowu wypuszcza na rynek coś nowego.

Na nadchodzącą zimę Hiszpanie proponują nam kolejną wersję Buff'a z polarem.
Polar Buff Reversible - jak można się domyślić z nazwy, jest to wersja dwustronna, ale nie tylko.

Klasyczny Polar Buff posiada doszyty rękaw z Polartecu Micro do klasycznego Buffa, nowa wersja jest jakby dwuwarstwowa - rękaw z Polartecu jest wewnątrz Buff'a.
Obie tkaniny połączone są tylko na końcach, dzięki czemu można rozwarstwić ten wynalazek i np. wyciągnąć część polarową na dół, a cześć z mikrofibry na górę, albo na odwrót.

Polar Buff Reversible jest tej samej długości co Original Buff (a więc krótszy od Polar Buff'a) ale za to część polarowa jest dwukrotnie dłuższa.

Wiem - trochę to pokręcone - prawie jak sam dwustronny Polar Buff ;)

Dzięki polskiemu dystrybutorowi Buff, dostał mi się w ręce wzór w pięknym różowo-białym kolorze, więc pozwolę sobie zakończyć cytatem:

"Pink it´s the color of passion
`Cause today it just goes with the fashion
Pink it was love at first sight, yea
Pink when I turn out the light, and
Pink gets me high as a kite
And I think everything is going to be all right
No matter what we do tonight
You could be my flamingo
´Coz pink is the new kinda lingo"

Aerosmith "Pink"

Zdjęcia z telefonu - może je podmienię.

Nie tylko ogry są jak cebula.

2010-09-21T12:15:00.003+02:00

Czyli kolejne, długie rozważania na temat tego w co się ubrać w teren.
Nadchodzi jesień, dni robią się coraz krótsze a ranki i wieczory tchną chłodem i wilgocią.
Człowiek jest chyba jedynym zwierzęciem, które nie ma naturalnej ochrony przed niską temperaturą, więc musi zakładać na siebie odzież.

Przez wiele lat ubieraliśmy się "na cebulkę" - wiele warstw odzieży z jednej strony zatrzymuje większą ilość nagrzanego powietrza i pozwala na skuteczną regulację termiki (poprzez ściąganie lub zakładanie poszczególnych warstw), ale z drugiej strony często powoduje dyskomfort podczas ruchu oraz zwiększa konieczną ilość zabieranych rzeczy.

Rozwój technologii pozwolił na stworzenie materiałów lżejszych, nienasiąkliwych i o strukturze lepiej zatrzymującej ciepło, które przy okazji są w stanie odprowadzić pot na zewnątrz.
Taki stan rzeczy dał nadzieję na poprawienie komfortu noszenia odzieży, a przez to i komfortu użytkownika.

Przekonywano nas do teorii opierającej się na trzech warstwach: bieliźnie termoaktywnej, polarze i kurtce z membraną - teraz mówimy o tym "hardshell".
W Polsce najczęściej składał się z koszulki syntetycznej, polaru "200" i kurtki z membraną.
Taki układ miał zapewnić komfort w dość szerokim spektrum temperatur i warunków, jednak dość szybko okazało się, że nie jest to zestaw idealny.
Zewnętrzna warstwa membranowa nie jest w stanie odprowadzić zbyt dużej ilości wilgoci, co jest skutkiem ubocznym zastosowania membrany, a warstwa termiczna podczas intensywnego wysiłku doprowadza do przegrzania, a podczas postoju nie zapewnia odpowiedniej izolacji. Polar jest odzieżą termoaktywną - do jej odpowiedniego działania potrzebny jest więc ruch.

Pojawiła się zatem kontr-koncepcja, która miała zniwelować problem związany z odprowadzaniem wilgoci i "zarządzaniem" temperaturą, oryginalnie nosiła miano "pile & pertex" i opierała się na odzieży noszonej przez Eskimosów. Została opracowana z myślą o zimie. Taki typ ubioru ograniczał ilość warstw do jednej, przez co zmniejszała się waga i objętość zabieranej odzieży, jak i poprawiał się komfort poruszania się w niej. Ten system został stworzony głównie na warunki zimowe.

Oba sposoby ochrony przed zimnem początkowo były przeznaczone dla wspinaczy (tych zimowych jak i wysokogórskich), jednak dość szybko zostały zaadaptowane przez turystów.
O ile w przypadku tych pierwszych, ograniczony zestaw odzieży na ciele ma jakieś uzasadnienie - w ścianie, na stanowisku czy będąc związanym liną ciężko jest się rozbierać czy ubierać (wyjątkiem jest kurtka stanowiskowa - belay jacket), a mniejsza ilość warstw oznacza większą swobodę ruchu, to przeciętny turysta idący po szlaku, nawet zimą, ma możliwość założenia bądź ściągnięcia dodatkowej warstwy, przez co może zapewnić sobie jeszcze większy komfort.
Ten dość prosty podział, wynikający z możliwości użycia odzieży, na wspinaczkową i turystyczną był kiedyś bardziej widoczny. Obecnie mam wrażenie, że został zatarty.

Producenci od dobrych paru lat proponują nam różnego typu produkty pod wspólną nazwą - softshell.
Najczęściej wyglądają tak, że od spodu posiadają cienką warstwę mechatego (mniej lub bardziej) polaru, a od zewnątrz mają gęsto tkaną, lekko elastyczną powierzchnię (co jest pomiędzy, to już inna historia). Tego typu materiały powstały początkowo dla narciarzy - zapobiegały przyklejaniu się śniegu (jak miało to miejsce w przypadku polaru) a jednocześnie były wygodniejsze od kurtki membranowej, która jest nieelastyczna i często sztywnieje na mrozie.
Właśnie przez to, że materiał nie krępuje ruchów i nadaje się na zimę, dość szybko zdobył popularność wśród wspinaczy. I tu historia się powtarza, ze środowiska wspinaczkowego, szybko przeszedł do turystycznego i zdobywa nowych zwolenników.

Wszystko by było w porządku, gdyby nie to, że i ten typ ubioru nie jest ideałem ;)
W założeniu, softshell jest rozwinięciem koncepcji pile&pertex, zakłada zmniejszenie ilości warstw, zwiększenie wygody podczas ruchu, ochronę przed wiatrem i śniegiem (nie przed deszczem).
Zasadniczo miał też mieć lepszą oddychalność, ale coraz częściej spotyka się softshelle z membraną, co akurat ten parametr sprowadza do poziomu hardshell'u.
Najczęstszym problemem związanym z softshellem jest fakt, że przemaka, więc uzupełnia się go lekką kurtką przeciwdeszczową. Drugi problem jest taki, że jest on dość "wąski" termicznie - latem bywa w nim za ciepło, zimą trzeba założyć coś pod spód.

To sprowadza nas do punktu wyjścia - ubioru "na cebulkę" - wiele warstw odzieży z jednej strony zatrzymuje większą ilość nagrzanego powietrza i pozwala na skuteczną regulację termiki (poprzez ściąganie lub zakładanie pojedynczych elementów), ale... nowe materiały są dużo lżejsze i wygodniejsze, nie krepują zbytnio ruchów i zajmują dużo mniej miejsca w plecaku.

Stosując odzież warstwowo można się szybko dostosować do zmiennych warunków, jakie zastaniemy na szlaku. Dwa cieńkie polary, zamiast jednego grubego, pozwalają na łatwą regulację temperatury.
Wiatrówka, chroni przed wychłodzeniem ale prawie nie ogranicza oddychalności, więc może być traktowana jako dodatkowa warstwa pod odzieżą membranową.
Lekka kurtka hardshell może być dzięki temu wykorzystywana jedynie podczas złej pogody, etc...

Taki system jest dużo bardziej elastyczny i pozwala na łatwe dostosowanie się do sytuacji.
Jednak wygląda na to, że porwani obietnicami mniejszej ilości warstw, większej swobody czy nieprawdopodobnej oddychalności, większość o nim zapomniała.
Ja sam stosunkowo niedawno sobie uzmysłowiłem zalety "cebulki", o których po prostu zapomniałem.
W szafie dalej mam dwa softshelle (stretch woven) i koszulę typu pile&pertex, których nadal używam - ale w warunkach przewidywalnych.
Mam klasyczny hardshell - używany również w konkretnych warunkach.
Tam gdzie spodziewam się wszystkiego - od marznącego deszczu, po palące słońce... zabieram kilogram cebuli :)

Do powyższych rozważań natchnęła mnie po części aura za oknem, ale nie tylko.
Przez przypadek znalazłem w sieci film opisujący sposób ubierania się na zimę i lato.
Film został stworzony przez NOLS (National Outdoor Leadership School), organizację z ponad 40 letnim doświadczeniem, założoną przez Paula Petzoldta.
NOLS nieco inaczej potraktowali temat warstw ubioru na zimę, uwagę zwraca wykorzystanie wiatrówki jako pełnoprawnej warstwy pośredniej oraz wyparcie warstwy polarowej przez lekką kurtkę/sweter syntetyczny.

Nie jestem wspinaczem, chodzę po szlakach starając się "nosić lekko", ale nie lubię marznąć ani się przegrzewać.
Jestem fanem nowych technologii, jednak uważam, że powinniśmy podchodzić do nich z rozsądkiem i nauczyć się z nich korzystać, zamiast ślepo wierzyć w zapewnienia wynalazców.
Da się zmniejszyć ilość warstw zakładanej odzieży, ale nie można wtedy liczyć na to, że będzie wtedy dobra na każde warunki.

Śpiwór, mata, płachta - czyli długie i nudne rozważania na temat systemu do spania.

2010-08-17T13:41:00.012+02:00

Wszystkie dobre rady dotyczące odchudzenia wagi swojego ekwipunku, już na początku wspominają o odchudzeniu/wymianie plecaka, śpiwora i namiotu. Śpiwór i schronienie to aż dwa elementy z "wielkiej trójcy", która waży zazwyczaj najwięcej.
Tym razem co nieco o tym w czym śpię i dlaczego akurat w tym.

Śpiwór.
Przez wiele lat używałem różnych śpiworów syntetycznych (do dzisiaj mam ze cztery w szafie), które spełniały wszystkie moje oczekiwania z wyjątkiem objętości po spakowaniu i wagi, choć waga stoi tu na duuużo dalszym planie.
Przed kupnem śpiwora puchowego najpierw odstraszała mnie cena, potem świadomość tego, że puch nie lubi wilgoci, itd...
Niedawno dojrzałem do kupna puchu i pojawił się problem - jaki model, ile puchu, jaka temperatura...?

Rozważania zacząłem od tego w jakim zakresie temperatur mam zamiar używać śpiwora.
Większość opinii dotycząca zawilgocenia śpiwora z jakimi się spotkałem, dotyczyła zbyt ciepłych śpiworów do temperatury w jakiej się śpi.
Pierwszy wniosek: nie kupić zbyt ciepłego śpiwora.
Zbyt lekki śpiwór puchowy ma raczej ograniczone zastosowanie ze względu na obecność wilgoci, jednak czasami zdarza się spać w wyższej temperaturze niż komfortowa dla śpiwora.
Drugi wniosek: śpiwór powinien mieć możliwość wentylacji.
W moim przypadku, najczęściej sypiam w terenie w okresie wiosna/jesień, lekka zima.
Latem mogę wziąć syntetyk.
Trzeci wniosek: należy szukać śpiwora z T lim w okolicach -5/-10°C
Śpiwór będzie używany z płachtą biwakową (bivibag), która chroni go przed zawilgoceniem i dodatkowo dodaje około 3°C do termiki śpiwora. Na większe mrozy mogę zastosować dodatkową wkładkę jedwabną lub z cienkiego śpiwora syntetycznego.
Reasumując - zacząłem się rozglądać za śpiworem, z granicą komfortu w okolicach -5°C, pełnym zamkiem i przyzwoitym ale nie najdroższym materiałem zewnętrznym (płachta).

Rozważałem kupno w zasadzie trzech modeli śpiworów:
Goextreme Barents 600 - ten był najcięższy ze wszystkich trzech i przy większej ilości puchu miał w zasadzie deklarowaną tę samą temperaturę jak konkurenci. Nie przerażają mnie negatywne opinie a propos pokrycia śpiwora.
Cumulus Mysterious Traveller 500 - najlżejszy i z najlepszego materiału, odpadł ze względu na dostępność. Taka ciekawostka - ten sam Cumulus w UK, ma podawaną temperaturę -7°C i cenę katalogową 185£ cena w funtach nie jest bynajmniej zawyżona, tylko ta w złotówkach jest "na polską kieszeń", ale dlatego nie można tych śpiworów nigdzie pomacać, zamówienia tylko przez stronę producenta.
Pajak Radical - był dostępny od ręki, więc zdążył na moje urodziny ;) Okazał się cięższy niż deklarował producent. Temperaturę trzyma prawidłowo.

Mata, karimata...
Pod śpiwory syntetyczne w zasadzie nie potrzeba aż tak dobrze izolujących mat do spania, ponieważ włókna syntetyczne mniej się kompresują pod wpływem użytkownika niż puch.
Idealne do zastosowania na lekką zimę wydają się być maty samopompujące - są miękkie i dobrze izolują i zajmują niewiele miejsca w plecaku.
Ale są ciężkie i "wrażliwe na nieroztropność", dlatego mimo paru podejść do kupna, dałem sobie spokój.
Podobnie sprawa ma się z materacykami dmuchanymi - łatwo je przebić, a do tego trzeba się namęczyć żeby je napełnić.

Maty piankowe - potocznie karimaty.
Przewagą nad innymi matami jest ich niezawodność (nawet podziurawione działają), niska waga i niska cena. Minusem jest niewielka grubość, przez co śpi się mniej miękko oraz to, że po zwinięciu mamy wielką rolkę i w zasadzie nie da się jej nijak zmniejszyć.
Ze względu na dostępność różnych modeli i niską cenę, można sobie pozwolić na różne modyfikacje takiej maty - można rozciąć ja na fragmenty i skleić tak, żeby składała się jak harmonijka, dzięki czemu wejdzie do środka plecaka. Można ją też przyciąć do długości wystarczającej na izolowanie korpusu i ud - zyskamy w ten sposób mniejszą średnicę rolki, a głowę i nogi kładziemy na częściach wyposażenia (polar, plecak).
Tak dociętą matę EVA 12mm używałem do momentu kiedy nie kupiłem maty Multimat Adventure, o której już wspominałem. Tempeartury podawane przez producenta -15°C i 60°C myślę, że należy traktować podobnie jak w śpiworach - jako dolną i górną granicę komfortu. Póki co miałem okazję spać na niej w temperaturze tuż powyżej zera i spało się twardo ale ciepło - czyli zgodnie z oczekiwaniami.
W celu zwiększenia komfortu cieplnego przy trzaskających mrozach przewiduję dołożenie w/w przyciętej maty 12 EVA.

Ochrona przed deszczem i wilgocią.
Jako, że jeżdżę głównie na krótkie wypady i to najczęściej w pojedynkę, nie widzi mi się noszenie namiotu.
Oczywiście widzę jego zalety, jednak jego wady - objętość i waga - przeważyły i wybrałem płachtę i plandekę biwakową.
Na początku uściślę, co przez to rozumiem w kontekście nomenklatury angielskiej, ponieważ nazewnictwo bywa różne i określenia stosowane są często zamiennie.
Dla mnie: plandeka = tarp,
płachta biwakowa = bivibag.

Jednym z pierwszych wynalazków, kŧórego używam do dzisiaj, jest amerykańskie wojskowe poncho.
Dzięki oczkom i dwustronnym napom można je spiąć po długości, jak naleśnik i zaimprowizować pokrowiec na śpiwór, lub spiąć z innym (innymi) i zrobić improwizowany namiot.
Do poncho można dokupić podpinkę, która po zmodyfikowaniu sprawdza się jako letni śpiwór.
Poncho oczywiście dobrze zastępuje kurtkę przeciwdeszczową w warunkach leśnych i nizinnych - w górach ze względu na wygodę i bezpieczeństwo wolę kurtkę.

W roli pokrowca na śpiwór lepiej sprawdza się jednak klasyczny bivibag - worek do którego wpełzam razem z matą i śpiworem. Teoretycznie nie powino miec znaczenia czy worek ma jakąś membranę, czy jest zrobiony z nieoddychalnej tkaniny, jednak w praktyce mogę napisać tyle, że nieważne jaka membrana, ważne żeby jakaś była.
Ilość wilgoci skroplona w foliowym worku, a w płachcie membranowej jest drastycznie różna.
Używałem dotychczas płachty szytej rzekomo z wojskowej odmiany Gore-texu (szyta chałupniczo, kupiona na alledrogo), która wymieniłem na lżejszą ale mniej pancerną płachtę Trekmates, która teoretycznie ma dość słabą oddychalność. Różnicy nie zauważyłem - jedyne zawilgocenie jakie widać, pojawia się w okolicy ust i jest naturalnym następstwem skraplania się wody z wydychanego powietrza.
Płachty biwakowe w postaci worka na śpiwór mają tę wadę, że jak pada, woda dostaje się przez otwór na twarz, dlatego warto połączyć taki worek z plandeką, z której zrobimy sobie jakiś rodzaj zadaszenia.
Tu sprawdza się całkiem nieźle wspominane poncho, jednak nie należy ono do najlżejszych rozwiązań.
Lekkie i tanie są plandeki budowlane, które strasznie szeleszczą ale do prób i zabaw są idealne, a jest czego próbować bo sposobów rozbicia tarpu jest całe mnóstwo.

Sposób rozbicia plandeki zależny jest też od jej wymiarów, im mniejsze wymiary, tym mniejsza waga...
tym tokiem rozumowania dochodzimy do konkluzji, że potrzebny jest nam daszek nad samą głowę (zakładam, że płachta ma klejone szwy i na nogach nie przemoknie).
Rozbijamy więc mikrotarp - w wersji high-tech-profi ma on odpowiedni kształt, jest asymetryczny, ma odciąg na środku itd. W wersji dla leniwców, jest to prostokąt z oczkami na rogach i w połowie długości większych boków. Taka wersja podczas dobrej pogody służy mi jako podkładka/podłoga lub plandeka ochronna na rzeczy, które zostają poza płachtą. Podczas niepogody można taki tarp rozciągnąć między drzewami, podwiesić do gałęzi lub przy pomocy paru szpilek i kijka rozbić na otwartym terenie (ma tendencje do bycia żaglem, więc należy go dobrze przymocować).

Po tak długim i nudnym wywodzie pora chyba na jakieś wnioski.
Obecnie mój podstawowy zestaw do spania wygląda tak:
Pajak Radical - waga realna 960g
Multimat Adventure - waga realna 152g
Trekmates Bivibag - waga realna 359g
Razem - 1471g

W zależności od prognozowanych warunków dokładam plandekę przeciwdeszczową w postaci poncho - 485g lub mikrotarpu - 125g.
Powyższy system daje mi komfort snu w temperaturach około zera, przy przymrozkach i temperaturze spadającej w okolice granicznej dla śpiwora (nie jestem do końca pewny termiki maty).
Płachta biwakowa dodaje odrobinę do termiki śpiwora, chroni go przed wilgocią i szronem osadzającym się na materiale zewnętrznym a także przed błotem i brudem - sypiam na glebie, bez podłogi.
Najwyższa temperatura w jakiej spałem w tym zestawie to ok +10°C - spałem w rozpiętym śpiworze, ale w płachcie, która chroniła przed wiatrem.
Przy dużej wilgotności powietrza (padający przez całą noc deszcz, ale spałem w wiacie turystycznej) i temperaturze szacowanej na ok +5°C wstałem wypoczęty i wyspany (rześki nigdy nie bywam ;) jako jedyny ze śpiących w tej wiacie - wtedy naprawdę przestałem żałować noszenia dodatkowych gramów - wcześniej zwątpiłem widząc megamały śpiworek Cumulusa z serii LiteLine (200g), ale poranek rozwiał wszelkie wątpliwości.

Raport ze szlaku.

2010-08-05T15:00:00.002+02:00

Wymyśliłem sobie taki mini cykl, w którym postaram się zawrzeć w krótkiej formie swoje wrażenia z używania zabranego sprzętu w kontekście konkretnego wyjazdu, pogody etc.

Na pierwszy raz dwa deszczowe wyjazdy - Babia Góra oraz Szczawa-Mszana Górna.
Wyjazdy pechowe pogodowo, bo oba miały być w Tatry, ale za pierwszym razem spasowaliśmy po zapowiadanym pogorszeniu pogody, które trwało przez cały tydzień i skończyło się dopiero w niedzielę.
Za drugim razem zmieniłem plany w zasadzie przy kasie biletowej i sądząc po tym co się działo na Podhalu, zrobiłem słusznie.

Po pierwsze: plecak - testowy Black Diamond Epic 35 sprawdził się całkiem dobrze. ergoACTIV jest dla mnie całkiem nowym odkryciem i od początkowego zachwytu przeszedłem przez dużą niechęć do systemu aż do stanu, kiedy stwierdziłem, że jest "OK". System wymaga zupełnie innego sposobu noszenia plecaka niż ten, do którego się przyzwyczaiłem - po poluzowaniu szelek w celu odciążenia bioder plecak gibie się jak "p...y rezus", dopiero odpowiednie ustawienie szelek, które mają system Swing Arm pozwala na wygodne i skuteczne noszenie tego worka. Więcej szczegółów na ten temat tego plecaka skrobnę jeszcze później.

Pomimo mojej miłości do słoika Nalgene, kiedy nie mam pewności czy po drodze uda mi się uzupełnić wodę, zabieram dwulitrowy bukłak Source Liquitainer. Ma on dwie zalety - da się go zwinąć w małą rolkę kiedy jest już pusty oraz ma wewnątrz powłokę zapobiegającą rozwojowi bakterii i "przejmowaniu" przez bukłak smaku. Nie straszne mu ściskanie i maltretowanie wewnątrz plecaka. Waga wersji dwulitrowej to 38g.

W temacie odzieżowym, ciągle niezastąpiona wydaje mi się koszulka Montane Bionic zrobiona z materiału Sportwool. Tkanina łączy w sobie najlepsze cechy wełny i syntetyku, jedynie przeszkadza mi to, że koszulka jest strasznie szeroka pod szyją, gdyby zrobili ją w wersji polo byłaby idealna.
Koszulka w 100% z merynosów zastępuje mi cieńki polar - do przebrania wieczorem i na poranny rozruch jest ok, no i nie łapie tak zapachów.
Spodnie - Berghaus Statis są całkiem sympatyczne i wytrzymałe, ale całe są zrobione z grubej Cordury, która schnie wyczuwalnie dłużej niż Tactel z wstawkami z cieńszej Cordury rip-stop. Drugi model ubrany z uwagi na spodziewaną ilość błota - to spodnie z mieszanki bawełny i poliestru kupione lata temu pod znaczkiem @lpin's. Na upały są bardzo fajne, bo luźne i przewiewne, po deszczu schną przyzwoicie, no i kolor mają ogólno-błotny :)
Do turystyki leśno-kapuścianej są naprawdę dobre.

O palniku już pisałem, dodam tylko, że Optimus Crux przymocowany u dołu kartusza praktycznie znika niezauważony w plecaku, co mnie bardzo cieszy.

Nóż jest kolejnym przedmiotem, bez którego nie wychodzę z domu, więc tym bardziej nie wyobrażam sobie bez niego wyjazdu.
O nożach można wiele napisać i długo dyskutować. Dla mnie nóż to narzędzie - piękne i wyjątkowe - ale jednak narzędzie. Podobne podejście do tworzenia noży ma firma ESEE (dawniej RAT). ESEE zrobił mały, użytkowy i absolutnie rewelacyjny nóż o nazwie Izula, z którym od grudnia zeszłego roku nie rozstaję się na żadnym wyjeździe.
Mimo niewielkich wymiarów, nożem można zrobić praktycznie wszystkie potrzebne turyście rzeczy - od posmarowania kromki pasztetem, przez wycięcie dziury w puszcze na improwizowany świecznik, po przygotowanie drewna na ognisko. Sam nóż waży niewiele i dodatkowo nie straszy otoczenia, w uszytej przeze mnie pochwie praktycznie nie rzuca się w oczy nawet jak wisi przy pasie.

Na koniec zostawiłem buty.
Temat, który wałkuję od jakiegoś czasu, bo z jednej strony widzę plusy lekkich butów trailowych lub podejściowych, a z drugiej strony doceniam ochronę i niezawodność wysokiego buciora.
Berghaus Cuesta II w ulewnym deszczu spływającym po granitowych płytach na Babiej Górze spisały się rewelacyjnie. Przyczepność podeszwy na mokrym kamieniu jest zadowalająca. Problem z jakim się spotkałem to oczywiście woda - przy takich warunkach, jakie były na grani nie było szans, żeby w końcu nie przemokły. W pierwszej kolejności woda dostała się do nich od góry, spływała po nogawkach spodni, pod stuptuty i dostawała się do środka buta.
Wyciągnąwszy wnioski z tego doświadczenia na następny wyjazd odkurzyłem moje stare buty dżunglowe.
Ten ruch okazał się słuszny, bo mimo tego, że wyglądałem jakbym się urwał z jakiegoś obozu przetrwania, to gęste, lepkie błoto sięgające kostki nie było dla mnie problemem.
Samoczyszczący i głęboki bieżnik oraz wysoka cholewka skutecznie broniły mnie przed ślizganiem się i dostawaniem się do butów rozmoczonej gleby.
Może ktoś w końcu wyprodukuje ultralekkie i łatwe w czyszczeniu buty na błocko? Bo Inov8 Roclite 288 GTX są całe z siatki, która błotem się tylko zapcha.

Optimus Crux - kuchenka z kosmosu

2010-08-02T11:49:00.010+02:00

Mój palnik Primus Micro jest już na wykończeniu, od około roku przedłużam tylko jego agonię, ale jakoś nie potrafię się z nim rozstać.

Jak zauważyłem pierwsze oznaki jego zużycia (po 6 latach używania mają prawo się takie zacząć pojawiać ;) zacząłem szukać godnego następcy.
Na pierwszy ogień poszedł naturalnie Primus - jednak następca Micro - Micron jakoś nie przypadł mi do gustu, podobnie jego obecna wersja Micron Ti (tu głównie chodzi o cenę), model Express byłby ok (zwłaszcza ze względu na cenę), gdyby nie to, że nóżki pod garnek się nie składają tylko zsuwają razem przez co zajmuje więcej miejsca.

Ale drążąc temat dalej i trzymając się Szwecji trafiłem na ofertę Optimusa i ich sztandarowy palnik Crux.
Przez pewien czas temat był odkładany, przekładany i przesuwany, ale w zeszłym tygodniu przyszła pierwsza dostawa Optimusów do nowego polskiego dystrybutora, więc nadarzyła się okazja, by w końcu wypróbować Cruxa.

Co jest w nim takiego wyjątkowego (pomijajac fajny, zielony kolor pokrętełka, kartuszy i pudełka)?
Crux jest modelem statku kosmicznego U.S.S. Enterprise!

Dla porównania:

Jak widać Optimus Crux ma składaną głowicę palnika oraz nóżki pod garnek, dzięki czemu można go wcisnąć pod wypukłe dno średniego kartusza z gazem.
Co ciekawe, palnik w cale nie waży aż tak dużo, bo jedynie 83g (82g waży Primus Express, Micro waży 101g). Optimus wprowadził też wersję lekką Crux Lite, bez składanej głowicy ale za to palnik waży 72g (tylko 3 g więcej niż Primus Micron Ti).
W konstrukcji składanego Cruxa odchudzono praktycznie wszystko, łącznie z pokrętłem i gałką regulującą płomień, którą zastąpiono składaną ramką z powlekanego na zielono drutu.
Regulacja nie jest przez to mniej wygodna i dalej jest możliwa w grubych rękawicach.

Po rozłożeniu głowicy i podpórek palnik ma wysokość ok 7cm i średnicę ok 9cm.
Trzy nóżki są ząbkowane i kubek czy garnek stoi na nich stabilnie - porównując do czterech w Micro, nie widzę żadnej różnicy.
Po rozłożeniu głowica palnika nie wykazuje chęci do ponownego złożenia się.

Żarnik palnika ma cztery rzędy otworów umieszczone obwodowo tuż przy krawędzi, więc płomień rozkłada się nieco szerzej niż w palnikach z płomieniem "świecowym". Taki układ teoretycznie lepiej się sprawdzi przy dłuższym gotowaniu gęstych potraw.
Przy małej średnicy naczynia (10cm) płomień tylko nieznacznie wychodzi na boki - przyznam że tego się trochę obawiałem, ponieważ najczęściej gotuję w wąskim kubku.

Póki co znalazłem tylko jedną rzecz, która mi przeszkadza w tej kuchence - pokrętło regulacji płomienia jest bardzo czułe. Odnoszę wręcz wrażenie, że działa tylko w zakresie półtora obrotu od początku, dalsze kręcenie do oporu nie przynosi jakiś zauważalnych zmian, ale obrócenie pokrętła o milimetr potrafi czasami zgasić palnik. Możliwe, że to kwestia przyzwyczajenia i nabrania wprawy.

Pamiętajmy.

2010-08-01T17:00:00.001+02:00

1 sierpnia 1944, 17: 00

Godzina "W"

Black Diamond Epic 35 - przedskoczek

2010-07-22T13:59:00.011+02:00

Jak wspominałem poprzednio, BD szykuje na wiosnę 2011 rewolucję w plecakach.
Część z nich jest już dostępna, część się zmieni a inne dopiero pojawią się na wiosnę.
Jeden z takich plecaków wpadł do mnie na chwilę celem sprawdzenia komfortu noszenia w terenie :)

Black Diamond Epic 35 z systemem ergoACTIV

Plecak w zamyśle stworzony jako model "przewodnicki", co skutkuje prostym workiem i trochę bardziej rozbudowanym systemem nośnym niż w plecakach typowo wspinaczkowych - pas biodrowy ergoACTIV.
Pas biodrowy nie ma regulacji wysokości jak w modelu Boost i nie ma kieszonek na pasie, są za to dwie szpejarki i dwa tunele na śruby lodowe. Szelki są dość sztywne, ale wygodne - są wszyte wahadłowo - SwingArm. Wentylację pleców zapewnia wytłaczanka z pianki. Teoretycznie pas biodrowy można odpiąć i zastąpić 25mm taśmą, podobnie wyciągalna wydaje się być wewnętrzna płyta ze stelażem plecaka.

Epic jest plecakiem jednokomorowym, bez zbędnych bajerów i gadżetów - ot tyle co potrzebne by wyjść w góry, na lodowiec czy podejść na stanowisko wspinaczkowe - również na nartach. Pod dolnymi, bocznymi trokami wszyta jest dodatkowa taśma przytrzymująca narty, taki układ pozwala zarówno na stabilne troczenie desek jak i dobrą kompresję plecaka.

Z przodu plecaka są umieszczone cztery metalowe oczka ukryte w usztywnionych kieszonkach. Do tych oczek przymocowane są stringi służące do mocowania np. raków. Oczywiście można je odpiąć i za pomocą sznurka od snopowiązałki czy innego repika przywiązać tam cokolwiek - np. emaliowany kubeczek :)
Praktycznie cały front plecaka jest klejony/spawany/bezszwowy. Jedynie dolne kieszonki na ostrza dziabek są szyte.

Pod klapą Epica mamy standardowy komin zaciągany sznurkiem oraz małą, niebieską pętelkę i kieszonkę mieszczącą długaśny trok. Trok przeciągnięty przez pętelkę tworzy dodatkową kompresję, pozwala na przymocowanie czegoś pod klapą bądź na przeniesienie liny niejako podwieszonej przy plecach plecaka.
Wewnątrz komory, na plecach mamy wszytą kieszeń na bukłak, powyżej której znajduje się rzepik oraz pętelka do jego podwieszenia. Wyjście na rurkę znajduje się zarówno z prawej jak i z lewej strony.
Pętelki są jeszcze dwie, wszyte przy górnym uchwycie czekana, razem z pętlą transportową tworzą trzypunktowy system do windowania plecaka.

Black Diamond ergoACTIV od środka.

2010-06-22T15:03:00.007+02:00

Co prawda z małym poślizgiem, ale wrzucam kolejną ciekawostkę.
Prawie trzy tygodnie temu miałem okazję pobiegać z paroma nowymi plecakami Black Diamond.
Wszystkie miały nowe systemy nośne: ergoACTIV i reACTIV.
Przyznaję, że zrobiły na mnie ogromne wrażenie - zwłaszcza modele z systemem ergoACTIV, który w mocnym uogólnieniu, ma mocowany pas biodrowy na przegubie kulowym.

System nośny jest na tyle wygodny, że pod obciążeniem dziesięciu kilo byłem w stanie tańczyć taniec hula :)
Pas biodrowy mocno uniezależnia ruchy ciała od plecaka. Dodatkowo wahadłowe szelki, pozwalają na bardziej naturalne poruszanie się całego korpusu podczas ruchu.

Pas biodrowy jest wymienny i dokręcany jedną śrubą imbusową (klucz w zestawie). Po odkręceniu pasa mamy dostęp do systemu regulacji długości pleców. Mimo, że plecaki występują w kilku rozmiarach, to i tak możemy podnieść, bądź obniżyć pas biodrowy.

Łyżką dziegciu w związku z tym systemem, jest tylko obawa o wytrzymałość elementów, które będą o siebie tarły.

System uproszczony, reACTIV jest wygodny, ale robi już mniejsze wrażenie przy masie ładunku około dziesięciu kilo. Ten system nie ma tego elementu kulowego, pas biodrowy wysuwa się u dołu na elastycznych taśmach. reACTIV jest stosowany w plecakach, które służą do przenoszenia mniejszych obciążeń oraz w nowej serii plecaków wspinaczkowych (tak, tak seria dla ścianołazów też się zmieni).

Dla ułatwienia wybory powstałĸa strona activeformdesign.com, na której można dokładniej obejrzeć plecaki z serii Launch i Enduro.

Model Boost (32 litry, 1,3kg) uplasował się wysoko na liście "Chcę To Mieć", wiec jest szansa, że niedługo napisze coś więcej o użytkowaniu tego wynalazku.
Gdyby jeszcze Axioma zrobili z systemem ergo...

Przepraszam za jakość zdjęć, ale przedstawiciel BD mnie zaskoczył i miałem tylko komórkę pod ręką.

Aloksak - woreczki strunowe.

2010-06-18T11:46:00.005+02:00

Niby żadna rewelacja, ot woreczki strunowe zabezpieczające przed wilgocią.
Na każdym z nich dumny napis "Tested and approved by the U.S. Navy" - co budzi we mnie przewrotne skojarzenia lub wizje lotniskowca szczelnie opakowanego w taki worek.

Pomijając marketingowe hasła i zapewnienia o wodoodporności na 60m, Aloksak produkuje wytrzymałe i szczelne woreczki na drobiazgi.

Ja zdecydowałem się na zakup ich produktów w zasadzie w jednym celu - potrzebowałem małego opakowania na apteczkę "wypadową". Na dłuższych wyjazdach używam małej apteczki Deutera, która jest dla mnie wystarczająca, ale na weekendowy wypad w kapuściane góry zabieram niewiele więcej niż plastry, folię NRC i parę pigułek.
Przez pewien czas nosiłem taki zestaw w woreczku strunowym, w jaki była zapakowana NRC'eta, ale nie przeżył on próby czasu, no i nie był szczelny na szwach (zgrzewach).

Obecnie są osiągalne w Polsce woreczki Aloksak w zestawie 3 sztuk:

1. 12.7x10.1 cm,
2. 17.1x15.2 cm,
3. 22.9x15.2 cm.

Każdy z woreczków posiada zapięcie strunowe składające się z 3 równolegle biegnących strun.
Szerokie zgrzewy na bokach budzą spore zaufanie, a brak zgrzewu na dole jeszcze je pogłębia.
Sam materiał, z którego są wykonane sprawia wrażenie elastycznego. Nie jest sztywny, przez co wydaje się ciut delikatny, jednak wystarczy go porównać z foliowym woreczkiem strunowym, by dostrzec przepaść, która je różni.

Na pierwszy rzut poszedł najmniejszy z całej trójki - główny powód zakupu.
Weszło do niego całkiem sporo, a jednocześnie pakiet jest na tyle mały, że od biedy mieści się w kieszeni spodni albo bluzy.
Pakiecik zawiera: Folia NRC, plastry z opatrunkiem do cięcia, plastry z opatrunkiem w różnych rozmiarach, gaziki nasączane spirytusem, piguły p. bólowe, stoperan, taśmę życia, patyczki kosmetyczne, agrafki, ziplocki (trytytki?), zapałki, gwizdek...
Jak widać wyszedł zestaw apteczkowo-reperacyjno-higieniczny.

Średni worek jest idealny do przenoszenia dokumentów i wrażliwego na wilgoć sprzętu - komórka aparat, karty pamięci, zapalniczka...
Ten worek maltretuję najczęściej, ze względu na to co zawiera, jest najczęściej otwierany, zamykany zaginany, wypychany - zobaczymy jak długo pożyje - na próbę nosze go również na co dzień w plecaku miejskim.

Największy worek jest hmm, najbardziej frustrujący - jest dosłownie o 2-3 centymetry za krótki, żeby weszła do niego mapa. Zgięta na pół wchodzi bez problemu i zostaje jeszcze miejsce na kompas/gps.
W takim układzie używałem tego worka w deszczu, zgięta odpowiednio mapa + smartfon z włączonym giepeesem. Mapa jak i telefon przeżyły to bez uszczerbku.

Woreczki Aloksak nie tylko są wodoodporne, ale też gazosczelne (airtight). Po wyduszeniu z nich powietrza i zamknięciu wyglądają jak pakowane próżniowo.

Spirytus w puszcze.

2010-06-14T19:20:00.006+02:00

Używam kuchenki gazowej, jednak podczas weekendowych wypadów w niższe góry, zabieranie ze sobą palnika i paliwa wiąże się z dodatkowym miejscem w plecaku i wagą.
Próbując oszczędzić sobie noszenia zacząłem różne eksperymenty.

Początkowo zrobiłem samoprężną kuchenkę pepsi can stove z dyszami po bokach, która jest wydajna, ale niewygodna w obsłudze trzeba ją podpalić od zewnątrz żeby zastartowała.

Z uwagi na to, że w niższych górach zazwyczaj nie ma problemu z dostępnością drewna, zacząłem eksperymenty z kuchenką na gaz drzewny, ale w wersji lekkiej (z puszek) dalej nie mogę dojść do ładu - albo pali się drewno (nie gaz) albo szybko gaśnie.

Zniechęcony eksperymentami postanowiłem wrócić do paliwa płynnego i zrobić absolutnie prostą konstrukcję opartą na konstrukcji Supercat Stove.

Kuchenka jest zrobiona z wąskiej puszki, więc lepiej działa z kubkiem niż kuchenka z puszek po napojach.
Co ciekawe inaczej niż w supercat'cie, górne otwory, a nie dolne, działają jako dysze.

Nie jest to demon szybkości, czasu nie mierzyłem, ale orientacyjnie czas gotowania około pół litra wody bez przykrycia to około 8 minut.
Akurat, żeby się zebrać i spakować przed śniadaniem :)

Kuchenka spirytusowa z pewnością nie może zastąpić gazowej czy benzynowej, jednak w kontekście weekendowej turystyki w niewymagającym terenie, pozwala obniżyć wagę, objętość i koszty gotowania.

Niewątpliwym minusem tego paliwa jest tempo gotowania, duża wrażliwość konstrukcji na wiatr (konieczna jest osłona) i zapach denaturatu.

Sama kuchenka ma niewielką żywotność, ale w końcu jest zrobiona z czegoś, co zazwyczaj ląduje w śmietniku.

Prawdę powiedziawszy, powyższy eksperyment wykonałem z czystej ciekawości, jeśli chciałbym używać alkoholu do gotowania, kupiłbym Trangię.

Zdecydowanie wolę używać kuchenki gazowej, a z kuchenkami na gaz drzewny jeszcze powalczę ;)

Kieszeń bez dna?

2010-06-14T13:51:00.004+02:00

Kieszeń na pasie biodrowym.
Niby nic wielkiego, ale jakże przydatna. Dobrze skrojona kieszonka na pasie nie dość, że pomieści masę drobnych rzeczy, to do tego nie będzie zbyt przeszkadzać czy wisieć jak jest pusta.

Osobiście nie używam kieszeni bocznych w plecakach (wyjątek - boczne siatkowe), w kieszeni na klapie noszę niewiele, ale za to kieszonka na pasie biodrowym kryje masę rzeczy, które są w zasięgu bez konieczności zdejmowania plecaka.

Na zdjęciu widać co miałem ze sobą w ten weekend:
Petzl e+LITE,
drobne,
sztyft ClimbOn, duży faktor przeciwsłoneczny, teoretycznie do smarowania ust ale dobry też na nos i czubki uszu,
Wenger Clipper, scyzoryk z obcinaczką do paznokci,
gwizdek,
dwa małe karabinki, do dopięcia aparatu, przypięcia tarpu, etc.

Oprócz w/w często lądują tam klucze do domu, bilet na przejazd, zapasowa karta pamięci, drugi lub inny scyzoryk...

Ciekaw jestem co Wy nosicie w takich kieszeniach?

Mleko w tubce.

2010-06-14T12:19:00.007+02:00

Ostatnie upalne dni nie sprzyjały przyjemnemu chodzeniu w terenie (w mieście też nie).
Wiadomo, że w taką pogodę należy przede wszystkim uzupełniać płyny, ale na samej wodzie nie pociągnie się długo.

Jako znany łasuch preferuję "szybkie kalorie" podczas ruchu, co najczęściej sprowadza się do jakiegoś rodzaju batonów, czekolady czy innych słodkości. Domowe batony energetyczne dają energię na dłużej, ale nie zawsze chce mi się je robić (zwłaszcza przed krótkimi wyjazdami), więc korzystam z tego, co mogę kupić w drodze na dworzec lub do auta.
Kończy się to najczęściej batonami w/z/między czekoladą lub inna polewą, które przy temperaturach powyżej 20°C radykalnie zmieniają swój stan skupienia.
Jednym ze sposobów uniknięcia jedzenia półpłynnej masy, w foliowym opakowaniu, jest kupienie ćwierć płynnej masy w tubce - mleka zagęszczonego.

Wiem, że ameryki tu nie odkryłem, ale pierwszy raz spotkałem się z takim mlekiem z dodatkiem kawy naturalnej. Czy działa ono pobudzająco - trudno stwierdzić, ale na pewno ma fajny smak - jest oczywiście słodkie, ale gorzka kawa sprawia, że nie wykręca zębów od tej słodyczy.

Ciekawe, czy częściej będę znajdował tubki z mlekiem o takim smaku w okolicznych sklepach?
Inne smaki od tego producenta są dość powszechnie dostępne.

CRKT Eat'N Tool

2010-06-05T11:41:00.013+02:00

Czyli niezbędnik przetrwania taktycznego grillowca.

W obecnych czasach nie trudno się spotkać trudną sytuację walki o przetrwanie, z której odpowiednie narzędzia mogą nam pomóc wyjść bez szwanku (co najwyżej z zatruciem pokarmowym lub z zespołem związanym z zaburzeniem gospodarki elektrolitami w organizmie).

Wyobraźmy sobie taki oto scenariusz:

Długi weekend. Wraz z rodziną i przyjaciółmi podczas Wyprawy (pisane przez małe "w" jest zbyt mało dramatyczne) w dzicz, za miastem rozbijamy się pośrodku pola namiotowego, lub co gorsza, (pełna napięcia muzyka w tle) po środku głuszy terenu Ogródków Działkowych.

Najczęściej w takiej sytuacji mamy tylko to, co znajdziemy przy sobie bądź na wyposażeniu pojazdu, którym się wpakowaliśmy w te kłopoty.
Zgodnie z instrukcją Szurvivalu napisaną przez znakomite osobowości związane z CIA, SAS, CBA, CBŚ, CSI, TSA, WSK, PZL DKW, BMW oraz WV powinniśmy:

•po pierwsze - zachować spokój
•po drugie - zorientować się w sytuacji i sprawdzić łączność (to znaczy czy "jest pole" naszej sieci komórkowej)
•po trzecie - nie oddalać się od pojazdu (chyba, że jest on wyposażony w bardzo dobre nagłośnienie)
•po czwarte - zatroszczyć się o napoje odpowiednie do spożycia (chmielowe napoje izotoniczne są zdatne do picia dopiero poniżej pewnej temperatury)
•po piąte - zatroszczyć się o schronienie (ostre słońce może prowadzić do zaczerwienienia a nawet złuszczania się skóry, co wygląda nieestetycznie, zwłaszcza na skórze pokrytej tatuażem*)
•i w końcu - zatroszczyć się o przygotowanie jedzenia.

Najprawdopodobniej w bagażniku naszego pojazdu (lub pod siedzeniem kierowcy - w samochodach sportowych bądź tuningowanych) znajdziemy podstawowy zestaw przetrwania, w skład którego wchodzi m.in. składany grill, brykiet, zapałki i rozpałka.
Niestety często bywa tak, że zestaw jest niekompletny i brakuje w nim narzędzi do złożenia grilla oraz sztućców (póki co przepisy Kodeksu o ruchu drogowym nie nakładają na kierowce obowiązkowego wożenia pełnego zestawu grillowego - jednak chodzą słuchy, że ma się to niedługo zmienić).

I właśnie w takiej sytuacji ma szansę się sprawdzić nowy gadżet firmy Columbia River Knife and Tool - Eat'N Tool.

Jest to połączenie łyżki, widelca, otwieracza do butelek, śrubokrętu oraz trzech kluczy oczkowych (6, 8, 10 mm). Tool wyposażony jest ponadto w mini-karabinek (przez wtajemniczonych zwany karabińczykiem), który może służyć do bezpiecznego przypięcia narzędzia do kamizelki taktycznej, plecaka czy innej części oporządzenia.

Zastosowanie narzędzi wydaje się być oczywiste
- śrubokręt i klucze oczkowe pomagają złożyć zestaw grillowy
- otwieracz zapewnia dostęp do napojów
- komora zupna pozwala skutecznie nabrać sos lub spałaszować jakże pożywną sałatkę
- mikroząbki na końcu multitoola powiększają nasze szanse podczas zdobywania ostatniego kawałka grillowanych żeberek

Eat'N Tool stanowi doskonałe uzupełnienie jakiegoś taktycznego noża, który mamy w kieszeni/plecaku/na kamizelce i pozwala cieszyć się wygodnym i bezstresowym operowaniem grillowanych specjałów oraz powoduje wzrost zazdrości pośród innych uczestników Wyprawy, posługujących się plastikowymi widelcami i nożami.

Oczywiście powyżej wypisałem podstawowe i najbardziej oczywiste użycie poszczególnych elementów, inne są zależne od potrzeby i wyobraźni użytkownika.
Czasami bywa tak, że nasza Wyprawa okazuje się maksymalnie Extremalna i zamiast poruszać się pojazdem zmechanizowanym, do przemieszczania się używamy Rowerów (znam przypadek użycia Taktycznej Hulajnogi podczas warsztatów treningowych w sztuce grillowania na miasteczku studenckim). W takim przypadku klucze oczkowe w Eat'N Tool mogą okazać się niezastąpione.
Podczas nieoczekiwanego urlopu w Szwajcarii ząbki mogą pomóc w zjednywaniu sobie tubylców przy tradycyjnym kociołku z foundee.
Zimą, szeroka górna część chwytna, może posłużyć jako awaryjny skrobak do usunięcia lodu z ławki na placu zabaw.
Podczas rutynowego, niedzielnego patrolu w markecie, końcówka śrubokrętu możne posłużyć do rozcięcia zgrzewki napojów, z której chcemy pozyskać tylko jedną puszkę bądź butelkę.
Śrubokręt może się również przydać jako mini łomik do podważenia wieczka puszki z farbą żeby przekonać się czy aby na pewno producent nie pomylił nazwy, oznaczenia kodowego i naklejki z próbką koloru na opakowaniu.

Jak widzicie, CRKT Eat'N Tool ma nieskończenie wiele zastosowań i twierdzenie, że jest to tylko za krótki, niewygodny i przekombinowany gadżet, jest absolutnym nadużyciem.

CRKT Eat'N Tool ponadto dodaje +12 punktów do Taktyczności Na Co Dzień.

*żeby nie było - mam

ergoActiv

2010-05-31T21:24:00.006+02:00

Pozostawię bez komentarza, więcej za półtora tygodnia mogę napisać.

The Band With Rocks In

2010-05-30T20:52:00.005+02:00

"Gitara płakała jak anioł, który właśnie odkrył, dlaczego stał po niewłaściwej stronie."
Terry Pratchett, Soul Music*

W sobotę byłem na koncercie znajomego zespołu Yulunga
Zespół świeży, ale jak to bywa w tym światku, muzycy już niekoniecznie ;)
Yulunga tworzy ciekawy klimat rocka z pogranicza NIN i Toola z jednej strony i grandżujących klimatów z drugiej.
Warto posłuchać, może niedługo w końcu coś na MySpace podrzucą

*książka oczywiście świetnie przełożona przez Cholewę, niemniej jednak polecam oryginał, pełen smaczków niemożliwych do przetłumaczenia - o ile tylko dobrze kojarzycie historię rocka :)

Polar z agrestu.

2010-05-20T12:17:00.006+02:00

Warmpeace na obecny sezon letni wprowadził nowy rodzaj własnego materiału o nazwie Gooseberry.
Materiał jest z gatunku cienkich, elastycznych fleeców, które nadają się zarówno na drugą warstwę jak i do noszenia bezpośrednio na skórę.
Skład materiału to: 84% poliester, 16% elastan. Zewnętrzna strona jest gęsto tkana i zbita, wewnętrzna - szczotkowana i miła w dotyku.

Z Gooseberry zrobiona jest bluza Warmpeace Contour Jacket - brakujące ogniwo w obszarze warstwowego ubierania się.
Bluza posiada pełen zamek, dwie, miękko wykończone kieszonki na dłonie, dziury na kciuki i kaptur.
Takie cechy w cienkiej bluzie są rzadko spotykane (osobiście kojarzę tylko bluzę z kapturem od Montano), a szkoda.
Contour przez swój długi zamek może być traktowany jako "druga setka" - dwa polary "100" są praktyczniejsze niż jeden "200".
Kaptur i dziury na kciuki zastępują czapkę i rękawiczki podczas lżejszej pogody, więc na weekendowy wypad w maju jak znalazł.
Taka lekka bluza z kapturem ma szansę ograniczyć kolejne parę gramów w plecaku (pomimo, tego, że sama do ultralekkich nie należy - 400g), a przede wszystkim ilość zabieranych rzeczy (o ile ktoś ma zapędy minimalistyczne ;).

Powyższe zalety wypisałem żeby samemu sobie udowodnić i uzasadnić chęć posiadania kolejnej cienkiej bluzy z elastycznego polaru, mimo, że moja szafa jest w nie zasobna.

Gramatury samego materiału jeszcze nie znam, w porównaniu do Oryxa sprawia wrażenie "o mikron" cieńszego. Wygląd i pierwsze wrażenie robią baaardzo podobne, co widać na poniższym zdjęciu (Oryx po prawej Contour po lewej).

Schody do wody.

2010-05-19T12:43:00.003+02:00

Tak wczoraj wyglądała rzeka Wisła pomiędzy mostem Postwańców Śląskich a mostem Piłsudzkiego.
Bulwary spacerowe są około 4-5 metrów poniżej. Widoki niemal jak w Wenecji lub na Kozanowie w '97.

Dziś nad ranem przerwało wały na zakolu rzeki, w innym miejscu pękają wzdłużnie - szczęśliwie dość daleko od miejsca gdzie mieszkam.

Możecie się śmiać, ale plecak z najpotrzebniejszymi rzeczami dla nas i dla dziecka mam już spakowany.

Spodnie Milo?

2010-05-18T11:39:00.005+02:00

Spodnie Milo z materiału Extendo są chyba obecnie najpopularniejszym typem spodni turystycznych.
Nie da się ukryć, że Milo odwaliło kawał dobrej roboty robiąc elastyczne i wytrzymałe spodnie w przystępnej cenie.
Jest tylko jedno małe "ale": choćbym stawał na głowie, ich krój mi nijak nie pasuje.
W poszukiwaniu alternatywy dla, w pewnym sensie, monopolisty na polskim rynku, kupiłem gacie Warmpeace z materiału SmileSkin.

Spodni używam od ponad 2 lat i nie zapowiada się, żebym szybko się z nimi rozstał.
Ja używam modelu Burkina, który nie posiada zbędnych bajerów - nie ma dodatkowych kieszeni na udzie, ściągaczy w nogawkach i rozporka. Taki krój może nie wygląda na pierwszy rzut oka "wyjściowo" ale świetnie się spisuje pod plecakiem.
Dla tych, którzy wolą klasyczny krój spodni, a nie dresiarski ;) Warmpeace szyje model Pilot Pants.
Zarówno jedne jak i drugie zrobione są z tego samego materiału - Smile Skin Stretch (95,8% nylon + 4,2% Spandex). Ta odmiana jest elastyczna tylko na szerokość i ma dość ciekawą fakturę, przypominającą gruby splot dżinsu.

Ich właściwości rozciągania się są jak dla mnie wystarczające do używania ich na szlakach jak i podczas wspinania. Osobiście ćwiczyłem w nich tylko bouldering, ale jak widać na zdjęciu obok (źródło: verticalvision.aranea.com.pl) sprawdzają się podczas dużo poważniejszego użytkowania - David Kaszlikowski w spodniach Pilot i kurtce Uphill podczas wyprawy na Grenlandię.

Wytrzymałość mechaniczna spodni jest bardzo duża, wielokrotne ocieranie się o skały, zwalone pnie czy szorstkie ściany w mieście nie dało im rady. Jedyną zauważalną oznaką używania jest nieznaczne zmechacenie się faktury materiału u wylotu kieszeni oraz tam, gdzie najbardziej trze pas biodrowy plecaka. Z doniesień innych użytkowników - zmechacenia pojawiają się też pod uprzężą, jednak nie przeradzają się w nic bardziej poważnego niż dyskomfort estetyczny ;)

Tempo schnięcia jest porównywalne do innych spodni z materiałów o podobnej gramaturze - porównywane było w sposób nielaboratoryjny, w terenie podczas bieszczadzkiego deszczu: Milo z Extendo i HiMountain z Dynam schły tak samo szybko jak Warmpeace.
W porównaniu do cieńkiego Tactelu SmileSkin Stretch schnie sporo dłużej, ale wynika to w sporej części z grubości materiału i jego struktury - sądzę, że wersja cieńsza SmileSkin Thin Stretch będzie schła naturalnie szybciej.

Ochrona przed wiatrem - pomimo tego, że nie są to spodnie typowo przeciwwiatrowe, można tu powiedzieć o pewnej ochronie przed podmuchami. Paradoksalnie cieńszy Tactel od wiatru chroni lepiej, ale samo wrażenie Smile Skin robi lepsze - spodnie sprawiają zawsze "ciepłe" wrażenie.
Pewnie dlatego raczej nie używam ich podczas upałów, ale ja zimnolubny jestem.

Warmpeace oczywiście robi tez spodnie dla pań - takich prawdziwych, z talią i biodrami, nie tych z wybiegu ;) model zwie się Verena i zdecydowanie pasuje mojej żonie.

Więcej modeli i odmian materiału SmileSkin można znaleźć na stronie warmpeace.pl

SIGG znów w Polsce

2010-05-15T10:29:00.005+02:00

Niektórzy jeszcze pamiętają, inni już zapomnieli, a część w ogóle nie wie, że zanim nastała era bukłaków i butelek PET, w Europie używało się butelek firmy SIGG (po drugiej stronie Kałuży używano Nalgene). Od początku maja butelki tej szwajcarskiej firmy są znów dostępne w Polsce

SIGG to pierwsza firma, kŧóra stworzyła aluminiowa butelkę z charakterystyczną zakrętką z dużym otworem, w który można wpiąć karabinek.
Na zdjęciu obok jest moja pierwsza, poobijana butelka jeszcze ze starym typem korka - bez gumowej uszczelki. Nawet nie wiem ile może mieć już lat, nie liczę ile razy się o coś obiła, ale ciągle jest sprawna i warstwa wewnętrzna (polimerowa) jest ciągle szczelna, więc napoje nie mają kontaktu z aluminium.

Niedawno właśnie z tą powłoką związane były pewne kontrowersje (tak, tak znowu sprawa z wydzielaniem BPA), dlatego firma zdecydowała się (moim zdaniem głównie pod presją informacji i nagłego spadku sprzedaży, niż rzeczywistego zagrożenia) zmienić skład powłoki wewnętrznej w butelkach oraz wprowadza serię Steel Works ze stali nierdzewnej.

Może znów doczekamy się czasów, kiedy woda mineralna będzie sprzedawana w szklanych, zwrotnych butelkach a na szlaki będziemy zabierać pojemniki wielokrotnego użytku - tak mam na myśli parę lat używania, a nie parę użyć butelki PET.

BD i Gregory

2010-05-11T16:46:00.006+02:00

Jakiś czas temu Black Diamond zapowiedział nową serię plecaków z mocno "kinetycznymi" systemami nośnymi i przeznaczeniem raczej turystycznym niż wspinaczkowym.

Znając profil firmy, było to dość zaskakujące.

No i sprawa się poniekąd wyjaśniła wczoraj - zgodnie z informacją prasową firmy Clarus Corporation pod jej skrzydłami znalazły się dwie marki - Black Diamond i Gregory.
Obie firmy deklarują duży entuzjazm w związku ze związkiem ;)

Ciekawe czy pojawi się więcej produktów korzystających z doświadczeń obu firm?

Pajak Radical - pierwsze spostrzeżenia.

2010-05-09T19:00:00.008+02:00

Długo się przymierzałem do kupna śpiwora puchowego, zawsze coś mi nie pasowało w danym modelu, albo były inne wydatki.
Poza tym nie do końca wiedziałem jaki śpiwór będzie dla mnie odpowiedni - notorycznie zdarzają się przypadki zawilgoconych śpiworów po nocy wynikające z tego, że były minimalnie za ciepłe. Z drugiej strony kupować śpiwór puchowy i nie używać go podczas poważnych mrozów...

Po długich debatach z wewnętrznym głosem rozsądku (a może to schizofrenia?) zdecydowałem się na śpiwór trzy-sezonowy - z granicą komfortu w okolicach -5°:C.
Taki śpiwór nadaje się idealnie na wiosenne i jesienne wypady, alpejskie lato i po dociepleniu nada się zimą.

Wertując katalogi trafiłem na Warmpeace Falllite 600 (był ciut cieplejszy), ale pechowo śpiwór wypadł z oferty.*
Na celowniku znalazł się Goextreme Barents 600, ale tu trochę powstrzymywała mnie waga śpiwora.
Niedawno byłem bliski kupna Cumulusa z serii X-light, ale brak zamka... i tak mam problemy z wpełzaniem i wypełzaniem z płachty biwakowej.

Wybawieniem okazał się Pajak Radical.
Śpiwór waży 850g (wg. producenta razem z workiem kompresyjnym) i wypełniony jest 450g polskiego puchu gęsiego 95/5 750+

Mój egzemplarz waży z workiem 960g (35g worek) - pomiar na elektronicznej wadze kuchennej +/- 1g bez homologacji.

Pajak-Sport przebadał serię Radical zgodnie z normą EN 13537 i zakres temperatur wypadł tak:
• komfort +1°C
• granica komfortu -5°C
• ekstermalna -22°C

Śpiwór jest dobrze skrojony - wyprofilowany kaptur z elastycznym ściągaczem, dodatkowy zaciągany fartuch pod brodą, listwa docieplająca zamek no i długi, dwubiegowy zamek (!), wszystko to w wadze poniżej kilograma :)
Jedyny problem jaki widzę w przypadku kroju śpiwora, to ten, że jest on w standardowej szerokości - a ja od standardów odbiegam - jest dla mnie ciut za szeroki.

Radicala miałem okazję użyć tylko parę razy, za każdym razem w płachcie, na 12mm macie EVA.
Temperatury były około zerowe - podejrzewam, że nie niższe niż -3/-4°C
Co tu dużo mówić - było ciepło, miło i tylko czubek nosa mi jak zwykle marzł.

Większa szerokość dała mi się we znaki tylko raz, spałem tylko w bokserkach i podczas obrotów, nad ranem poczułem mieszające się powietrze ciepłe i zimne.

Mam nadzieję, że długi zamek nie tylko pozwoli wygodnie wchodzić do śpiwora, ale też używać go latem.

*Taka ciekawostka - po wprowadzeniu normy EN 13537 okazało się, że tańszy Viking, na puchu kaczym ma taki sam zakres temperatur jak Falllite 600 z gęsim... dalej twierzdę, że z tą normą coś nie do końca jest tak jak trzeba ;P

Berghaus Cuesta II - pierwsze wrażenia.

2010-05-06T21:20:00.005+02:00

Jakiś czas temu pisałem już, że Berghaus wypuszcza nowe buty - Cuesta II.

Buty najprościej określić jako podejściowe, ale dzięki zmodyfikowanej podeszwie z kostkami Opti-Stud są według mnie bardziej uniwersalne niż stricte w skałę.
Głębszy bieżnik po środku podeszwy mocniej wgryza się w grunt, natomiast gładkie strefy na czubku i krawędziach powinny trzymać się lepiej gładkiej powierzchni.
Póki co miałem okazję poużywać ich trochę na mokrej trawie i lekkim błocie - podeszwa się trzyma i specjalnie nie zapycha. Jak zejdą śniegi będzie okazja sprawdzić trzymanie na kamolach.
Amortyzację zapewnia moja ulubiona pianka EVA.

Wierzch jest zrobiony z weluru i "kordury", gumy i jakiejś pieruńsko sztywnej tkaniny obejmującej kostkę.
Pomimo tego, że but jest daleko sznurowany, jest szeroki w palcach, co może być minusem dla tych, którzy chcą "czuć krawądki" ;) ale w użyciu ogólnym i podczas długiego chodzenia luz w palcach jest zbawienny.

Tyle na pierwszy raz, obiecuję aktualizacje w trakcie chodzenia.

Multimat

2010-05-06T14:15:00.018+02:00

Zacznę z przytupem, bo chyba jestem pierwszy, który publikuje tę nowinkę:

MULTIMAT będzie dostępny w Polsce!

Co w tym takiego szczególnego? Niby nic - kolejna firma, która produkuje maty samopompujące i maty z pianki, ale czy na pewno?
Multimat (Beacons Products Ltd.) jest brytyjską firmą, która jako pierwsza opracowała technologię turystycznych mat piankowych.
Było to, bagatela, 25 lat temu i pewnie dlatego krąży (bardzo prawdopodobna) plotka, że to oni wyprodukowali Karrimat - czyli matę dla Karrimora, od której zaczerpnięto potoczną nazwę "karimata".
24 maja 2010: Właśnie dostałem potwierdzenie, że plotka jest prawdziwa - Multimat stworzył Karrimatę dla Karrimora.

Multimat ma obecnie w swojej ofercie zarówno maty piankowe (karimaty) jak i maty samopompujące oraz materacyki.
Ich kolekcja podzielona jest zarówno ze względu na przeznaczenie jak i na zakres temperatur w jakich maty mogą służyć.
I tu pojawia się rzecz piękna - nie tylko firma podaje zakres sezonów w jakich można ich używać - maty 3, 4 i 5 sezonowe, ale podaje też współczynnik izolacji (tog) oraz zakres temperatur, który jest potwierdzony certyfikatem (!).
Z całą ofertą możecie się zapoznać na ich stronie, ja wrzucę tu moim zdaniem najciekawsze produkty, które niedawno miałem okazję pomacać.

Multimat Adventure
- absolutnie rewelacyjna mata, jedna z najlżejszych pełnych (długich) mat zimowych na świecie.
Sam nie wiem co o niej myśleć - sprawia wrażenie "takiej zwykłej" ponieważ ma tylko 8mm grubości ... ale zakres temperatur -15°C/+60°C.
Mata ma wymiary 1800x500mm i waży ~190g
Zyskała uznanie minimalistów, którzy nad miękkość spania na samopompie 3/4 przedkładają wytrzymałość i niezawodność maty piankowej.
Ten model najbardziej mi chodzi po głowie i znając życie niedługo się go nabawię, tym bardziej, że cena maty nie jest zaporowa - 99,- złotych :)

Multimat Superlite 25
Mata samopompująca o grubości 25mm.
Przy pełnej długości waga 530g może cieszyć.

Multimat Trekker 25
Model o tyle ciekawy, że nie straszy wagą a zachęca ceną.
25mm grubości i cena 159,- złotych brzmi rozsądnie.

Multimat Summit
To ten fioletowy grubas na górnym zdjęciu. Mata należy do serii Expedition i przy swoich 12mm grubości zakres używalności zaczyna się przy -60°C

Więcej napisze jak trochę poużywam, a poużywam jak lada moment maty pojawią się w sprzedaży.

vick not dead

2010-05-06T14:06:00.004+02:00

...żyję, żyję,
dawno nic nie pisałem, ale postaram się to nadrobić.

Życzenia...

2009-12-23T17:24:00.003+01:00

...Wesołych Świąt i Optymistycznego Nowego Roku!

Nie dawajcie się wmanipulować mediom w pesymistyczną wizję rzeczywistości ;)

Blogiem zajmę się w nowym roku - parę tematów się nazbierało, ale czasu ciągle brak.

Zima?

2009-12-01T22:14:00.007+01:00

"Pani kierowniczko, ja to wszystko rozumie! Ja rozumie, że wam jest zimno! Ale jak jest zima to musi być zimno, tak? Pani kierowniczko, takie jest odwieczne prawo natury!"

z filmu "Miś"

No właśnie - jest zima, ale nie jest zimno.
Nie jest to skutkiem używania odzieży termoaktywnej, kurtki z Primaloftu i picia gorącej herbaty.

Pogoda nas teoretycznie rozpieszcza - dziś w Krakowie było ponad 13°C ale wcale mnie to nie cieszy - tęsknię za trzaskającym mrozem, śniegiem po pas i dobrze zmrożonymi stokami w górach.

Wiadomo, że śnieg w mieście zawsze zamienia się w szarą breję, ale ten w górach jest niemal ikoną czystości.
Tylko, że ten śnieg musi tam być...

W niedzielę byłem w Tatrach i mam po prostu niedosyt warunków zimowych, zwłaszcza, że do kompletu wiał halny.

En montes panta rhei.

2009-11-19T11:03:00.007+01:00

W niedzielę byłem w Tatrach.
Pogoda zapowiadała się kiepska i taka była, ale jako świeżo upieczony ojciec korzystałem z okazji wyrwania się z miasta.

Typowo angielska aura dała między innymi okazję na sprawdzenie funkcji ochronnych kurtki Marmot Aegis, która została mi udostępniona do testów przez polskiego przedstawiciela tej firmy.
Póki, co powiem tyle, że przyzwyczaiłem się do kurtek z kapturem technicznym i prosty, w Aegis pozostawia lekki niedosyt.

Dzień w takich warunkach atmosferycznych objawił parę prawd (często oczywistych):
-dobry worek wodoszczelny w plecaku to podstawa
-zewnętrzna, siatkowa kieszeń jest doskonała na mokre rzeczy
-suche też robią się w niej mokre ;)
-zawilgocona koszulka z merino niekoniecznie jest miła i ciepła
-milutkie wykończenie rękawów podciąga wilgoć, mocząc polar
-spodnie zrobione z Cordury schną dość długo
-spodnie przeciwdeszczowe to czasami świetna rzecz
-fabryczna impregnacja butów bywa zaskakująca - Manty, po kostki w brei, tylko lekko zawilgły w środku
-Wool Buff przemaka ;]
-rękawiczki z Windstopperu potrafią wchłonąć szklankę wody spływającą po rękawach
-czekan przydaje się na najprostszych, najbardziej uczęszczanych odcinkach szlaków, gdzie masy ludzkie zmieniły śnieg niemal w lód
-Douglas Adams był prorokiem, jego wizja elektronicznej książki "Autostopem Przez Galaktykę", to przyszłość smartfonów z Symbianem
-Nokia E55 to świetny, wszystkomający telefon do czasoumilania podróży w i z gór, na którym w wolnej chwili da się nawet napisać post na bloga...

Nowa zabawka - Marmot Ultra Kompressor

2009-11-08T18:47:00.007+01:00

Od niedawna mam okazję używać nowego plecaka spod znaczka świstaka. Ultra Kompressor jest rozwinięciem modelu Kompressor, który zasadniczo jest połączeniem worka kompresyjnego i daypacka - stąd nazwa.
Wersja Ultra różni się od modelu podstawowego tym, że tak naprawdę kiepsko się kompresuje ;)
Nazwa Ultra nie wzięła się ani od jego ultra-niskiej wagi, ani raczej nie od przeznaczenia do ultra-maratonów, o tu brakuje paru gadżetów.
Pojemność to raczej realne 20 litrów, realna, sprawdzona waga to 590g, co jest miłe, ponieważ producent deklaruje bodajże 652g.
W zamyśle mam używanie go jako zimowego daypacka - tu zastąpi BD Bbee, który niestety ledwo mieści raki i trzeba kombinować z dopięciem czekana, latem jest wystarczający.

Plecak wyposażono w trzy kieszenie siatkowe - dwie po bokach i dużą na froncie oraz w zapinaną na zamek kieszeń na klapie.
Klapa ma taką samą konstrukcję, jak w modelu podstawowym - dwa boczne, pionowe troki i jeden na środku. Te dwa boczne są raczej atawistyczną pozostałością wynikającą z nazwy, niestety nie służą one do kompresji, a jedynie przytrzymuje boki klapy, co de-facto, można było rozwiązać inaczej.
Kompresja jest paradoksalnie, minimalna.
Dużą zaletą natomiast jest to, że plecak posiada dwie pętle i dwie gumki do przypięcia czekanów czy kijków oraz wyciąganą matę usztywniającą plecy.
Przesztywnienie pleców sprawia, że bardziej wypakowany plecak nie zwija się w kłębek, a wyciągnięta i rozłożona pianka może służyć jako siedzisko.
Szelki wypełniono pianką EVA, wentylacja pleców ogranicza się do dwóch pasów siatki typu 3D.
Szelki mają rozstaw raczej na barczystego chłopa, niż na osobę drobną, ale pomaga pas piersiowy.
Pas biodrowy to 25mm trok, który lada chwila przerobię tak, żeby dało się go wygodnie odpiąć.
Jak widać na zdjęciu, do linki ściągającej "komin" dowiązałem repik - niestety nie dało się go wygodnie ściągać nawet bez rękawic.
Jak się będzie dalej sprawdzać, napiszę po zimie.

I feel good!

2009-11-01T12:25:00.004+01:00

O 9:50 usłyszałem po raz pierwszy ten cudowny dźwięk, który przez najbliższe miesiące będzie nam spędzał sen z powiek.
Zostałem ojcem :)

James Brown - I Got You (I Feel Good) + klip z cudownego filmu Good Morning Vietnam

Wool Buff® raport krótkoterminowy.

2009-10-24T18:50:00.006+02:00

Wool Buff jest już dostępny w sklepach i coraz częściej odpowiadam na Wasze pytania na jego temat.
Skoro jednak mam własne miejsce w sieci - załatwię to hurtowo :)

Wool Buff dotarł do mnie ponad pół roku temu, od tamtej pory był wystawiany na mróz, śnieg, deszcz, wiatr i słońce, w zasadzie w każdej sytuacji sprawował się zaskakująco dobrze.
Najlepszą jego cechą jest większa długość, która pozwala dużo łatwiej chronić głowę, twarz i szyję pod postacią kominiarki.
Wełna z merynosów, z której został wykonany, nie jest specjalnie gruba i podczas bardzo silnego wiatru i niskiej temperatury przydaje się dodatkowa ochrona głowy lub chociażby zatok i uszu w postaci czapki lub opaski.

Jako czapka jest wręcz idealny - podwójnie złożony materiał dobrze utrzymuje temperaturę głowy, a dodatkowe wywinięcie brzegu (pamiętajmy, że ten rodzaj jest dłuższy od wersji original) chroni dodatkowo uszy i zatoki.
Podczas lekkiej mżawki i opadów śniegu tylko nieznacznie nasiąka, co podczas ruchu nie jest groźne, bo zazwyczaj temperatura mojej głowy potrafiła to podsuszyć.

Podczas słonecznej lecz nie upalnej pogody wełniany Buff założony jako chusta z osłoną karku dobrze chroni skórę przed słońcem - także uszy, niestety nasunięty na nos nie jest już wygodny.
Odprowadzanie potu jest na całkiem dobrym poziomie, wiec wiosną i w chłodniejsze letnie dni (lub po prostu wysoko) można być spokojnym o suchą głowę. Niestety jeśli temperatura lub tempo marszu wzrasta wełna z merynosów przestaje "wyrabiać" i pozostaje odczuwalnie wilgotna.
Podobnie wygląda tempo schnięcia mokrych merynosów - widać zasadniczą różnicę na niekorzyść wełny w porównaniu do klasycznego Buffa z mikrofibry. W zasadzie nie potrafię określić o ile dłużej schnie ten wełniany - różnicę zauważyłem zimą, kiedy fragment zasłaniający usta, po odmrożeniu w ogrzewanym samochodzie, po dwóch godzinach był nadal mocno wilgotny.
W takich samych okolicznościach Buff Original był już suchy.

Osłona szyi, na którą od samego początku tak mocno liczyłem jest całkiem dobra, choć i tak pozostaje odrobina luzu pod podbródkiem, do golfu się to nie umywa. Oczywiście mowa o mojej szyi - kołnierzyk 36 ;)
Na upartego rozwinięty Wool Buff można założyć po prostu jak szalik, co może być wygodne podczas gdy jest zbyt ciepło, a nie chcemy ściągać plecaka czy też chować chusty do kieszeni. W upały spełnia w ten sposób rolę ochrony karku.

No to czy Wool Buff może zastąpić wersję Original, czy jest od niej lepszy?
Moim zdaniem nie - jest inny, tak jak koszulki z merino nie zastąpią w pełni koszulek syntetycznych, tak merino buff nie zastąpi buffa z mikrofibry - te dwa modele znakomicie się za to uzupełniają.
Mister Wool jeździ ze mną na każdy wyjazd - latem jako rezerwowy lub jako osłona aparatu w plecaku, zimą jako główny - Original jest w rezerwie lub w uzupełnieniu.

Moja kolekcja Original Buff ciągle się powiększa - ostatnio o edycję limitowaną, jednak Wool Buff na dobre znalazł sobie miejsce w każdym moim plecaku i jako merino-sceptyk szczerze mogę go polecić.

Montane Oryx Jacket.

2009-10-01T15:26:00.006+02:00

Cieńki polar, polar setka, Powerstretch? Mniej więcej takie słowa mi się nasunęły na myśl, kiedy po raz pierwszy zetknąłem się z bluzą Montane Oryx.

Tak naprawdę Oryx jest zrobiony głównie z Polartecu® PowerDry® oraz DRYACTIV® Express w strefach pod pachami i na rękawach. Oba materiały są elastyczne, dzięki czemu bluza dobrze przylega do ciała.

No właśnie, PowerDry®, zawsze kojarzyłem ten typ materiału raczej z cienkim materiałem o fakturze siateczki, stosowanym na koszulki i inne rodzaje bielizny.
A tu jest on w dotyku niemal tak gruby jak Polartec Micro albo inna "setka"...
Dodatkowo gęsto tkana zewnętrzna powierzchnia i domieszka Spandexu upodabnia go raczej do cienkiego Powerstretchu®

O co w tym wszystkim chodzi, czemu jest to podobne a jednocześnie czym się różni od w/w materiałów?
Polartec Classic 100/Micro jest jednym z najlżejszych i najpopularniejszych rodzajów fleecu. Znakomicie sprawuje się jako lekka warstwa termiczna pod wiatrówką czy kurtką zewnętrzną. Jest chyba najczęściej stosowanym typem lekkiego docieplenia.
Polartec Powerstretch jest chyba pierwszym, a na pewno najbardziej znanym typem elastycznego fleecu. Dodatek włókien elastycznych sprawia, że tkanina przylega do ciała i zachowuje się jak druga skóra. Powerstretch jest często odbierany jako częściowo odporny na wiatr, za sprawą bardziej zbitej zewnętrznej powierzchni i lepszego przylegania do ciała.
Polartec PowerDry przez inna strukturę materiału ma, w porównaniu do powyższych materiałów, lepsze właściwości odprowadzania potu - działa sprawniej i szybciej. Najczęściej jest spotykany w odmianie cienkiej, idealnej na tzw. pierwszą warstwę.

W Oryxie, Montane zdecydowało się na połączenie termiki, elastyczności i najlepszego odprowadzania potu w jednej bluzie.
PowerDry zastosowany w tej konstrukcji, jest elastyczny w 4 kierunkach, ma grubość 194g/m², i oczywiście strukturę odpowiedzialną za szybkie odprowadzanie wilgoci.
Ponadto panele E.B.P. (Enhanced Breathing Panels) pod pachami i wzdłuż rękawów zrobiono z elastycznego, cieńkiego poliestru DRYACTIV® Express.

Krój i bajery
Oryx posiada długi - pełny zamek YKK z półautomatyczną maszynką. Pozwala to na rozpięcie zamka jedną ręką oraz na skuteczne zablokowanie go tak, żeby sam się nie rozpinał. Dodatkowo maszynka jest mała i płaska.
Zamek, od spodu, na całej swojej długości jest ładnie wykończony dwoma miękkimi patkami, które po zapięciu zamka łączą się i chronią skórę (i włosy) przed zamkiem.
Na prawej piersi znajduje się mała kieszonka z zamaskowanym zamkiem. Kieszonka posiada w rogu mały otwór od wewnętrznej strony, przez który można wysunąć kabel słuchawek. W kołnierzy znajdziemy też dwie elastyczne pętelki do przytrzymania słuchawek w odpowiednim miejscu.
Kieszonka idealnie sprawdza się zimą, kiedy warto mieć dobrze ogrzaną baterię w komórce czy w mikro-aparacie.
Jeśli o kieszonkach mowa, to jest jeszcze jedna - nieoczywista, bo to kieszonka na wieszak i metki. Znajduje się na karku, przy dolnym szwie kołnierza (widoczne na powyższym zdjęciu ze schowanymi metkami). Naturalnie metki zawsze można wyciąć, ktoś powie, ale wieszaczek do powieszenia bluzy "na kołku" mnie się czasem przydaje.
Za to po schowaniu, nie ma mowy o drapiących metkach.
Jedna czwarta obwodu rękawa (na całej długości) jest zrobiona z cieńszego materiału niż reszta bluzy - Dryactive® Express. Ta strefa płynnie przechodzi pod pachę i ciągnie się aż do dołu bluzy.
Montane określa ją mianem Enhanced Breathing Panels (E.B.P.), czyli paneli poprawiających oddychalność - nazwa w tym przypadku jest bardzo trafiona.
Strefy E.B.P. w odzieży Montane pokrywają się w poszczególnych warstwach, np. w Oryxie i wiatrówce Featherlite Marathon Jacket.

A jak to działa?
Oryxa mam od grudnia 2007 roku i muszę przyznać, że jest to moja "najulubieńsza setka".

Zimą, noszona jako pierwsza warstwa, zapewnia odpowiedni poziom izolacji i dużo lepszą swobodę ruchu niż zwykła setka.
Tu rzeczywiście przydatnym bajerem jest wewnętrzne wykończenie zamka i kieszonka na wieszaczek - nic nie gryzie i nic nie drażni skóry.
Latem, Oryx ląduje w plecaku jako rezerwowa warstwa docieplająca - jest na tyle mały po spakowaniu, że nie przeszkadza w plecaku, a długi zamek umożliwia wygodne zakładanie bluzy oraz dużą możliwość termoregulacji. W zależności od tempa marszu i temperatury zewnętrznej, odpinanie zamka oraz podwijanie rękawów ogranicza konieczność zatrzymywania się na przebieranie. Boczne panele umieszczone w strategicznych miejscach zapobiegają przegrzewaniu się.
Przy umiarkowanie silnym wietrze nie zakładam nawet wiatrówki. Gładka, elastyczna powierzchnia bluzy nosi tylko nieznaczne ślady po szelkach plecaka.
Przez całą resztę roku, w górach i na codzień, traktuję Oryxa jako lekką, wygodną bluzę.

Oryxa mam w genialnym kolorze paprika (kolor sproszkowanej papryki), niestety ten kolor zostaje zastąpiony przez alpejską czerwień. Dlatego już teraz kupiłem drugiego Oryxa. Bluza poczeka pewnie jeszcze trochę na dnie szafy, bo pierwsza jakoś nie specjalnie chce się zużyć :)

Oryx posiada swój odpowiednik dla kobiet o nazwie Gazelle.
W stosownie innym kroju i z kieszonką na ramieniu.

Wkładki do butów Superfeet.

2009-09-29T10:20:00.005+02:00

Jak już wcześniej wspominałem, na naszym rynku pojawią się niebawem wkładki do butów Superfeet.

Pod moje stopy dostały się wkładki Superfeet Blue - według producenta, najbardziej uniwersalny model z całej kolekcji, przeznaczony głównie do butów sportowych i lekkich butów górskich, w których nie ma zbyt wiele miejsca na grubszą wkładkę w kolorze zielonym. Superfeet ma odmienny niż większość producentów pomysł na to jak powinna działać wkładka, zamiast formować ją do konkretnej stopy jak robi to np. Sole, oni zapewniają neutralną/poprawną podporę pięty i sklepienia.
Na pierwszy rzut oka wygląda to mało zachęcająco - zamiast miękkiej, amortyzującej wkładki, jest kawał sztywnego plastiku.
Inaczej też dobiera się wkładki do stopy - decydująca jest długość stopy od pięty do śródstopia (de facto długość tego plastiku pod wkładką) a nie długość całej stopy - wkładkę się docina odpowiednio do buta.

Nie należy oceniać wkładki po okładce.
Po odpowiednim docięciu długości i dopasowaniu do buta, Superfeet nosi się bez problemu i moje obawy przed słabą amortyzacją i pozorną twardością wkładki były nieuzasadnione.
Póki co stosowałem je w butach niskich, typu biegowego, bo w takich chodzę po górach w sezonach bezśnieżnych i tu rzeczywiście widać, że wkładki zostały do takich butów stworzone. Zarówno na łatwych szlakach beskidzkich jak i w Tatrach dają odpowiedni efekt - stopy nie bolą i nie czuć wkładki w bucie.
Co lepsze, nie czuć też wkładki po wyjęciu nogi z buta :)

Przed Superfeet'ami jeszcze sprawdzian w butach zimowych, dla mnie ważniejszy niż letni - zobaczymy jak sobie niebieskie radzą z ciężkim sprzętem.
Jeśli słabo, trzeba będzie kupić zielone, a niebieskie zostaną do lekkich butów.

Jesień.

2009-09-23T08:58:00.004+02:00

Od dziś mamy jesień w kalendarzu, w górach jest już widoczna i można ją odczuć chociażby podczas rześkich poranków i chłodnych wieczorów.

Pogoda trochę temu przeczy - dziś ma być w Krakowie 25°C, może dlatego jest jeszcze tyle tłumów na szlakach.
Ale już niedługo, już niedługo... :]

Kubek termiczny.

2009-09-21T21:18:00.007+02:00

Nigdy nie czułem potrzeby posiadania kubka termicznego. Zawsze był to dla mnie synonim kolejnego, nikomu niepotrzebnego gadżetu, który jest "niezbędny każdemu turyście".
Częściowo wpływ na takie odbieranie tych przedmiotów ma zapewne fakt, że nie pijam wrzątku - lub patrząc z innej strony - piję raczej letnią herbatę, a nie taką tuż po wlaniu do kubka :)
Niemniej ważne jest to, że klasyczny kubek termiczny ma zbyt mało zastosowań:
nie można w nim gotować (stawiając na palniku), nie trzyma temperatury tak długo jak termos, no i nie można włożyć go do plecaka jeśli jest w nim płyn, zwyczajnie przecieka spod przykrywki.

Muszę przyznać, że mimo całego sceptycyzmu zaskoczył mnie kubek Lifeventure.
Był to pierwszy szczelny kubek termiczny, z którym się spotkałem (potem widziałem jeszcze podobne robione przez SIGG).
No tak, ale - mam litrowy termos, stado kubków, w których mogę zagotować wodę, to po co mi jeszcze dodatkowe 300g (!) w plecaku?
Odpowiedź na to pytanie jest prosta i wynika z mojego lenistwa i manii zmniejszania objętości a nie wagi - jest wygodny.
Na wypady jednodniowe nie zabieram termosu - bo jest duży i ciężki. Gorący płyn wlany do Nalgene i opatulony pokrowcem i kurtką z primaloftu, na mrozie stygnie w ciągu 1-2 godzin.
Dlatego wiążę duże nadzieje z używaniem tego kubka podczas zimowych (i nie tylko) krótkich wypadów, podczas długich wyjazdów dalej nie widzę specjalnego sensu jego użycia.
Latem jest szansa na wypicie zimnego napoju zamiast ciepłej lury nagrzanej w plecaku.

Kubek jest zrobiony ze stali nierdzewnej, w środku powleczony jest jakimś rodzajem lakieru, który wydaje się być zbliżony do teflonu czy innej powłoki antyadhezyjnej. Nakrętka składa się z dwóch części, obie posiadają gwint zewnętrzny - czyli część dolna wchodzi w kubek, część górna w dolną część nakrętki. Dlaczego taka skomplikowana konstrukcja? Otóż górna część kryje zawór odpowietrzający - dzięki niemu można łatwo odkręcić zassany kubek. Uwierzcie mi - to działa, z ciekawości zakręciłem tylko dolną część i żeby ją odkręcić potrzebowałbym chyba klucza francuskiego z długą rączką :)
Wewnętrzny gwint w kubku pozwala na wygodne picie bezpośrednio z niego. Brzeg kubka jest gładki i ładnie wykończony - lekko wyprofilowany.

Kubek jest oczywiście po zakręceniu szczelny, spokojnie można wrzucić go niedbale do plecaka i być spokojnym o inne rzeczy.
Póki co, miałem okazję tylko parę razy go użyć m.in. podróż z dobrą kawą z domu do pracy - wypita ze smakiem po dobrych trzech godzinach od wlania, gorąca czekolada - po dwóch godzinach ciągle parzyła usta.
Najbardziej byłem ciekaw czy nada się on do zrobienia ciepłego quasi-posiłku na szlaku - po ok. czterech godzinach od wyjścia, jadłem rozgrzewającą i zapychającą zupkę hau-hau.

Fakty
Posługując się średnio dokładnym, rtęciowym termometrem ciemniowym ustaliłem, że w temperaturze pokojowej, po pięciu godzinach od wlania, temperatura wody w kubku spadła do 61°C.
Temperatura początkowa 98°C

Więcej uwag wrzucę jak już trochę go poużywam, póki co sprawia bardzo pozytywne wrażenie.
Jedyny minus, to początkowy "plastikowy" zapach. Błe!

Kawa.

2009-09-07T10:20:00.006+02:00

Kolejny "pierwszy wtorek tygodnia" zaczął się jak zwykle od kawy.
Napój podobno bardziej popularny od herbaty, pochodzący z Etiopii, spopularyzowany w krajach arabskich, następnie trafił do Europy i Ameryki.

Problem z kawą jest taki, ze ta "prawdziwa" i naprawdę dobra wymaga do przyrządzenia zazwyczaj specjalnego naczynia - albo mosiężnego rondelka albo mojej ulubionej moki.
W czym ten problem? W tym, że jeszcze nie znalazłem lekkiej, turystycznej wersji kawiarki, a siateczkowe praski do zsuwania fusów na dno mnie nie przekonują (bardziej to, co za pomocą nich się uzyskuje).
Może ktoś zna jakiś sposób na dobrą mokę w terenie?
Jeśli nie, to i tak życzę Wam udanego pon... pierwszego wtorku tygodnia.

Nowości Deuter 2010

2009-09-04T19:25:00.006+02:00

Wczoraj przeżyłem po raz kolejny, powrót do przyszłości.

Dobra wiadomość dla gadżeciarzy i innych maniaków - przyjechała duża paka z produktami Deutera na rok 2010. Korzystając z tego, mogłem na spokojnie pobawić się tym, co przyszło. Na targach miałem zbyt mało czasu i możliwości żeby dokładnie się wszystkiemu przyjrzeć, więc i relacja była okrojona - poniżej więcej wrażeń. Nowe produkty pojawią się szerzej w sprzedaży dopiero w listopadzie tego roku i to nie wszystkie. Pierwsza, przedpremierowa partia jest niestety mocno ograniczona ilościowo i dlatego dostępna tylko w wybranych sklepach.

Spectro jak już wspominałem, to takie odchudzone połączenie ACT Traila z Futurą. No i to jest w nich piękne!
Spectro 32 jest chyba pierwszym plecakiem z siatką, którego pas biodrowy leży na mnie, tam, gdzie powinien.
Do tego jest zaskakująco lekki. Sam pomysł na zmianę taśm i klamer na 15mm jest naprawdę podziwu godny. Plecak traci na masie zachowując pełną funkcjonalność.

Mówiąc o serii ACT Trail, to zyskała nową pojemność - ACT Trail 38 EL, jednak nie jest to plecak dla każdego, bo po cyferkach widzimy literki "EL".
Podobnie jak modele SL (slim line) dla kobiet i osób o drobnej budowie ciała, Deuter wypuszcza serię EL (extra long) dla tych, którzy mają długi korpus albo wzrost przekraczający 1.85m
Długość systemów nośnych zwiększyła się o 6 do 9cm, w stosunku do modeli uniwersalnych.
Oprócz modelu ACT Trail, w serii EL znajdzie się Futura, Transalpine oraz ACT Lite.

Nowe modele ACT Lite oprócz stylistyki i wprowadzenia "dynamicznych, kontrastowych linii", zyskują niebagatelne udogodnienie jakim jest duża, elastyczna kieszeń na froncie. Patent jest znany głównie z plecaków zza oceanu, jednak Deuter postanowił wstawić tu, może i cięższy, ale jednak pewniejszy rodzaj materiału. Z zewnątrz przypomina bardzo gęstą siatkę, od środka ma jakby drugą warstwę. Dopiero po rozciągnięciu tak jakby otwierają się oczka w tej tkaninie. Kieszeń frontowa jest spora, da się w niej przenieść kask, choć trochę go wystaje. Z tego samego materiału zrobiono boczne kieszenie.
Kolejnym udogodnieniem są cztery pętelki wszyte na obrzeżach przedniego panelu plecaka. Pozwalają na przełożenie troków, linki czy zaczepienie haczyków. Dzięki temu można w prosty sposób dopiąć coś lekkiego na zewnątrz, w "cieniu" plecaka - np. karimata, która nie będzie się zaczepiać przy przechodzeniu przez młodnik.

Cała seria akcesoriów została przeprojektowana i ujednolicona.
Znane produkty, moim zdaniem zyskały na zmianie designu, mają bardziej nowoczesny kształt, bardziej dynamiczną stylistykę i inne takie farmazony - mówcie co chcecie, po prostu zrobiły się ładniejsze.
Akcesoria wzbogaciły się, między innymi, o saszetki Neo Belt, tradycyjnie już, w dwóch pojemnościach I i II.
Na zdjęciu u góry wersja I.
Mają dwie wersje kolorystyczne - czarną ze srebrnymi detalami i szarą z niebieskawymi wykończeniami.
Saszetka nie jest jakaś bardzo nowatorska, ale fajnie wypełnia lukę pomiędzy saszetkami na dokumenty, noszonymi tuż przy skórze (nota bene też się u Deutera poprawiły), a relatywnie dużymi biodrówkami (nerkami, cińkciarami, itp.) noszonymi na zewnątrz.
Neo Belt jest z neoprenu, jednak w środku obszyto ją jakimś rodzajem nylonu. Dzięki temu jest dość elastyczna i dobrze przylega do ciała pod ubraniem, ale przy tym nie deformuje się zanadto po włożeniu do niej drobiazgów.
Komora główna w środku ma dwie siatkowe kieszonki, haczyk na klucze i wyjście na słuchawki. Na przodzie jest mała kieszonka na zamek - w sam raz na kartę płatniczą lub dowód.
Całość sprawia wrażenie klasycznej saszetki, tylko wykonanej w technologii stealth.
Mnie cieszy to, że mieści się w niej mój aparat, więc zimą będzie go w czym nosić pod kurtką, na pasie.

Szkolenie Black Diamond i Garmin

2009-08-30T19:55:00.001+02:00

W ten weekend miałem okazję uczestniczyć w szkoleniu sprzętowym Black Diamonda i Garmina, jak dla mnie największa atrakcja - portaledge, bo nie wiem czy w Polsce są miejsca gdzie byłaby konieczność jego używania.

Targi i po targach.

2009-08-23T00:00:00.003+02:00

Jak zwykle i co pół roku przemierzałem alejki w hala wystawienniczych kompleksu Targi Kielce.
Tym razem w dniach 21-23 sierpnia, pod wezwaniem Sport-Lato.
W zasadzie są to jedyne targi branżowe w Polsce, na których można było obejrzeć kolekcję wiosna/lato 2010 marek sprzedawanych w Polsce.
No właśnie, nie dość, że jedyne, to jeszcze hmm... pustawe.
W tegorocznej edycji wystawcy zapełnili tylko dwie hale - rok temu były aż trzy.

Co nowego? Jak zwykle wszystko idzie, a wręcz biegnie w kierunku redukcji wagi i objętości.

Nowa kolekcja Marmota zmienia się właśnie w tym kierunku - widać wyraźny zwrot w kierunku osób biegających oraz lekkich plecakowców - fastpackers ze sztandarową kurtką Mica Jacket, rozszerza się też seria plecaków Kompressor, niestety nie miałem okazji widzieć ich na żywo.
Więcej kurtek będzie szyta na membranie Strata - conieco więcej o tym materiale napiszę później.

W kolekcji Deuter pojawia się nowa seria Spectro - lekkich plecaków z kategorii Hiking.
Na pierwszy rzut oka, jest to połączenie najbardziej udanych i cenionych konstrukcji tej firmy w jednym plecaku.
Mianowicie: dostępu i dużej kieszeni na froncie plecaka jak w ACT Trail, z systemem nośnym Air Comfort z serii Futura. Ale na tym nie koniec, system nośny został odchudzony - wprowadzono stelaż z cienkich rurek oraz pas biodrowy i szelki z perforowanej pianki EVA.
Taśmy i klamry również przeszły liposukcję i mają teraz 15mm szerokości.
Siatki w kieszeniach, znane z serii Trail zostały zastąpione nieprześwitującym, elastycznym materiałem sprawiającym lepsze wrażenie niż ten używany przez Ospreya.
I właśnie pierwsze wrażenie jakie się nasuwa, to podobieństwo do Ospreya, jednak drugi rzut oka i to wrażenie mija. Rozwiązania i sposób wykończenia plecaków nie pozostawia wątpliwości, że to Deuter.
Pojawiają się też nowe modele z literkami EL - z przedłożonymi plecami - dla osób wysokich: Futura, ACT Trail 38, ACT Lite oraz Trans Alpine, cała masa akcesoriów i lekkie śpiwory puchowe w bardzo przyzwoitych cenach.
zdjęcie: Deuter

Warmpeace, jak wiadomo, od lat produkuje świetne śpiwory oraz odzież.
Bardzo mocno stoją w kolekcji rzeczy z Powerstretchu, jednak nie są to produkty z półki ekonomicznej.
Wychodząc naprzeciw oczekiwaniom rynków takich jak polski, pojawią się dwie bluzy z cienkiego, elastycznego fleecu. Zarówno wersja damska jak i męska posiada kaptur, rękawy z dziurami na kciuki, pełny zamek i niewielkie kieszonki do ogrzania rąk.

Na przekór zdjęciu, będą kolorowe, a dokładnie w trzech kolorach: czarnym, mocca oraz chilli (hura!).
Model pokazowy był tylko w rozmiarze L, więc jest zdecydowanie za luźny. Sam materiał jest absolutnie miły w dotyku, więc sprawdzi się jako zimowa bielizna, jak i jako cienka bluza na warstwę drugą.

Berghaus zmienia kolekcję bielizny, z workowatych koszulek Tech-T nie rezygnują, ale pojawia się wersja z włóknem elastycznym o bardziej dopasowanym kroju, klasyczna seria o poprawionym - wyszczuplonym kroju, oraz aktywne T-shirty, luźne dla osób szukających większej swobody ;)
Zmieniają się też plecaki z serii Freeflow - głownie kosmetycznie, nieznacznie lżejsze materiały, więcej elastycznych kieszeni itd., pojawia się seria Freeflow Pro z lżejszym systemem nośnym.
Wychodzi nowy model buta Cuesta II, odrobinę cięższa ale solidniejsza wersja buta podejściowo-turystycznego. Cuesta, która jest obecnie produkowana dalej będzie dostępna.

Lifesystems wypuści apteczki dla fanów fast&light - w trzech rozmiarach, każda z nich jest koperta zapinaną na rzepa, zrobioną z ultralekkiej, silikonizowanej cordury. W środku znajduje się wodoodporna torebka aLoksak z najpotrzebniejszym, minimalnym wyposażeniem. Sądzę, że przypadną one do gustu nie tylko fanom adventure racing ale i lekkim turystom.

Pure Hydration pojawia się w końcu na polskim rynku.
Produkują butelki filtrujące Aquapure oraz filtry przepływowe. Więcej o filtrach ogólnie, można poczytać na blogu PA.

Gabel rozwija swoją kolekcję kijków z zewnętrznym systemem blokowania. W niektórych modelach zostanei on zdublowany zwykłym systemem rozporowym, gdyby ten podstawowy zawiódł. W celu ograniczenia wagi gwint będzie z tworzywa, a nie metalowy, jak to jest w innych kijach tej firmy.

To tyle relacji, o niektórych rzeczach będę pisał bliżej i bardziej szczegółowo ciut później.

Baza na Gorcu.

2009-08-20T13:41:00.003+02:00

Ostatni weekend spędziliśmy rodzinnie i błogo na bazie SKPG na Gorcu (w zasadzie na polanie Gorc Gorcowski).
Niby nic w tym nadzwyczajnego (no bo czy zawsze musi być coś nadzwyczajnego?), gdyby nie to, że moja żona jest w siódmym miesiącu ciąży :)
Nie dość, że sama zaproponowała ten wyjazd, weszła tam, to jeszcze była z tego baaardzo zadowolona.

Mam nadzieję, że to takim mały przedsmak wypraw z młodym, jak już się urodzi.
Tyle, ze teraz dzieciak jest w zasadzie bezobsługowy, jak się urodzi i podrośnie mój plecak zapewne urośnie jeszcze bardziej ;)
No i trzeba będzie w końcu przeprowadzić testy nosideł Deutera, plecaków dziecięcych i innych akcesoriów górskich w formie zminiaturyzowanej.

Bezsenność.

2009-08-09T20:25:00.011+02:00

Ostatni tydzień upłynął mi szybko i z minimalną ilością snu.
Sporo jeździłem po południu Polski, kładłem się późno, wstawałem za wcześnie...
W planach miałem wyspać się w sobotę, by w niedzielę i poniedziałek być gdzieś w Tatrach.

Cóż, żeby wiele nie pisać, poniedziałkowe plany wzięły w łeb, więc żeby nie tracić okazji do wyjazdu, w piątek po powrocie szybko się spakowałem, przespałem całe cztery godziny i ruszyłem na południe.

W planach miałem przebiec się Orlą, jednak po drodze doszedłem do wniosku, że zrobię tylko odcinek Granaty-Krzyżne.
Niemały wpływ na tę decyzję miały pewne obserwacje i przemyślenia związane z wyglądem polskich szlaków.
Jak człowiek jest niewyspany, chyba ma większą zdolność przywiązywania nadmiernej wagi do szczegółów - moja żona nazywa tę przypadłość - czepianiem się.
Im częściej bywam w Tatrach, tym bardziej mam wrażenie, że na polu wprowadzania udogodnień dla turystów, ludzi odpowiedzialnych za stan szlaków w TPN-ie można by porównać do tych, którzy rzucają innym pod nogi kwiaty... ale doniczkowe.
Wybrukowanie szlaków drobnymi kamieniami zapewne jest łatwiejsze i prostsze w wykonaniu niż zabezpieczenie ich żwirem (nie chodzi mi o sypnięcie luźnymi kamykami, a o wykonanie porządnej nawierzchni żwirowej), jednak takie kocie łby (najwidoczniej kotów z różnych gatunków i w różnym wieku) powodują, że niedzielni turyści, albo klną na czym świat stoi, bo nie da się po nich przejść bezboleśnie w klapkach, trampkach, czy adidasach, albo wydeptują boki szlaków. W sumie nic takiego, ale jak rozumiem, wyznaczanie i utrzymanie szlaków ma za zadanie ograniczyć ruch turystyczny do ich przebiegu i szerokości.
Pewnie, tak jak moja małżonka, uznacie to za czepialstwo, i będziecie mieli pewnie rację. Jedno jest pewne, te szlaki dojściowe do dolin tatrzańskich, są straszne dla stóp w każdym rodzaju butów, może poza klasą D.
Głównie brak snu i trochę te durnowate kamienie, wystudziły moje zapędy do długich wędrówek.

Tak czy siak, jak już się przemęczyłem i dotarłem do Murowańca koło 7:00, to na szlaku aż do 10:30 spotkałem trzy osoby. Bez tłoku i "winogronek" na łańcuchach, Tatrzańskie szlaki są naprawdę piękne.

Reszta zdjęć i klipy filmowe z wypadu: GALERIA tym razem na ovi - serwer udostępniany przez Nokię, bez ograniczeń pojemności i - co najważniejsze - ovi nie rości sobie praw do przetrzymywanych na serwerze zdjęć. Niestety jeszcze się muszę z ovi dogadać w kwestii układania zdjęć w galerii i wyświetlania powiększonych zdjęć, żeby ładne i duże na bloga wstawiać ;)

Smartwool Microweght Zip T - rzut oka.

2009-07-27T13:10:00.003+02:00

Jak wiecie, do wełny podchodzę jak pies do jeża albo jak przedszkolak do szpinaku. Jednak kto, jak nie ja, ma wypróbować kuszące nowości na polskim rynku? ;)

Od zeszłego sezonu można dostać w Polsce skarpety firmy Smartwool - czołowego przedstawiciela merino trendu w USA, niedługo do sklepów ma szansę trafić kolekcja odzieży spod tego samego znaczka. W ręce wpadły mi dwie koszulki, najpierw Sport NTS Zip-T, a następnie Microweight Zip-T.
Sport NTS ma zdecydowanie bardziej techniczny krój i szczelnie otula ciało, jednak gramatura materiału 200g/m2, wydała mi się zbyt duża dla moich zdolności wydzielania potu. Microweight ma 150g/m2 i jest to najcieńsza odmiana produkowana przez Smartwool.

Gwoli ścisłości muszę powiedzieć, że koszulka, którą miałem okazję dokładnie obmacać niestety była na mnie za duża, ale już zamówiłem identyczną w odpowiednim rozmiarze - S - podobno na starość się człowiek kurczy, co patrząc na rozmiary odzieży, u mnie występuje już teraz.
Ten model ma mniej elastyczny materiał i krój raczej ogólnoturystyczny niż typowo wyczynowy. Długie rękawy, stójka i długi zamek a do tego cienki, antybakteryjny materiał - w teorii idealna koszulka w góry, również latem.
Dlaczego?
Wrześniowy, turystyczny wyjazd w Alpy i bardzo ciepła wiosna w Tatrach pokazał mi sens noszenia koszulki z kołnierzykiem lub stójką - unika się poparzenia karku albo tony mazi przeciwsłonecznej spływającej wraz z potem wzdłuż kręgosłupa. Długi zamek pozwala w jakiś sposób ograniczyć przegrzewanie się na podejściu. Długie rękawy chronią ręce przed słońcem ale zawsze można je podwinąć, dzięki czemu nad ranem lub po zmroku, albo na jakiejś grani, nie trzeba koniecznie przebierać koszulki bo po rękach ciągnie.
Oczywiście ma to swoje ograniczenia, nie mam zamiaru katować się w takiej koszulce w upałach powyżej 25°C, ani uparcie nosić jej podczas niedzielnej ekspedycji na Turbacz ;)

Czy przekonam się do noszenia wełny - zobaczymy wkrótce.

Statis Pants - rzut oka.

2009-07-27T11:56:00.004+02:00

Niedawno do mnie dotarły, więc trudno by było powiedzieć o nich coś więcej, ale jak wiadomo, pierwsze wrażenie jest najważniejsze :)
Berghaus Statis Pants są zrobione w 100% z elastycznej Cordury.
W linku jest wersja w kolorze tungsten/castel rock z obecnej kolekcji - użyto tu materiału o tych samych właściwościach, jednak bez wymieniania nazwy Cordura.
Moje spodnie pochodzą z kolekcji zimowej z zeszłego roku, są w jednolitym kolorze "tungsten" i w opisie na metce posiadają słowo "cordura".
Kolor wolframu, jest bliżej nieokreśloną mieszanką jasnego popielu i spłowiałej oliwki, co jest dość sporą odmianą w mojej szafie. Na Statisy trafiłem podczas poszukiwań długich, letnich spodni w kolorze ogólnobłotnym, na wyjazdy w niższe i bardziej błotniste rejony. Pomimo tego, że kolor spodni jest stosunkowo jasny (mam nadzieję, że wyschnięte błoto nie będzie tak widoczne jak na szarej czy czarnej nogawce), materiał jest grubszy niż mój ulubiony Tactel, a spodnie wyraźnie cięższe od Terra Pants, to udało mi się je zdobyć w moim rozmiarze!
Niby nic, ale w moim przypadku jest to wyczyn - zazwyczaj do sklepów trafiają spodnie rozmiarach od 32", co oznacza, że długość mają odpowiednią, ale w pasie zmieszczę jeszcze trzylitrowy bukłak. Jak znajdę rozmiar 30" - ma za krótkie nogawki. Berghaus produkuje spodnie w rozmiarach pasa i nogawki osobno, co nie oznacza, że łatwo je dostać - moje zostały wygrzebane z magazynu w UK dzięki uprzejmości polskiego dystrybutora.

Statis Pants mają proste, dość dopasowane nogawki z minimalnie profilowanymi kolanami. Dwie otwarte kieszenie z przodu, w tym prawa kieszeń z wewnętrzną, zapinaną, tajną przegródką, tylną kieszeń na zamek. Na udach dwa, długie wywietrzniki (zamek + siatka). W pasie spinane są na haczyk i guzik oraz dodatkowo posiadają pasek z klamerką magnetyczną.
Porównanie do Montane Terra Pants nasuwa się samo, gdyby nie większa dbałość o detale u Montane, powiedziałbym, że spodnie są sobie równe pod względem funkcjonalności. Pierwszą irytującą rzeczą, którą odczułem po założeniu spodni są sztywne, haftowane i drapiące metki wszyte w pasie (wycięte), druga sprawa - bardzo szeroka patka pod rozporkiem nie zwęża się ku dołowi, przez co róg patki "bodzie" w pachwinę (podszyte), zamek kieszonki na tyłku zapina się w kierunku em... kręgosłupa (może się przyzwyczaję, albo nie będę używał).
Wczoraj odkryłem, że ściągacze na dole nogawek mogą obetrzeć kostki - plastikowy stoper jest doszyty na stałe na jej wysokości, a że chodziłem w sandałach, to miał prawo szorować (prawdopodobnie usunę drania).
Tak poza tymi drobnymi usterkami, które można łatwo naprawić lub nie zwracać na nie uwagi (ja się zazwyczaj po prostu czepiam, albo jestem rozpieszczony), to spodnie zapowiadają się całkiem nieźle, może wezmę je nawet w wyższe góry, jako odmiana dla moich ulubionych.

Black Diamond Bbee

2009-07-03T11:23:00.014+02:00

Producent podaje, że plecak ma pojemność 12 litrów i wagę 360g.
Pojemność wydaje się być podana prawidłowo, waga mojego egzemplarza (po drobnych modyfikacjach) to 366g. Nie jest to może waga ultralekka, ale Bbee nadrabia wytrzymałością materiału - nylon 210d, po ponad 1,5 roku używania nie wykazuje jakichkolwiek oznak zużycia, a jest noszony codziennie w mieście, bywa w Beskidach i Tatrach, zaliczył też wyjazd w Alpy.

Patrząc na wyposażenie plecaka, od razu widać, że został zrobiony przez firmę szyjącą głównie dla wspinaczy - proste linie i brak jakichkolwiek elementów, które mogą się zaczepić podczas wspinania. Dzięki temu plecak ma bardziej "elegancki" wygląd, choć czasami brakuje mi w nim bocznych siatkowych kieszonek, do których się przyzwyczaiłem w poprzednim plecaku (Deuter Ios).

W środku plecaka mamy płaską kieszeń na plecach - domyślnie na bukłak, oraz kieszonkę zapinaną na zamek na froncie plecaka. Mała kieszonka posiada haczyk do przypięcia kluczy, a nad tą drugą znajduje się tasiemka do podwieszenia bukłaka (pętelka z taśmy) oraz wyjście na rurkę, przykryte z zewnątrz materiałem na kształt tunelu.
Rurkę można wyprowadzić zarówno na prawą jak i lewą stronę. Na obu szelkach znajdują się naszyte gumki do przytrzymania rurki.

Bbee nie ma w żaden sposób usztywnionych pleców, jedynie cienką warstwę pianki. W części środkowej, wzdłuż kręgosłupa znajduje się panel z siateczki typu 3D mesh, która w sposób dostateczny radzi sobie z rozprowadzaniem wilgoci, jednak cudów po takim rozwiązaniu nie należny oczekiwać. Takie rozwiązanie konstrukcji pleców pozwala traktować plecak również jako rodzaj worka pakunkowego (stuff sack) wewnątrz większego plecaka czy torby. Ma to tez swój minus, nieumiejętnie zapakowany ma tendencję do zwijania się lub rzeczy w środku gniotą w plecy.

Szelki plecaka są również lekko wyściełane pianką i o spodu podszyte siateczką 3D. Są dobrze wyprofilowane i układają się zarówno na męskich jak i damskich ramionach.
Pas piersiowy ma wszyty elastyczny "bufor na oddech" i ma płynną regulację położenia.
Dolny pasek stabilizacyjny jest wszyty na stałe. Podczas użytkowania w mieście, da się w miarę dobrze przewlec go za plecak, żeby nie plątał się niepotrzebnie.
Jedną z modyfikacji, którą wykonałem, jest doszycie szlufki z taśmy 20mm przytrzymującej ten pasek na froncie plecaka. Szlufka ta pełni równie rolę punktu mocowania czekana lub kijków trekkingowych.

Kolejną modyfikacją, którą mam w planach, będzie dołożenie elastycznego ekspandera na froncie, który umożliwi przenoszenie raków lub kurtki na zewnątrz plecaka.
Tu wychodzi mały minus Bbee (w formie niezmienionej) - przy 12 litrach pojemności ciężko jest się spakować na jeden dzień zimą, wpakowując do środka raki. Brakuje ponadto choćby tylko szlufki, która by umożliwiła przypięcie czekana.
Wygodnym i pewnym sposobem jego przenoszenia jest przełożenie go metodą "na szybko" pomiędzy szelkami, jednak jest to tylko półśrodek.

Inne zmiany to tak naprawdę detale - końcówki taśmy biodrowej nie miały żadnych zaczepów, które by je przytrzymywały. Wodziki zamków były bardzo masywne i metalowe, a dopiero do nich przyczepiono grube repy z plastikowymi zaślepkami - metalowe ustrojstwa odciąłem, a do maszynki dowiązałem cienkie repiki w dodatku w kolorze ucha transportowego :)

Podsumowując, Black Diamond Bbee jest całkiem sensownym, lekkim plecakiem do wypadów w teren jak i do użytku turystyczno-miejskiego. Materiał plecaka co prawda podczas silnego deszczu po prostu przemaka, jednak jest wytrzymały i lekki. Jakość wykonania jest na wysokim poziomie, można się tylko czepić rozwiązań detali tj. brak klamerek na końcówki taśmy biodrowej.
Z uwagi na inne przeznaczenie plecaka niż to z jakim go używam, dokonałem w nim własnych zmian, czego nie można traktować jako wady, po prostu jest to plecak letni, a nie zimowy. Prawdopodobnie lepszym wyjściem byłoby zaopatrzenie się w plecak Osprey Talon 11, który posiada frontowy panel z ekspanderem i mikro pętelkę w tym miejscu, w którym doszywałem swoją. Jednak waży już prawie 2 razy więcej - 670g.
System wentylacji pleców w Bbee jest tak naprawdę żaden - przy małych i tak lekkich plecakach - trzeba się z tym liczyć. Miękkie plecy dają za to lepsze możliwości pakowania plecaka w czymś większym. Bbee dobrze przylega do pleców, co docenią nie tylko wspinacze ale i osoby biegające maratony górskie lub lekki turysta ;)

Nie ma rzeczy uniwersalnych.

2009-06-30T11:00:00.010+02:00

Koniec czerwca, Tatry, na północnych stokach zalega jeszcze śnieg, rano lało jak z cebra, potem słońce grzało jak na Saharze.

Prognoza pogody sprawdzona o 3 nad ranem informowała, że można się spodziewać deszczu konwekcyjnego, zachmurzenia i temperatury w granicach +15°C.
Rzeczywistość była trochę inna - od Nowego Targu było oberwanie chmury, więc w ruch poszła lekka kurtka membranowa. Niestety temperatura powietrza i wilgotność nie są sprzymierzeńcem membran, odrobina ruchu w takich warunkach powoduje efekt sauny.
Żeby tego uniknąć zdecydowałem się na szybką zmianę garderoby, założyłem DriClime, który wziąłem jako "najbardziej uniwersalną rzecz w plecaku". Ten windshirt zastępuje lekki polar, zapewnia ochronę przed wiatrem, chroni przed lekkim deszczem, nie pozwala się przegrzać na podejściu - to wszystko prawda, ale raczej zimą. Niestety wyższa temperatura i podszewka, w która wyposażona jest kurtka nie są dobrym połączeniem.
Nawet nie wiecie jak bardzo brakowało mi wtedy lekkiej wiatrówki z Pertexu! Założona na koszulkę spokojnie radzi sobie z wilgocią generowaną od środka jak i tą, która atakuje z zewnątrz. Sytuację uratowało to, że przestało padać. Resztę drogi do Murowańca pokonałem po ludzku, tylko w koszulce.

Wiedząc, że możemy trafić na śnieg, zabrałem złom żelazny w postaci czekana i raków.
A, że raki mam półautomatyczne, w plecaku wylądowały również buty, do których mogę je podpiąć. Dlaczego w plecaku? Bo parokrotnie miałem okazję się przekonać, że szlaki w Tatrach są przygotowane dla turystów i spacerowiczów i w stosunkowo twardych butach podejście zakrawa o masochizm. Jako buty podejściowe świetnie sprawdzają się lekkie śmigodasy np. Salomon Symbio (mam wersję poprzednią).

Raków w końcu nie użyłem, przy takiej ilości śniegu wystarczył głęboki bieżnik i sztywność podeszwy plus asekuracja czekanem. Prawdopodobnie używając złożonego kijka trekkingowego, bez talerzyka podchodziłoby się podobnie, jednak czekan daje ciut więcej pewności i wygląda bardziej profesjonalnie ;)

To, co się sprawdziło idealnie, to opisywane wcześniej spodnie Terra, czapka Aero Cap oraz (o dziwo) Buff z merino Po części dobrze sprawowała się koszulka z długim rękawem ze Sportwool, sam materiał jest idealny na taką pogodę, krój rękawów pozwala łatwo je podciągnąć, jednak zbyt szeroki dekolt przy lejącym się z nieba promieniowaniu oznacza spalony kark.
Nie sprawdziła się Driclime - użyta jedynie jako kurtka postojowa - jest po prostu za ciepła.

Taki stan rzeczy dał mi do myślenia.
Pierwszą sprawą, którą zamierzam zmienić, to powrót do przyzwyczajenia zabierania ze sobą wiatrówki nawet do opery :)
Drugi krok to znalezienie jakiejś letniej (!) koszulki z długim rękawem i stójką chroniącą kark. Zastanawiałem się nad użyciem jakiejś syntetycznej koszuli z kołnierzykiem, jednak w górach lepiej się czuję w odzieży typu technicznego, o bardziej dopasowanym kroju niż w czymś co ubieram na spacer do lasu.
Początkowo myślałem o zaryzykowaniu kupna koszulki z cienkiego merino, licząc na duży współczynnik ochrony przed UV i zapachem, jednak dotychczasowe doświadczenia z tym materiałem powstrzymują mnie przed tym zakupem.
Najprawdopodobniej pójdę w stronę koszulek z technologią Cocona, chociażby z Marmota, bo jednak jest to syntetyk, ale z dodatkowym, podobno trwałym wykończeniem antybakteryjnym.
Trzecia sprawa to rozwiązanie przyczepności lekkich butów podejściowych na śniegu. Miękka podeszwa, nawet z agresywnym bieżnikiem raczej nie daje dużej nadziei na pewne trzymanie się zalegającego śniegu, rozwiązaniem oczywistym są raki.
Gdybym zaopatrzył się w coś takiego miałbym problem z głowy i mógłbym zabierać się z 12-to litrowym plecakiem a nie 30-to.
A na koniec, niczym parasolka na drinku lub wisienka na torcie, sprzęt który ot tak dawna chodzi mi po głowie, że nie widzę wyjścia i będę musiał go jakoś zdobyć.
Ultralekkie kije o minimalnej długości po złożeniu.

To jest plan zmian, jak szybko nastąpi jego realizacja - czas i budżet pokaże.
Na razie w pracy sezon, za oknem skwar, więc ograniczam wyjazdy - zwłaszcza w Tatry.
Nie lubię być deptany.

Zdjęcia mojej skromnej osoby zapożyczone z kolekcji traszana i jagulara

Zawrat sprintem

2009-06-29T09:18:00.005+02:00

Wczorajszy dzień zaczął się ulewnym deszczem w drodze do Zakopca, a skończył spalonym karkiem i nosem.

Szybki wypad na Zawrat zweryfikował po raz kolejny moje wyposażenie ubiorowo-sprzętowe.
Więcej na ten temat napisałem tutaj.

Galeria zdjęć z wypadu.

Lekka, składana miska DIY

2009-06-25T11:39:00.006+02:00

Temat wygodnego spożywania posiłków w terenie jest szeroki i głęboki, zwłaszcza jak dołożymy do tego fakt, że nie lubię nosić dodatkowych ciężarów.
Wyjadanie zalanych wrzątkiem wiórków, trocin i innych śmieci bezpośrednio z woreczka jest metodą, którą dość często stosuję, jednak czasami wygodniej zjeść posiłek z naczynia, którego ścianki zachowują przynajmniej pozory sztywności.

Rozwiązaniem okazało się być składane naczynie, które powstał z odcięcia dna starego bukłaka Kudu - naśladowcy butelki Platypus.
Tworzywo miski jest odporne na wrzątek i prawie nie mięknie od temperatury. Miska stoi stabilnie, wiec może służyć również jako podstawka do jedzenia w woreczku.
Co najważniejsze, tworzywo łatwo się myje i niespecjalnie łapie smak potraw (nie licząc zupek hau-hau ;).

Na dłuższe biwaki zabieram teraz kubek do gotowania pojemności ok 0,7litra, opisywaną miskę i sporka. Taki zestaw pozwala zjeść ciepły posiłek, który w między czasie da się popić gorąca herbatą, która nie smakuje tym co się właśnie je.

Montane Terra Pants

2009-06-24T12:56:00.012+02:00

Od prawie dwóch lat jestem szczęśliwym posiadaczem tych portek i nadszedł czas conieco o nich napisać.

Montane Terra Pants są wykonane z nylonu Tactel o gramaturze 110g/m2 oraz z Cordury Mini-Rip 160g/m2 z której wykonano wzmocnienia na kolanach i łydkach oraz na tyłku.
Oba materiały cechują się odpornością na wiatr - odpowiednio 10 i 9 CFM, oraz błyskawicznym tempem schnięcia. Nie muszę chyba wspominać, że materiały są termoaktywne, czyli przepuszczają wilgoć na zewnątrz i nie powodują "efektu koszulki non iron".
Co do odporności na wiatr, niestety nie jestem w stanie przełożyć dokładnie skali CFM na coś bardziej zrozumiałego, skala ta jest stosowana w krajach anglosaskich. Dodatkowo mała popularność tkanin bezmembranowych nie sprzyja jej rozpowszechnianiu.
W rzeczywistości sprawdza się to tak, że przy porywistym wietrze czuć niewielkie przewiewanie przez materiał, co niespecjalnie mi przeszkadza, bo nie są to spodnie zimowe.
Wzmocnienia są rozmieszczone w naprawdę strategicznych miejscach - Cordura wszyta jest tak, że obejmuje kolano i płynnie przechodzi na wewnętrzną stronę łydki - tam, gdzie najczęściej występuje tarcie o druga nogawkę. Duża łata na tyłku pozwala bez większego problemu siadać, opierać się czy przeciskać się wśród skał czy kosówki.
Materiał reszty spodni - Tactel ma dodatkowo wysoki filtr przeciwsłoneczy +40 UPF. Ciężko mi powiedzieć na ile jest to przydatne i o ile lepsze od Tactelu bez filtrów, wiem tylko, że powyżej 2500 m.n.p.m. wystarczyło mi 15 minut słońca, żeby skóra mi z karku zaczęła złazić.

Spodni Terra używam głównie wiosną i jesienią oraz latem na większych wysokościach lub w gęstych zaroślach - w takich warunkach idealnie sprawdzają się zastosowane w spodniach siatkowe wywietrzniki na udach. Po rozpięciu zamka można cieszyć się ochroną długich spodni i lekką bryzą na skórze zapobiegającą przegrzewaniu się. Odpięcie jeszcze dolnych zamków (do połowy łydki) zapewnia niezły cug.
Spodnie mam w kolorze czarnym, co teoretycznie powinno dyskwalifikować je latem, jednak nie odczuwam jakiejkolwiek różnicy pomiędzy spodniami w kolorze czarnym a piaskowym w odbijaniu promieni słonecznych - w długich spodniach jest po prostu ciepło i tyle. Czepiając się koloru - wolałbym żeby te spodnie miały brązowe nogawki - na ciemnym kolorze widać doskonale plamy z błota ;)

Krój spodni pasuje mi idealnie - nie są to spodnie wspinaczkowe, więc jest lekko luźny, jednak ma dobrze wyprofilowane kolana i co najważniejsze nie są okropnie szerokie w pasie (idealny rozmiar byłby 30/32in czyli 74/80cm, M ma 32/31in 81/78cm).
Wysoki stan spodni dobrze współgra z noszeniem plecaka, nie ma mowy o jakimś obcieraniu czy zjeżdżaniu spodni. Dwie kieszenie zapinane na zamki są wystarczające, choć czasami, bardziej z przyzwyczajenia, brakuje mi małej kieszonki z tyłu.

W zasadzie Terra to moje podstawowe spodnie na wyjazdy. Używam ich w zakresie temperatur od -5°C do +20°C bez dodatkowej warstwy bielizny. W niższych temperaturach w zasadzie nie miałem okazji ich używać, ponieważ na ostrą zimę mam inne spodnie, jednak sądzę, że z getrami z powerstretchu powinny sobie nieźle radzić.

Spodniom nie straszne jest ocieranie się o skały, siadanie na przekraczanych pniach czy przebijanie się przez zarośla i kosówkę, wszystkie te próby przeszły bez szwanku.
Jedyny element, o który się martwiłem to otwarte wywietrzniki kiedy zaczepiały np. o gałęzie. Na szczęście nic złego z tego nie wynikło, ale profilaktycznie wolałem je przynajmniej częściowo zapiąć.

W prawej kieszonce wszyta jest wewnętrzna, zapinana kieszonka. Mały ale bardzo przydatny detal pozwalający zapomnieć o gubieniu kluczyka od samochodu, scyzoryka czy o ciągle wypadających drobnych.

W spodniach dokonałem małej modyfikacji. Na końcach nogawek nabiłem metalowe oczka, dzięki którym przeplatam pod butem okrągłą gumkę. Taki "patent" zapobiega wpadaniu resztek wiosennego śniegu za cholewkę. dzięki temu nie muszę zabierać dodatkowo stuptutów bo spodnie w sposób dostateczny chronią przed błotem i śniegiem.

Na koniec zostawiłem chyba największą zaletę tych portek - wagę i objętość po spakowaniu. Producent podaje średnią wagę dla rozmiaru M=320g.
Mój egzemplarz (z delikatną warstwą błota) waży 328g, co uważam za naprawdę niską wagę dla tak wzmocnionych spodni. W plecaku spodnie Terra zajmują niewiele więcej miejsca niż termoaktywna koszulka z długim rękawem.

Piasek w butach.

2009-06-04T10:58:00.003+02:00

Odkąd noszę mniej na plecach noszę też lżejsze obuwie. Nie mówię tu konkretnie o masie jednego buta, ale o typie konstrukcji. Niestety związane są z tym pewne niedogodności.

Odpowiednio wyćwiczone i nieprzeciążone (masą dodatkowego ekwipunku) stopy spokojnie sobie radzą w miękkich butach do kostki. Jednak ważna w takim bucie jest odpowiednia wkładka w podeszwie zabezpieczająca stopę przed uderzeniem od spodu np. o kamień, oraz dobre trzymanie stopy przez konstrukcję buta, sznurowanie itp.
Najczęściej te cechy łączą w sobie buty do biegów w terenie, choć coraz więcej pojawia się konstrukcji dla lekkich turystów (np. Salomon Xtempo następca modelu Fastpacker). Buty do biegania po rowach są na pewno lżejsze, a buty do lekkiej turystyki sprawiają wrażenie takich, które pożyją dłużej.
Jednak i w jednym i w drugim przypadku pojawia się problem związany z wysokością obuwia - drobne elementy pedosfery uporczywie dostają się do jego wnętrza, czyli, pisząc po ludzku - sypie się do środka piach, igliwie, kamyki, błoto i śnieg.

Oczywiście ten problem rozwiązują stuptuty, jednak zdecydowana większość z nich jest skonstruowana jako ochrona przed wodą i śniegiem, czyli jest bardziej wodoodporna niż oddychalna. Ponadto ciężko znaleźć jakieś modele, które nie kończą się tuż pod kolanem.
Idealnym rozwiązaniem byłyby niskie ochraniacze kończące się powyżej kostki, z materiału, który dobrze odprowadzi pot a jednocześnie ochroni przed drobnym świństwem szukającym darmowej kuszetki pod naszą stopą.

Czyżby softshellowe stuptuty?
Poniekąd tak, udało mi się znaleźć dwa modele ochraniaczy do przełaju - Quechua oraz Raidlight, jedne droższe od drugich, jednak żaden mnie nie przekonał do siebie.

Małym nakładem środków i sił postanowiłem wykombinować własną konstrukcję.
W moim przypadku dewastacji uległy termoaktywne legginsy z polipropylenu - obciąłem ich nogawki tuż pod kolanem. Następnie bardziej dla pewności niż z konieczności podszyte zostały obcięte brzegi (ukłony dla Teściowej) i po wstępnych oględzinach, doszyte kawałki okrągłej gumki (ukłony dla żony - też miała w tym swój wkład).

Ten rodzinny projekt dał taki efekt:

Ochraniacze sprawują się wyśmienicie, miałem okazje je sprawdzić w zalesionych miejscach w Rudawach, Górach Kamiennych, na Śnieżce, w Sowich, w Stołowych... Kolejne testy przejdą w Niskim i w połączeniu z moimi Mantami w Tatrach.
Oczywiście wymagają pewnych usprawnień - obszycie dołu powinno być wykonane innym szwem - elastycznym, zwykły, sztywny zaczyna pękać pod wpływem naciągania na but.
Górny ściągacz jest delikatny i nie uciska, jednak dość szybko się rozciąga i stuptuty czasami zjeżdżają za nisko, co jest irytujące - wszyję tam płaską gumkę.
Rozważam wykonanie kolejnej pary, nieco niższej i zrobionej np. z rękawów koszulki temoaktywnej. A kto wie - może wersję zimową ze starej kurtki softshellowej ;)

A miało być tak pięknie.

2009-06-03T15:46:00.009+02:00

W końcu udało mi się zdobyć worek, o którym docelowo myślałem projektując Nevisa.

Worek Tatonka Stausack XL ma podane wymiary: średnica 38cm, wysokość 100cm, co z prostego wzoru na pojemność walca powinno dać ponad 100L, rozmiar mniejszy, przy wymiarach 30 x 67cm powinien mieć coś koło 60L.

Niestety, porównanie obu worków L i XL wypadło tak, że stałem się posiadaczem tego większego. Mniejszy zmieściłby co najwyżej śpiwór i kurtkę z Primaloftu.

Wysokość dużego worka jest w sam raz - pozwala dopakować sporą liczbę rzeczy, a jeśli nie jest w pełni potrzebna - po prostu się ją roluje.
Natomiast szerokość/średnica wora jest zbyt duża - 38cm sprawia, że wór jest albo masakrycznie rozepchany na boki, albo wolna przestrzeń wypełnia się powietrzem i tworzy "baleron".

Problem polega na tym, że z dostępnych suchych worków, ten jest jednym z najlżejszych i największych - w przystępnej cenie oczywiście.

Sądzę, że wystarczająca średnica worka to 28-30cm, przy wysokości 100-120cm.
Takie wymiary zapewniają też jakąś przyzwoitą pojemność - przypominam, że nie jest to plecak dla ultraminimalisty, ale duży wór wagi lekkiej.

Na poniższych zdjęciach ponadto widać, że przy tej wysokości, trzeba przesunąć górne troki kompresyjne wyżej.

NEVIS 1.0 suchy, lekki plecak

2009-05-27T10:59:00.008+02:00

Mam lekki (ale bez przesady) 30-to litrowy plecak DS Alpine, który sprawdza się doskonale w Tatrach i na letnie wyjazdy do tygodnia, jednak czasami trzeba zabrać lekkie ale duże wyposażenie, które po prostu się w nim nie mieści. Mam też 60-cio litrową Tatonkę o wadze w okolicach 2,5kg i nadmiarem wolnego miejsca w środku.

Sprzęt i odzież ciągle odchudzam, objętość kurczy się w oczach, więc i plecak do przenoszenia tego anorektycznego ekwipunku powinien nadążać za wypełnieniem.

W poszukiwaniach lekkiego plecaka 45-65 litrów zapuściłem się na straszne i zdradzieckie wody wynalazków o wadze poniżej 1kg, z dyneemy, ze sznurkami zamiast troków, za stelaż/usztywnienie robi w nim mata samopompująca i nie ma pasa biodrowego.
Byłem bliski kupna takiego wynalazku, jednak wyobraziłem sobie mój chaotyczny sposób pakowania i brak planowania w połączeniu z tak radykalną konstrukcją - efekt byłby mało przyjemny, zapewne kończyłby się trzykrotnym przepakowaniem plecaka każdego dnia, i bólem ramion, bo waga lekka to nie ultralekka.

Potem natknąłem się na suchy, przeprawowy worek z dopinanym do niego pasem i szelkami.
Olśnienie!
Czym jest plecak? - workiem z systemem nośnym.
A gdyby tak stworzyć solidny system nośny (ze stelażem i porządnym pasem biodrowym pozwalającym nie martwić się o wagę ładunku) z systemem mocowania worka?
Rolowany, suchy worek umożliwia dopasowanie objętości do potrzeb, ba! sam worek można wymienić na mniejszy lub cięższy/lżejszy w zależności potrzeb i można zapomnieć o używaniu pokrowca przeciwdeszczowego.

Z taką ideą skontaktowałem się z Wisportem, bo realizację projektu oparłem o plecy, szelki i front istniejącego modelu Climber tej firmy - taka decyzja ułatwiła i przyspieszyła proces powstawania plecaka. Modyfikacją systemu nośnego jest dodanie pasa biodrowego od plecaka Quickpack (podrasowana wersja pasa z Ventusa). Stare plecy Climbera to wytłaczana pianka - jest cieńka, lekka i sztywna sama w sobie no i nie nasiąka tak łatwo jak systemy z poduchami.

Pobazgrałem jeszcze paręnaście różnych szkiców i wymyśliłem system mocowanie i kompresji worka. Summa summarum wyszło mniej, więcej coś takiego:

Kieszeń pod panelem przednim (druga jest na plecach - pełna, zapinana na rzep - jednocześnie kryje płaskowniki stelaża)

Wersja 1.0 ma realną wagę 1300g (w tym 192g wyciągany stelaż).
Docelowy worek 80+ litrów z nylonu 190 waży 150-170g, co pozwoli uzyskać wagę w granicach 1500g dla 80-cio litrowego plecaka (!)
Możliwe, że powstanie kolejna wersja tej konstrukcji, której waga może być jeszcze mniejsza.
Szacuję, że zastąpienie klamer i taśm 25mm - taśmami 20mm, prefabrykowanych rączek - zwykłą taśmą pozwoli zejść do wagi ok 1100g.
Zmiana materiału z Cordury 750 na lżejszy pozwoli na osiągnięcie teoretycznej wagi w granicach 1000g (+ciężar worka), co jak na plecak z pełnym systemem nośnym jest całkiem przyzwoitą wagą.

Układ troków oraz drabinka na froncie plecaka umożliwia dopasowanie nosidła do objętości worka. Dwa, ruchome troki na froncie pozwalają modyfikować punkty mocowania troków, przez co duży worek nie będzie "wylewał się" z takiej siatki a zbyt mały nie będzie z niej uciekał.

Poniżej na zdjęciu zamiast worka - płachta biwakowa, w środku karimata, lekki śpiwór i parę drobiazgów na dwa dni - jak widać wszystko się trzyma, jednak żeby to jeszcze ładnie wyglądało powinno się coś jeszcze dopakować.

Plecak czeka parę drobnych modyfikacji i próby z różnymi workami - małym, dużym małym i dużym (mały ze śpiworem na dole, duży na górze), mocowanie kijków, maty i czekana...
Jak się uzbiera trochę konkluzji nie omieszkam ich opisać.
Oczywiście duże podziękowania należą się Piotrkowi z Wisportu - za pomoc i chęć eksperymentowania :)

Polar, tak po prostu?

2009-05-25T22:08:00.001+02:00

Dobrych parę lat temu można mnie było zobaczyć w koszuli flanelowej, swetrze albo jakiś maskujących ciuchach robionych dla wojska. Pamiętam mój zachwyt, w jaki wpadłem ubierając zamiast swetra polar.

Prawdopodobnie powiedziałem sobie, ze nigdy więcej nie założę nic innego.

To samo powiedziałem zmieniając polar na softshell, softshell na wiatrówkę i kurtkę z primaloftem...

Ale zgodnie z powiedzeniem „nigdy nie mów nigdy” odkryłem polar na nowo.

Zaczęło się od tego, że jak zwykle nie wiedziałem, co chcę dostać na urodziny. Z uwagi na miejsce w którym pracuję, wypada jednak nosić odzież ałtdorową, a jako, że urodziny mam zimą wpadłem na pomysł dostania czegoś ciepłego, ałtodorwego ale do stosowania na codzień.

Tym sposobem stałem się posiadaczem lekkiej kurtki polarowej w przyjemnym kolorze mielonej papryki.

Sama kurtka nie ma w sobie nic specjalnego - dwa rękawy, dwie kieszenie...

Inny jest za to materiał - misiaty od spodu, z zewnątrz o splocie przypominającym odrobinę, softszel. Taka konstrukcja sprawia, że przy niższej wadze kurtka jest ciut cieplejsza -odpowiada termiką polartecowi 200.

Druga sprawa związana z materiałem, to fakt, że powstał w fabryce Teijin - ten zakład zajmuje się recyklingiem poliestru - zbierają np. kombinezony i rękawice robocze i przerabiają je na przędzę poliestrową, z której następnie można stworzyć odzież termoaktywną.

Nie byłoby nic w tym specjalnie szczególnego, gdyby nie to, że ich produkty docelowo mają do nich wrócić i zostać ponownie przetworzone - kółko się zamyka.

Z takiego obrotu rzeczy korzysta już parę firm na świecie, kupując materiału z Teijin i uczestnicząc w programie ECO-CIRCLE Jak go już zachodzę, to wyślą go do Japonii, żeby przerobili na nowy :)

Ale nie o tym miałem pisać.

W dobie hajtek, mega, hiper, duper materiałów, które mają zastąpić wszystko i tylko kawy nie parzą, okazało się, że na niedzielny spacer w okolicznych pagórkach idealnie nadaje się zwykły polar - normalnie SZOK!

Oczywiście nie poszło tak łatwo od razu, na początek, metodą małych kroków musiałem oswoić się z tym dziwnym uczuciem odstawienia od najnowszych technologii. Na pierwszy raz zabrałem ze sobą kurtkę z primaloftu - na postoje w trudnych warunkach Beskidu Wyspowego.

Jak już się przekonałem, że nie jest to konieczne, to wyrzuciłem z plecaka również kurtkę przeciwdeszczową - w końcu na jeden dzień synoptycy potrafią ułożyć realną prognozę pogody.

Skończyło się na koszulce z krótkim rękawem, polarze i wiatrówce w kieszeni plecaka - bo co, jak co, ale polar jest przewiewny.

Czy noszenie polarów to już outdoorowe retro?

Linka z krokodylem

2009-05-25T22:06:00.000+02:00

Piękne słońce i silny wiatr to wymarzona pogoda dla żeglarzy. W swoim życiorysie mam też epizod związany z żaglami, przypieczętowany stosownym dokumentem.

Z tego okresu pamiętam między innymi to, że sporo rzeczy, które wnosiliśmy na pokład musiało być w jakiś sposób przymocowane żeby nie trzeba było po nie nurkować, począwszy od kluczy i śrubokrętów po okulary i czapki. Niedawno, szukając nowej czapki z daszkiem na lato miałem w rękach czapki dla żeglarzy i mucharzy (o ile tak można wędkarzy muchowych). Tak na marginesie, okazuje się, że jest strasznie trudno znaleźć czapkę z większym daszkiem niż w standardowej bawełnianej „bejsbolówce”. A gdyby jeszcze miała przyzwoity, szybkoschnący materiał...

Te czapki miały właśnie doszyte linki niegubki. To i ostatnie przygody na Babiej Górze (gdzie, jak wiadomo, wieje zawsze) natchnęło mnie do dziesięciu minut pracy w domu z kawałkiem repa i starym identyfikatorem z jakiś targów.

Patent jest w tym samym stopniu przydatny, co banalny. Oczywiście bardziej się sprawdzi tam, gdzie można oberwać bomem lub przy nagłym podmuchu szkwału stracić nakrycie głowy, ale i w górach znajdą się miejsca, gdzie nie ma się wolnej ręki do przytrzymania czapki żeby jej nie zwiało.

Kawałek repa - najlepiej plecionego na okrągło, bez rdzenia - odmierzamy tak, żeby sięgnął od miejsca mocowania (+ 2-4cm na węzeł mocujący) do wysokości mostka.

Linka nie powinna być też za długa, bo będzie się plątać.

Rozbrajamy zawieszkę od identyfikatora, tak, żeby uzyskać sam metalowy klips (krokodyla).

Zaletą takiego klipsa jest to, że nie powinien niszczyć odzieży, no i jest zazwyczaj za darmo ;)

Przeplatamy linkę przez oczko krokodyla, wiążemy supełek i gotowe.

W warunkach ciężkich, improwizowanych i bojowych, najprościej jest naturalnie przywiązać czapkę a nie przypinać. Można też, dla jeszcze większej pewności użyć, mikrokarabinka i dopiąć czapkę np. do ucha transportowego plecaka.

Sam nie wiem czy będę tego „patenta” używał, ale skoro już go zrobiłem, to go wblogowuję ;)

Sporkologia

2009-05-25T22:03:00.000+02:00

Spork - jaki jest każdy widzi, ale czy każdy działa tak samo?

Pod nazwą "spork" sprzedaje się różne konstrukcje, ale wszystkie to połączenie łyżki i widelca. Paradoksalnie gdyby Spółdzielnia "Elektron", która produkowała aluminiowe harcerskie niezbędniki, znalazła się w tej rzeczywistości rynkowej swój produkt pewnie nazwałaby sporkiem :)

Swój pierwszy spork kupiłem około 4 lata temu - tytanowy wynalazek japońskiej firmy Snowpeak. To było jak olśnienie - jednym narzędziem można tyle zdziałać w talerzu! Od tej pory widelcołych jest jednym z częściej używanych sztućców w życiu codziennym.

Wiąże się to również z tym, że nasza domowa kuchnia opiera się o dania jednogarnkowe, zawiesiste i treściwe sosy z kawałkami stałymi itd. czyli idealny poligon dla działań tym przyrządem.

Mała kolekcja sporków domowych powoli się rozrosła i obejmuje kilka sztuk w paru rodzajach. Poniżej postaram się zamieścić małe porównanie dostępnych na rynku sporków pod kątem wygody użytkowania i sensu kupna jako narzędzia uniwersalnego.

W zestawieniu udział biorą:

Light My Fire XM Spork (poliwęglan)

Sea To Summit Polycarbonate Spork (poliwęglan)

Seat To Summit AlphaLight Spork (aluminium 7075 T6 utwardzane przez anodowanie)

Snowpeak Spork (tytan)

Light MyFire XM Spork

materiał: poliwęglan, długość: 200mm, waga: 15g

Zacznę od tego modelu, ponieważ jest on obecnie najbardziej rozpowszechniony.

Szwedzka firma Light My Fire wyprodukowała spork o bardzo ciekawym kształcie, zaprojektowanym przez rasowego designera.

Ich produkt łączy w sobie widelec, łyżkę i ząbkowane ostrze noża. Pod kątem designu nie można się tu do niczego przyczepić - forma i sposób połączenia funkcji jest po prostu ładny. Niestety sposób w jaki się używa narzędzia nie jest już aż tak dobry.

Początkowo używałem pierwszej serii tych sporków były przykrótkie i ciężko było wyjeść coś z dna kubka czy woreczka z liofilizatem nie parząc się lub nie brudząc sobie ręki. Ten model jest nadal produkowany, jednak z powyższych przyczyn pojawił się ciut większy spork oznaczony XM. Poprawiono w nim długość - w całości mierzy 20cm (nie licząc krzywizny), komora zupna jest proporcjonalnie większa, co również wpłynęło pozytywnie na jego zalety użytkowe. Niestety problem tego sporka tkwi u podstaw projektu - aby zmienić funkcję np. z łyżki na widelec, należy obrócić spork w dłoni o 180° co oznacza upapranie sobie dłoni tym, co się przed chwilą wkładało do ust. Funkcja ząbkowanego ostrza też nie jest specjalnie dobra - jeśli z ogólnej brei wyławiamy co lepsze kawałki, to po co nam nóż? natomiast jeśli któryś z nich nam ucieka i chcemy go przytrzymać i poćwiartować - i tak nie obejdzie się bez użycia drugiej ręki wyposażonej w jakieś poważniejsze ostrze.

Dokładając do tego wszystkiego znaną przypadłość tych sporków czyli pękanie po środku rączki na wysokości napisu, wynik w rankingu nie jest zbyt wysoki.

Podsumowanie: plus za design, duży minus za dwa końce.

Dobra rzecz na piknik i majówkę, zwłaszcza przy niskiej cenie i szerokiej dostępności.

Sea To Summit Polycarbonate Spork

materiał: poliwęglan, długość: 172mm, waga: 10g (mój egzemplarz 9g)

Najtańszy z porównywanych sporków. Ma klasyczną budowę - komora zupna jest zakończona trzema, płytkimi nacięciami, które tworzą zębiska do nabijania. Taka konstrukcja umożliwia sprawne wykorzystanie i zmianę funkcji narzędzia. Posilając się treścią płynną możemy błyskawicznie dziabnąć jakiś kawałek, który akurat sobie upatrzyliśmy i powędrować z nim do ust. Jeśli chcemy rozczłonkować jakiś większy fragment mięsny, ząbki skutecznie powstrzymują go przed ucieczką spod ostrza noża.

Komora zupna tego sporka jest zdecydowanie najlepsza - głęboka z lekkim przewężeniem na końcu, ułatwiającym dostarczanie płyny do ust bezbryzgowo. Minusem są dość krótkie ząbki, a w zasadzie kąt pod jakim poprowadzone są nacięcia. Skutkuje to słabym trzymaniem się kawałków nabijanych na widelcu.

Podobnie jak w sporku Light My Fire, poliwęglan ma tę zaletę, że jest tani, jednak dość łatwo go złamać przykładając dużo siły do wyskrobania przysmażonego dna - jednak w porównaniu Sea to Summit ma dużo solidniejszy i sztywniejszy trzonek.

Pod wpływem bardzo wysokiej temperatury (wrzący olej pod jajecznicą) tworzywo zaczyna się odkształcać. Wrzątku się nie boi.

Podsumowanie:

plus za solidną pojemność komory zupnej i klasyczną konstrukcję, minus za słabe trzymanie się jedzenia na ząbkach.

Świetna sprawa dla osób, które chcą się przekonać czy spork jest im potrzebny, idealny model do jedzenia nieprzypalonych potraw, dobrze działa z liofilizatami.

Snowpeak Spork

materiał: tytan, długość: 163mm, waga: 17g

Mój najstarszy egzemplarz w kolekcji. Spork jest wykonany z tytanu, dzięki czemu można tu liczyć na długowieczność i wytrzymałość w połączeniu z niską wagą.

Właśnie wytrzymałość tego sporka jest dużą zaletą – nie straszne mu przypalone cz zamarznięte garnki czy też wrzący olej, ku rozpaczy mojej żony, zostawia nawet ślady na naszej zastawie obiadowej – taki z niego twardziel ;)

Budowa i tu jest klasyczna, przy czym nacięcia są głębsze i poprowadzone pod równym kątem, dzięki czemu funkcja widelca sprawdza się tu całkiem dobrze. Niestety funkcja łyżki jest sprowadzona do nabierania treści gęstej lub półpłynnej. Jedzenie babcinego rosołku w niedzielę kończy się poplamioną koszulą i upapraną brodą. Wpływ na to ma płytka komora zupna oraz głębokie nacięcia, które dodatkowo ją jeszcze zmniejszają. Zasadnicze pytanie brzmi – jak często w terenie jesz zupę? Ja w zasadzie nigdy, nawet zupki Hau-Hau zalewam mniejszą ilością wody, żeby zjeść makaron z niewielką ilością płynu, który na koniec można wypić. Do gęstych i zawiesistych potraw na szlaku taka głębokość wystarcza.

Trzonek ma dobrą długość o ile nie je się jedynie liofilizatów. Jedzenie z kubka, menażki czy woreczków strunowych nie przysparza trudności, krótka rączka umożliwia łatwiejsze schowanie w plecaku.

Podsumowanie:

plus za wytrzymały materiał i konstrukcję, minus za płytką komorę zupną

Niestety najdroższy model, idealny w naprawdę ciężkie warunki gastronomiczne, świetnie sobie radzi z pulpami, gulaszami i brejami, do dna liofilizatów dociera kiepsko.

Sea To Summit AlphaLight Spork

materiał: aluminium utwardzane, długość: 166mm, waga: 9g

Tego modelu tak naprawdę nie używałem, ale chcę o nim napisać, ponieważ konstrukcyjnie jest niemal identyczny jak mój spork z tytanu – ma nawet nieco szerszą rączkę.

Drugim powodem jest jego cena, aluminium jest około trzykrotnie tańsze od tytanu, dzięki temu za ok 30 zł można sobie sprawić solidne i funkcjonalne narzędzie. Opis jest adekwatny do tego, który jest tuż powyżej, więc powtarzać go nie będę. Jeśli szukasz sporka do cięższych prac ale w przystępnej cenie - taki będzie dobry. Ponadto aluminium jest prawie dwukrotnie lżejsze od tytanu.

Mam nadzieję, że niedługo będę mógł uzupełnić to porównanie o modele ze składaną rączką.

Produkowane są już przez parę firm – w rękach miałem już Optimusa i Esbita. Na pewno są dużo lepsze do pakowania - mieszczą się nawet w bardzo małym garnuszku.

Poniżej jeszcze małe porównanie głębokości komór zupnych:

Montane Dynamic Stretch Pants

2009-05-25T21:59:00.001+02:00

Pod koniec zeszłego roku dotarły w moje łapki nowe spodnie.

Proste nogawki, dwie głębokie kieszenie po bokach, jedna płaska kieszeń na udzie zapinana na zamek - mieści mapę.

Luźny krój (przy mojej figurze nawet ciut za luźny), elastyczny i miękki w dotyku materiał - czego chcieć więcej?

Może... wytrzymałości? Niskiej wagi? Wiatroszczelności?

Ale do rzeczy.

Od przeszło półtora roku używam spodni Terra Pants - klasycznych, trekkingowych spodni ze wzmocnieniami z Cordury.

Początkowo wydawało mi się, że są nadzwyczaj lekkie i pakowne, jak na tak pancerne (nie przesadzam) spodnie.

Według katalogu, średnia waga Terra Pants to 320g.

Ale Dynamic Stretch Pants ważą katalogowo 295g, a po złożeniu zajmują| jeszcze mniej miejsca!

Spodnie zrobione są w całości z Tactelu Dynamic, który zgodnie z nazwą spodni, jest wysoce elastyczny - rozciąga się w każdym kierunku - również po skosie.

Tactel Dynamic to odmiana nylonu Tactel z dodatkiem włókien Cordury i Lycry w splocie. Te dwie domieszki sprawiają, że materiał oprócz tego, że jest miły w dotyku, jest elastyczny i wyjątkowo wytrzymały.

Spodnie wydają się bardzo cienkie - w zasadzie są tej samej grubości jak letnie spodnie do garnituru - Sylwestra spędziłem właśnie w nich i w aliganckiej koszuli, sącząc szampana z rodziną przy kominku :)

Podobnie jak spodnie Terra ich grubość jest bardzo myląca. Kiedyś byłem świadkiem klasycznego rozdarcia spodni z Supplexu na tyłku po zsunięciu się znajomej 3 metry w dół - Dynamic przetrwały 30 metrowy dupoślizg po śniegu i parę pomniejszych wywrotek, wychodząc z nich bez najmniejszego szwanku.

Za to właśnie cienki materiał, pomimo, że szybko przemaka, schnie w mgnieniu oka. Nie miałem jeszcze możliwości porównać ich czasu schnięcia, ale Terra w porównaniu do Nito wysychały 3, może 4 razy szybciej, więc i tu powinno być podobnie.

Zaletą prostego kroju jest możliwość podwinięcia spodni (i zjarania sobie kolan wiosennym słońcem - poniższe zdjęcie wykonał Jagular).

Wiem, powiecie, że przecież można kupić spodnie z odpinanymi nogawkami, jednak według mnie, takie spodnie nie nadają się do użytku w górach, najwyżej do zwiedzania miasta. Po paru przygodach ze spodniami z nogawkami odpinanymi na zamek dałem sobie z nimi spokój. Zamki podczas podejścia w upalny dzień poobcierały mi uda. O ile nogawki nie są wyposażone w zamek na całej ich długości, trzeba ściągnąć buty, żeby je zdjąć lub ubrać - więc mogę ściągnąć lub założyć też całe spodnie. Mając jedną parę (2 w 1) po ostrej zlewie albo śmiga się w mokrych albo świeci bielizną. Dlatego wolę mieć lekkie długie spodnie, które można podwinąć lub przewentylować, a dodatkowo krótkie spodenki z wewnętrznymi siatkowyi gatkami - które spełniają też rolę kąpielówek jeśli trzeba :)

Spodnie z lekką bielizną sprawdzają się bardzo dobrze podczas umiarkowanych mrozów, przy temperaturze oscylującej w okolicach zera i intensywnym ruchu, getry czy kalesony są raczej zbędne.

Podobnie jak spodnie Terra, Dynamic są częściowo odporne na wiatr - przy średnich i lekkich podmuchach praktycznie nic się nie odczuwa, dopiero silny wiatr przedostaje się przez splot tkaniny.

Chyba tyle tym razem, spodnie czeka jeszcze majowy urlop, wakacyjne wypady i jesienne wyjazdy.

Jedno jest pewne, Dynamic nie zastąpią w użyciu wzmacnianych Terra, ale będą je uzupełniać podczas lżejszych wypadów i w życiu miejskim, czyli tam, gdzie łaty z Cordury nie są aż tak potrzebne.

Merino Buff®

2009-05-25T21:56:00.003+02:00

Na razie tak na szybko:

po otwarciu paczki z dostawą Buffa czekała mnie miła niespodzianka, dostałem testowy model rękawa z merino wool (model wejdzie do kolekcji jesienią 2009).

Mimo, że do bielizny z merino mam wiadome podejście, to zrobię wszystko, żeby mój kark i szyja były dobrze ogrzane, a w takim wełnianym rękawku jest na to duża szansa.

[24.10.2009] Dodałem więcej informacji po półrocznym używaniu link>> Merino Wool Buff

Powyżej wrażenia na gorąco, to teraz pora na parę słów i porównania.

przepraszam za jakość zdjęć - potem podmienię na lepsze

Merino Buff® jest dłuższy od standardowego o około1/3 - ma długość 78cm.

Buff® Original waży 35g, Merino Buff® 50g.

Od lewej: Szalokominiarka, Merino Buff®, Original Buff®

Naturalną rzeczą przy tym składzie i długości chusty wydało mi się porównanie do klasycznej, wojskowej szalokominiarki z grubaśnej wełny z domieszką jakiś syntetyków.

Poniżej widać różnicę w grubości (złożone identyczną ilość razy), splocie (merino jest bardzo zbity i delikatny) i jakości wykończenia (drobny, elastyczny szew kończący Buffa).

W szafie dalej mam klasyczną, wojskową szalokominiarkę, używam jej podczas dużych mrozów w mieście, kiedy nie chce mi się owijać jak mumia w szaliki i chusty.

W użytku turystycznym ma bardzo znikome zastosowanie, według mnie tylko ostrą zimą, na Syberii lub dla osób marznących przeokropnie.

Pomimo tego, że termika mojego ciała jest trochę dziwna - ogólnie mocno się grzeję, ale nawet podczas intensywnego ruchu muszę mieć osłonięty kark i szyję oraz ramiona (mając na sobie kamizelkę puchową mogę szczękac zębami) - w tym wełniaku jest mi za gorąco jak się ruszam.

Komfort termiczny zapewniany przez klasycznego Buff'a założonego na szyi byłby odpowiedni, gdyby nie fakt, że ta szyja jest "łabędzia" (spróbujcie kupić koszulę wizytową z rozmiarem kołnierzyka 36... tylko komunijne, albo szyte na zamówienie).

Co prawda Merino Buff® jest tej samej średnicy, co Original, ale jest dłuższy, więc mam nadzieję (i póki co, takie wrażenie), że większa ilość materiału lepiej uszczelni mi szyję.

Większa długość ma też inną zaletę - zrobienie kominiarki z Buffa nie kończy się odsłonięciem karku i szyi!

Jak już pisałem wcześniej, nie mam specjalnie dobrej opinii o wełnie z merynosów w użytku na osobie wydzielającej sporo potu, jednak takie akcesoria jak skarpetki, czapki, rękawiczki no i Buff® mogą się sprawdzać lepiej niż koszulki.

Zobaczymy jak będzie - mam parę miesięcy na sprawdzenie jak sie toto zachowuje, czy się mocno rozciąga, mechaci, odbarwia...

Oczywiście, jako że jest to model dedykowany na chłodniejsze pory roku, mam zamiar używać go latem ]:->

Podobno merino wool ma naturalny filtr UV.

Fenomen wiatrówki

2009-05-25T21:51:00.003+02:00

Wiatr jest jednym z najpoważniejszych czynników wychładzających nasz organizm, nieważne czy jesteśmy w górach, nad wodą czy biegamy tuż za miastem.

Przy temperaturze powietrza 0˚C i prędkość wiatru 54 km/h (taki wiatr odczuwamy już jako silny), temperatura odczuwalna spada do -8˚C, przy 10˚C i tej samej prędkości wiatru, temperatura odczuwalna jest niższa o połowę: 5˚C.

Warto, więc zadbać o dobrą ochronę przeciwwietrzną, jednak taką, która zapewni równocześnie maksymalny poziom odprowadzania wilgoci.

Lekka wiatrówka stanowi bardzo uniwersalną warstwę ubioru turystyczego.

Obecnie najczęściej spotykany zestaw odzieży jaką nosimy w terenie składa się z:

warstwy I, aktywnej

warstwy II, termicznej

warstwy III, przeciwdeszczowej i oddychającej

Taki system można uzupełnić lekką kurtką docieplającą, np z Primaloftu, która zapewni nam komfort podczas postoju lub nieplanowanego biwaku, oraz ultralekką wiatrówką z Pertexu.

No właśnie - słowo "wiatrówka" w Polsce kojarzy się w dalszym ciągu z kurtkami z lat 80-tych ubiegłego wieku lub z dresem z "kreszu". Oba skojarzenia niestety nie są zbyt pozytywne.

Pamiętam, że w dzieciństwie nie przepadałem za moją "wiatrówką", dwa lata temu, kiedy po raz pierwszy zetknąłem się z wyrobami z Pertexu, tez mnie nie powaliły na kolana. Teraz nie wyobrażam sobie wyjścia w teren bez takiej kurtki.

Dlaczego warto mieć wiatrówkę, skoro kurtka przeciwdeszczowa chroni również przed wiatrem?

Nawet najlepsze membrany (eVent, Gore-Tex, Dermizax, Gelanots, Sympatex, etc), mają chronić głównie przed czynnikami zewnętrznymi podczas bardzo złej pogody - posiadają bardzo wysoką odporność na wiatr i deszcz, bardzo wysoką oddychalność, a jednak są w stanie odprowadzić tylko część potu, który nasz organizm potrafi wytworzyć podczas ruchu.

Pertex chroni przed wiatrem dzięki unikalnemu, gęstemu splotowi, nie posiada membrany, więc jego oddychalność warunkowana jest jedynie grubością tkaniny. Pertex odróżnia od innych tkanin nylonowych to, że jest złożony z dwóch rodzajów włókien - drobnych od zewnątrz i grubszych od środka. Taka konstrukcja wymusza podsiąk kapilarny, co dodatkowo poprawia odprowadzanie wilgoci oraz tempo schnięcia kurtki czy spodni.

Pertex występuje również w wersji powlekanej Teflonem, która ma wyższą odporność na wodę jednak ogranicza w wyższym stopniu oddychalność tkaniny. Pokrycie tkaniny nie zapewnia wodoodporności a jedynie ochronę przed wilgocią i szybkim zamoczeniem.

Parę przykładów zastosowania wiatrówki w konkretnych sytuacjach:

gdy jest ciepło i nie wieje - wystarcza sama warstwa I, wiatrówka zajmuje tyle miejsca co duże jabłko, więc nawet nie odczujemy tego, że ja mamy w plecaku;

gdy jest ciepło i wieje - zakładamy wiatrówkę na I warstwę, wiatrówka skutecznie chroni przed wychłodzeniem, jednak w żaden sposób nie dociepla, podczas intensywnego wysiłku szybko odprowadza pot na zewnątrz;

gdy jest ciepło, wieje i lekko pada - wiatrówka przez dłuższy czas wytrzyma lekki „prysznic”, później, nawet jak przemoknie, jej struktura napędzana temperatura naszego ciała będzie dosuszała materiał - Pertex wyschnie szybciej podczas ruchu, a dodatkowo ciągle będzie chronił przed wiatrem

gdy jest chłodno i bezwietrznie - warstwa I i II zapewniają nam odpowiedni komfort termiczny, wiatrówka ponownie ląduje w plecaku;

gdy jest chłodno i wietrznie - wiatrówka założona na I i II warstwę zapobiega wywiewaniu ciepłego powietrza zgromadzonego w odzieży;

a gdy do tego wszystkiego zacznie padać - możemy założyć membranową kurtkę przeciwdeszczową na wiatrówkę bez obawy, że ograniczy ona oddychalność, jak miałoby to miejsce w przypadku założenia takiej kurtki na kurtkę z membraną wiatroszczelną.

Od roku z okładem mój zestaw do turystyki 3 sezonowej (wliczajac też zimę w Beskidach) składa się zasadniczo z takich elementów:

Góra:

-bielizna termoaktywna (niedocieplająca)

-lekki, elastyczny polar (Powerstretch lub gruby Power Dry)

-wiatrówka z Pertexu Microlight

-kurtka z Primaloftem (na postoje i rozruch)

-ultralekka przeciwdeszczówka z Entrantu DT (w plecaku, na wypadek zlewy)

Dół:

-bokserki termoaktywne

-krótkie spodenki z wewnętrznymi majtasami (wersja na upalne lato)

-cienkie, długie spodnie spodnie z Tactelu (wzmacniane Cordurą lub w wersji elastyczej)

-getry z Powerstretch (do spania i na rozruch o poranku).

Poniżej, podejście na Col De La Terrasse, wrzesień, w słóncu jakieś 18°C, ale wiatr zwalał z nóg.

Do zastosowań w cięższyh warunkach zazwyczaj stosuję:

Góra:

-koszulka termiczna lub bluza z Powerstretch lub Power Dry

-Primaloft 40g

-Primaloft 60g na postoje

lub

-koszulka termiczna

-Powerstertch/Power Dry

-Kurtka przeciwwietrza z membarną eVent

-Primaloft 60 na postoje

W obu przypadkach wiatrówka siedzi sobie w plecaku.

Zdarza się, że podczas ładnej, słonecznej pogody, temperatura wzrasta na tyle, że warstwy przygotowane na gorsze warunki, działają jak fińska sauna - wtedy ubieram wiatrówkę :)

Dół:

-spodnie, z grubego, bezmembranowego materiału typu softshell

-getry z Powerstretch do spania lub "awaryjnie".

Gorillapod

2009-05-25T21:49:00.000+02:00

Jakis czas temu zmęczyło mnie noszenie mojego ulubionego Canona A1 z całym zestawem obiektywów - średnia waga ~3,5-4kg. Tym bardziej męczące i niewygodne było noszenie statyw, który wytrzymałby wagę aparatu.

Zmiana lustrzanki na małego, kompaktowego cyfraka zaowocowała potrzebą i możliwością zmniejszenia statywu, bo choć Canon A520 w porównaniu do mojego obecnego pstrykacza ważył więcej, i tak był lekki.

Niestety, rozpuszczony możliwościami pełnowymiarowego statywu byłem ciągle rozczarowany "pieskami", trójnóżkami i podstawkami - zawsze brakowało im choćby namiastki głowicy pod aparatem. Niekiedy stabilnie stały jedynie na w przybliżeniu płaskiej powierzchni.

Sprytna dostawka do kijka "mejd baj" Kohla sprawdza sie jedynie jako namiastka monopodu - do dodatkowej stabilizacji aparatu. Jako statyw wolnostojący się nie nadaje.

Statyw działający na zasadzie imadła (imadełkowy) ma również ograniczone pole działania, spróbujcie go użyć w skale, nawet z dołożoną głowicą kulową jest to trudne ;)

Ale niezawodny przemysł gadżeciarski znalazł na to odpowiedź - Gorillapod!

Początkowo byłem raczej sceptyczny w odniesieniu do możliwości tego cuda, jednak kolejna zmiana aparatu na mikrokompaktowy (Sony T20) dała mi pretekst do zakupienia modelu Gorillapod Original.

Pomijając wręcz nieprawdopodobne możliwości nóżek statywu, przekonałem się do niego tym, że w odróżnieniu od innych, posiada coś na kształt ruchomej głowicy pod aparatem oraz blokowane gniazdo ze stopką. Dzięi temu montaż i demontaż aparatu do statywu jest błyskawiczny.

Sam statyw nie sprawia wrażenia szczególnie wytrzymałego - parenaście plastikowych kulek z gumowymi pierścieniami - ale dzięki temu jest tak lekki, że łatwo o nim zapomnieć.

To, co mnie jednak zaskoczyło, to to, że te nóżki rzeczywiście działają!

Nie tylko pozwalają stabilnie ustawić aparat na nierównym podłożu, zbliżyć obiektyw do zdjęcia makro, to naprawdę stabilnie przytrzymują go np na poręczy krzesła, szklance piwa czy też gałęzi.

Gorillapod produkowany jest w kilku wariantach, należy dobrać odpowiedni do wagi całkowitej aparatu wraz z obiektywem.

Zapewne gdybym chciał przypiąć mojego Canona A1 do wersji Original, skończyło by się to rozbiciem lustrzanki :/

Sony T20 waży jakieś niecałe 200g, za to Canon A1 już ~1kg.

Maksymalna waga aparatu dla wersji Original to 325g.

Oj owieczko, gdybyś ty jeszcze gotować umiała...

2009-05-25T21:43:00.001+02:00

Obserwując rynek turystyczny w Polsce nie trudno zauważyć, że przechodzimy właśnie etap wielkiego powrotu włókien naturalnych do odzieży aktywnej.

Ten trend powoli przebrzmiewa w krajach sąsiednich... ok, bądźmy szczerzy - w krajach zachodnich, jako, że tam wszelkie nowinki wchodzą szybciej i są też odważniej przyjmowane przez konsumentów.

Z prawa i z lewa słychać (widać, bo często są pisane) peany na temat cudownych i niewiarygodnych właściwości wełny z merynosów.Sporo w tym prawdy - runo merynosów jest delikatniejsze od runa innych owiec (porównywalne jest do odmiany szetlandzkiej, ale o tym marketingowcy milczą :).

Wełna jest jednym z nielicznych materiałów naturalnych, o którym można powiedzieć, że jest termoaktywny (niektórzy jeszcze wymieniają jedwab, ale kto by o tym pamiętał, jest merino!).

Zapytacie, więc czemu się czepiam?

Otóż mam wrażenie, że po raz kolejny wciska się nam "cudowny" produkt, remedium na każde zło tego świata od mokrych pleców począwszy, przez ekologię a na odświeżaniu oddechu skończywszy. Podobnie było z tzw. "softszelem".

Nie mam zamiaru negować sensu istnienia jednego czy drugiego, nie chcę się kłócić z wieloma osobami, które znają się ode mnie lepiej (zwróćcie jednak uwagę, że np. Andy Kirkpatrick chwali wełnę merino w kontekście zimowego wspinania wielkościanowego), ani mieszać którejś tkaniny z błotem.

Ot, po prostu chcę zwrócić uwagę na to, że nie wszystko jest dobre do wszystkiego i dla każdego.

Do rzeczy.

Niezaprzeczalne zalety odzieży z wełny merino:

:: nie śmierdzi (za szybko)
:: jest ciepła nawet gdy namoknie
:: jest odporna na wysoką temperaturę
:: jest naturalna - ważne dla ekologów (aczkolwiek tańsze sposoby wybarwiania opierają się na barwnikach chemicznych)
:: radzi sobie lepiej z odprowadzaniem wilgoci niż bawełna
Są też wady:
:: tempo schnięcia (odprowadzania potu) jest gorsze niż włókien syntetycznych
:: bez odpowiedniego wykończenia (podnosi cenę) deformuje się podczas noszenia i kurczy w praniu
:: jest relatywnie droższa od odpowiedników syntetycznych
:: dla wielu osób nawet najcieńsze odmiany są zbyt ciepłe
Sam używam wełnianej koszulki z długim rękawem - bardzo ją sobie chwalę jednak nie do wszystkiego.
Przy potliwości mojego organizmu wełna jest idealna do spokojnej turystyki, wszelkiej maści podróży i wyjazdów, gdzie nie specjalnie jest szansa na zrobienie prania. Koszulka idealnie sprawdza sie jako warstwa termiczna... do stania na mrozie :)

Ostatni wyjazd w Tatry utwierdził mnie tylko w tym, że mój organizm nawet zimą wytwarza masę wilgoci, której niestety wełna nie jest w stanie w całości odprowadzić. Efekt tego był taki, że odczuwałem dyskomfort "mokrego kompresu" na plecach. Całe szczęście ów kompres nie był przeraźliwie zimny, jednak był wyczuwalnie chłodniejszy niż niezapocona część koszulki.

Może pora na jakieś wnioski?

Odzież z wełny merino z czystym sumieniem mogę polecić tym, którzy wymagają od bielizny utrzymywania komfortu cieplnego, a przy okazji nie za wiele się pocą.

Merino jest świetną opcją dla osób podróżujących - koszulki nie dość, że nie są pogniecione, to nie łapią szybko zapachu użytkownika.

Tym, którzy podobnie jak ja, mocno się pocą do czysto wysiłkowej/sportowej działalności sugeruję używanie włókien sztucznych - tempo odprowadzania potu jest o niebo lepsze od koszulki z owiec.

Jak to bywa w życiu - wymyślono też kompromis - coraz częściej pojawiają się mieszanki włókien merino i poliestru. Taka mieszanka pozwala wykorzystać pozytywne cechy merino przy jednoczesnym ograniczeniu tych negatywnych.

Póki co używałem koszulek z mieszanki Sportwool, gdzie wełna (23%) jest warstwą znajdującą się tuż przy skórze, a poliester (77%)jest warstwą zewnętrzną. dzięki temu wilgoć nagromadzona w masie wełny jest odciągana przez zewnętrzną warstwę syntetyczną. koszulki ze Sportwool, w porównaniu do czysto syntetycznych, wytrzymują na mnie 3 krotnie dłużej bez wykręcania nosa, zapewniając jednocześnie podobne (lub wręcz identyczne) właściwości odciągania potu.

Podsumowując.

W mojej szafie zalega cały pokład syntetycznej bielizny termoaktywnej, z której korzystam często i niezmiennie, zwłaszcza latem (również na co dzień) lub na wypadach jednodniowych.

Na co dzień (zimą) oraz podczas dłuższych podróży używam koszulki wełnianej i mam zamiar sprawić sobie kolejne z tego materiału.

Na wyjazdach turystycznych-górskich najczęściej w plecaku ląduje teraz komplet koszulek: do chodzenia - Sportwool, do siedzenia na biwaku, do spania i jako koszulka rezerwowa - merino.

Uzupełnienie.

1. Merino w skarpetach.

Zachowuje się na mnie znacznie lepiej niż n górnej połowie ciała. Ostatni szybki wypad - 5 godziń intensywnego marszu w śniegu, w niskich butach bez membrany, dał taki efekt, że:

-stopy były lekko wilgotne (ale skarpety były mokre)

-stopy, do póki się ruszałem, były ciepłe (po powrocie do auta pomógł jedynie nawiew na stop).

Skład skarpet - 70% merino+ Outlast

W cieplejszych porach roku, powyższe skarpety są zbyt ciepłe oraz zbyt wiele wilgoci pozostaje w ich strukturze.

Zdecydowanie lepiej sprawdzają się modele z mieszanką 60% merino, 20% coolmax + domieszki, lub 30% merino, 42% poliester, 20% nylon + domieszki.

2.Trwałosć koloru koszulki.

Po 2 miesiacach średnio intensywnego użytkowania koszulki z długim rękawem ze 100% merino, oprócz lekkiego zmechacenia, które jest w końcu naturalne, powstały nieestetyczne odbarwienia pod pachami.

Dodam, że nie używam antyperspirantów, które miałyby prawo zostawić białe/jasne ślady.

Zamiast gumki

2009-05-25T21:39:00.000+02:00

Używam czekana bez ogumowanego styliska.

Taki czekan jest lżejszy, łatwiej wchodzi w zmrożony śnieg, ale jeśli trzeba się na nim podciągnąć (użyć jako dziabki) czasami brakuje pewności chwytu. Rękawica ma tendencję do ślizgania się i czekan przekręca się w dłoni.

Wielu producentów stosuje zamiast ogumienia, małe wstawki przypominające papier ścierny (najprawdopodobniej to jest papier ścierny).

Domowym sposobem można łatwo uzyskać ten sam efekt.

:: W znanym, szwedzkim sklepie outdoorowym kupujemy rolkę taśmy zapobiegającej ześlizgiwaniu się ze schodów.
::Następnie określamy miejsce, w którym będzie spoczywać nasza dłoń na stylisku czekana i docinamy odpowiednio długi kawałek taśmy.
::Z uwagi na dość sporą szerokość taśmy, proponuję rozciąć ją na pół i przykleić po obu stronach styliska (od strony palców i od strony nadgarstka).
:: Rogi naklejki dobrze jest zaokrąglić, aby ograniczyć odklejanie się taśmy na brzegach.

Jedyną niewiadomą jest trwałość aplikacji. Nie wiem jeszcze jak mocno klej trzyma się czekana i co jaki czas będzie trzeba wymieniać naklejki - narażone są na odklejanie przez pracę styliskiem w śniegu oraz na wilgoć i niskie temperatrury, czego producent taśmy mógł nie przewidzieć ;)

Rolka ma długość 10 metrów, a na jednorazowe oklejenie zużywa się ok 6-8 cm.

Primaloft

2009-05-25T21:35:00.002+02:00

Co nieco o...

Primaloft powstał jako alternatywa dla puchu.

Alternatywa niewrażliwa na wilgoć, ale o podobnej masie, właściwościach cieplnych i możliwości kompresji.

Pewnie nie będzie zaskoczeniem, jeśli napiszę, że zlecenie na taką alternatywę złożyła we wczesnych latach '80, armia Wujka Sama.

Primaloft produkuje trzy rodzaje wypełnienia używanego w kurtkach czy śpiworach, ocieplinę butów i samo włókno, wplatane np. w skarpety.

Primaloft One - ma najlepszy stosunek masy do utrzymywania ciepła i najlepiej się kompresuje. Struktura One jest naturalnie odporna na przewiewanie.

Primaloft Sport - jest odrobinę gorszy w kompresji (trzeba użyć więcej tej ociepliny w stosunku do One, żeby uzyskać tą samą izolację).

Primaloft Eco - najmłodsze dziecko w rodzinie, 50% włókien w splocie jest z przetworzonego poliestru, poza tym zachowuje standardowe właściwości Sport.

Oprócz tego każde z wypełnień występuje w różnej gramaturze na metr kwadratowy (po ludzku - grubości). Często zdarza się, że producenci stosują dwie warstwy wypełnienia np. 130g/m2 i podają ich sumaryczną wagę 260g/m2.

Ale czy to działa?

Obecnie moja szafa posiada w zasobach: sweter puchowy, kurtkę ze strefowanym wypełnieniem Primaloft One 60g i kurtkę z Primaloftu Sport 40g.

Tak naprawdę nie widzę specjalnie różnicy pomiędzy właściwościami użytkowymi One i Sport (poza grubością wypełnienia) ale, w obu moich kurtkach zastosowano bardzo dobre materiały zewnętrzne, które zapewniają nieprzewiewność jak i dużą odporność na wilgoć.

Kurtka z P. Sport 40g służy mi głównie jako kurtka miejska, jako odpowiednik polara 200 podczas wyjazdów w góry oraz jako docieplenie do śpiwora.

Nad polarem ma tę przewagę, że:

-jest nieprzewiewna

-nie przemaka na pierwszym lepszym deszczu

-po spakowaniu zajmuje odrobinę więcej miejsca niż szczur z Ikei

-pakuje się we własną kieszeń

-waży niespełna 420g

Kurtka z Primaloft One 60g, sprawdza się znakomicie zimą - jako kurtka "postojowa".

Zazwyczaj noszę bardzo niewiele warstw podczas marszu - unikam przegrzewania się, a pierwszą rzeczą jaką robię po zatrzymaniu, to wyciągnięcie tej kurtki i założenie kaptura. Potem dopiero sięgam po termos, kuchenkę czy np. statyw.

O ile kurtkę z wypełnieniem 40g porównuje termicznie do polara 200, to tę z 60g porównałbym do 300-tki. I tu ponownie widzę w kurtce z Primaloftu przewagę nad grubym polarem, w odporności na czynniki zewnętrzne, objętości i w wadze (ok 520g).

Obie kurtki posiadają ocieplany kaptur, w grubszej wejdzie do niego kask, co nie jest dla mnie bez znaczenia.

Mam teorię, którą mam zamiar sprawdzić jeszcze tej zimy (o ile przyjdzie), że zestaw obu kurtek zapewni mi odpowiednią ochronę podczas zimowych wyjść w Tatry, na zasadzie:

40g jako kurtka "marszowa" założona jedynie na bieliznę termiczną

60g jako kurtka postojowa - zapobiegająca wychłodzeniu podczas podziwiania widoków.

Taki układ charakteryzuje się minimalna wagą (a przez co nieporównywalnie większą mobilnością niż duet 200+hardshell) i objętością w plecaku, dobrą oddychalnością i zabezpieczeniem przed wszystkimi "zimowymi" czynnikami zewnętrznymi.

Co z tego wyjdzie, czas pokaże :)

Porównanie puchowego do Primaloftu wypada różnie:

:: puch ma mniejszą objętość i sprawia lepsze wrażenie (jest bardziej puchaty od waciaka z Primaloftu ;)

:: puch ma mniejszą masę (jak jest suchy)

:: Primaloft po 3 dniach używania w warunkach o dużej wilgotności nie wykazuje żadnych zmian, puch zauważalnie "flaczeje"

:: puchu nie odważyłbym się założyć podczas deszczu bez kurtki zewnętrznej, Primaloft parokrotnie przeżył ulewę, będąc jedyną zewnętrzną warstwą - nasiąkł ale nie przemókł.

:: podobnie jak w śpiworach, tak i w kurtkach, puch ma dłuższą żywotność.

I dobrze, jednak jako osoba dosyć praktyczna i tak wolę kurtkę mniej wrażliwą na użytkowanie.

Mała konkluzja (bo może coś jeszcze dopiszę)

Mieszkając we Wrocławiu, tak naprawdę nie wiedziałem co to jest wilgoć.Po przeprowadzce do Krakowa, odkryłem, że tu, słowa: "wilgoć w powietrzu" nabierają innego znaczenia. Po jednej tzw. zimie w Krakersowie zrezygnowałem z używania swetra puchowego w mieście. Ubolewam ponadto nad brakiem porządnej zimy - takiej z mrozem i toną śniegu. Zamiast niej mamy mrozik i mokrą breję. Ale na pogodę wpływu nie mam, mogę się tylko do niej dostosować, dlatego puch zostawiam na konkretną, mroźną i suchą pogodę. Za to do częstego użytku w "oparach Krakowa" jak i w naszych pięknych górach zostawiam sobie jakże niewrażliwy syntetyk ze znaczkiem Primaloft.

Czest połcz

2009-05-25T21:34:00.001+02:00

Odkąd zacząłem używać małego, cyfrowego aparatu, zawsze miałem problem gdzie i w czym go przypiąć, żeby mieć go zawsze pod ręką.

Podobnie jest z mapą - wielkie, dyndające na szyi mapniki są irytujące, zwłaszcza w terenie bardziej skalistym, gdzie trzeba się czasami przytrzymać skały czy klamer. Ściąganie plecaka za każdym razem gdy nie jestem pewny przebiegu szlaku jest jeszcze gorsze.

Tych problemów nie mam zimą, kiedy mam na sobie kurtkę i spodnie z kieszeniami, ale latem, niestety mapa w kieszeni moich szortów się nie mieści, a super techniczny t-shirt nie ma kieszonki na aparat ani nawet jedwabną chusteczkę.

Początkowo myślałem o dostosowaniu jakiejś torby/kieszeni do troczenia na pasie biodrowym. Pomysł jest dobry, o ile w każdym plecaku ma się podobny pas biodrowy. W mojej kolekcji, niestety mam plecaki z najróżniejszymi pasami oraz kilka "daypacków" bez żadnego pasa.

Ale... każdy plecak ma szelki - dlatego postanowiłem znaleźć jakąś kieszeń, którą można przypiąć pomiędzy szelkami.

Początkowo chciałem taką kupić - jak wskazuje tytuł działu - mam dwie lewe ręce, więc majsterkowanie jest dla mnie ostatecznością.

Skończyło się, oczywiście tylko na chęciach. W Polsce tego typu asortyment jest nieosiągalny, więc postawiony pod ścianą zacząłem szukać czegoś, co w prosty sposób da się przerobić, a jednocześnie nie będzie wielkie i ciężkie.

Odpadły wszystkie torby biodrowe, które produkowane są chyba jedynie dla skejtów, grejtów i innych emo, odpadły też kosmetyczki - zazwyczaj są rozkładane, rolowane z miejscem na trzy szczoteczki do zębów i depilator.

Wybór padł na saszetkę Tatonka Dodger S.

Poniższe zdjęcie różni się od aktualnego produktu - pętelki z taśmy są na obu końcach zamka, na lewej wszyty jest plastikowy karabinek.

Dokonane przeróbki - wodzik zamka zamieniłem na kawałek repika, u dołu doszyłem dwie pętelki z taśmy 10mm, przez które przeplotłem gumki ze stoperami.

Odciąłem plastikowy karabinek i dodałem dwa breloczkowe "not for climbing".

Wyszło coś takiego:

Konstrukcję mocuje się do szelek albo na wszytych tam D-ringach, albo do pętelek z repików lub "ziplocków" (np. na zdjęciu poniżej).

Elastyczne gumki u dołu zapina się do pasków szelek - dzięki stoperom można wyregulować ich długość, stoper umożliwia zapięcie i odpięcie pętelki przy sciąganiu plecaka. Te odciągi eliminują efekt kołysania się i obijania się "poucza" o korpus.

Do czest połcza mieści się złożona na pół mapa, Sony T20, Buff, dwa batony energetyczne, kompas, e+LITE i mały scyzoryk. W ostateczności można dopchnąć tam jeszcze pertexowego windshirta, jednak wtedy nic się z niego nie da wyciągnąć.

Budyń z trocinami

2009-05-25T21:31:00.000+02:00

Przepis jest prosty -budyń błyskawiczny mieszamy z muesli, zalewamy wrzątkiem, merdamy i wcinamy.

Nie jest to "danie obiadowe" ale prosta i szybka przekąska, która pozostawia miłe uczucie rozgrzewajacej sytości.

Poniżej zestaw prototypowy - paczka budyniu + paczka muesli Fitella.

Pomysł na "gluta", w zasadzie zrodził się na zakupach spożywczych przed wyjazdem, właśnie jak zobaczyłem małe paczuszki z muesli i zacząłem sie zastanawiać z czym możnaby to jeść ale żeby nie zabierać np. wielkiej paczki mleka w proszku czy kubka jogurtu. Stanęło na budyniu. Teraz muesli zabieram przepakowane z dużej paczki, do woreczka strunowego - wychodzi taniej.

Uwaga - po zjedzienu, naczynie, z którego się jadło warto umyć od razu, albo zalać resztką wrzątku - "glut" jest mocno lepki i ciężko go umyć jak stężeje. Dobrym pomysłem jest jedzenie z woreczka, który można wymyć lub użyć do przenoszenia innych śmieci.

Batony energetyczne

2009-05-25T21:24:00.001+02:00

Przepis na domowe batony energetyczne

2 szklanki płatków owsianych błyskawicznych (!!)
1 szklanka mąki pszennej
1/2 łyżeczki soli
1/2 łyżeczki cynamonu
1/2 szklanki posiekanych orzechów (obojętne jakie, ja lubię laskowe)
1/2 szklanki oleju
2/3 szklanki miodu
jedno duże jajo, bakalie i inne:
figi, nadają dodatkowa lepkość mieszaninie i fajny smak, orzechy i słonecznik zawiera olej - daje więcej energii, rodzynki, żurawina, morele, śliwki - dla smaku, co, kto lubi,kawałki czekolady (gorzkiej) i żelki - efekt "niespodzianki" Można dodać cukier, tak było w poprzednim przepisie, ja jednak wolę dodać więcej miodu - smak jest bardziej naturalny.

Przygotować blachę do pieczenia ok 20x30 cm, wyłożyć ją dokładnie papierem do wypieków.
Piekarnik rozgrzać do 180'C
W mniejszej misce należy bardzo dokładnie zmiksować olej, miód, jajko i aromat, aż do uzyskania jednolitej masy (niekoniecznie trzeba robić to mikserem, ja mieszałem widelcem i też było dobrze).
W dużej misce należy dokładnie wymieszać płatki owsiane, mąkę, cukier, bakalie i inne, sól i cynamon.
Zawartość mniejszej miski łączymy z pozostałymi składnikami. Należy wszystko dokładnie wymieszać/wygnieść, tak żeby poszczególne składniki równo się rozłożyły (masa strasznie się klei, dlatego polecam użycie jednorazowych rękawiczek do mieszania :).

Ostatnimi czasy wszystko mieszam w tzw. "robocie kuchennym", najpierw suche składniki, potem dolewam zawartosc (wymerdaną) mniejszej miski.

Ma to tę zaletę, że mój mikser dodatkowo rozdrabnia podczas mieszania poszczególne składniki, więc masa staje się bardziej jednolita i batony wychodzą bardziej zwarte. Mając to na uwadze, nie można zbytnio rozdrabniać bakalii, które chcemy mieć "wyraźnie wyczuwalne" w masie batonów.

Papkę przekładamy do blachy, dobrze wciskając ją w brzegi i lekko ubijając - chodzi o to, żeby gotowe batoniki nie miały pustych miejsc w środku.
Piec w temperaturze 180'C przez 20-25 minut (chyba, że brzegi szybciej zbrązowieją). Po wyciągnięciu z pieca, należy nasz wypiek pozostawić do całkowitego wystygnięcia, dopiero potem wyłożyć na deskę i pokroić.
Proponuję po poporcjowaniu, pozostawić batony przez parę godzin do obeschnięcia również z boków i z drugiej strony, mniej się później kleją do opakowania. Ja je pakuje osobno w folię aluminiową, potem po parę wkładam do woreczka strunowego.
Paćkaniny jest na 15-20 minut + czas pieczenia + czas na wystygniecie i obeschnięcie batonów.

Scarpa Manta GSb

2009-05-25T21:23:00.002+02:00

Od końca sierpnia mam przyjemność używania butów Scarpa Manta GSb.

Model zyskał w nazwie trzy, dodatkowe literki "GSb", oznaczające, że podeszwa tych butów została przystosowana do wpięcia raków Grivela z mocowaniem "Grivel Scarpa Binding" .

Co to zmienia? Otóż to, że dzięki temu buty zrobiły się lżejsze.

Twardość podeszwy zmieniono na B2 (odpowiednik C), jednak z możliwością podpięcia raków automatycznych GSb, więc jeśli ktoś dysponuje np. zestawem Cumbre + Grivele z GSb, może użyć tych samych raków do lżejszych butów, na lżejsze warunki.

Dla mnie nowe Manty mają tę zaletę, że mogę wykorzystywać je zarówno latem, ponieważ nie są za twarde, ale mogę też do nich podpiąć półautomaty i zabrać je zimą na lżejsze wypady.

Nowa wersja została dodatkowo mocniej oblana gumą, co zapewne jest bardziej przydatne np. na lodowcu i teoretycznie w terenie skalistym (jakby gruba, dwoinowa skóra bała się ostrych kamyczków ;P ).

To, co nie uległo zmianie, to konstrukcja cholewki -w dalszym ciągu nie użyto w jej konstrukcji żadnej membrany. Syntetyczna wyściółka poprawia szybkość schnięcia (zobaczymy).

Podeszwa - Vibram Jorasses - głęboko rzeźbiona, jednak ze strefami o zwiększonej przyczepności. Świetnie sprawdziła się w terenie skalistym, zarówno na litej skale i na rumoszu. Niestety podczas podejścia przez las, dość szybko zapychała się błotem i nie jest zbyt stabilna na mokrych i omszonych korzeniach.

Nalgene - outdoorowy słoik

2009-05-25T21:10:00.000+02:00

Tym razem coś w temacie przenoszenia płynów.

Nalgene 32oz/1l Wide Mouth Bottle

O ile w Europie chyba najbardzie rozpoznawalną "butelką turystyczną" jest aluminiowa konstrukcja SIGG'a, to za Wielką Kałużą używa się głównie (i prawie jedynie) butelek Nalgene.

Nalgene to oddział "outdoorowy" firmy Nalge, produkującej pojemniki laboratoryjne z tworzyw sztucznych. Z tych samych tworzyw powstają wersje turystyczne. Różnią się w zasadzie tylko designem :) i zakrętką z paskiem-niegubkiem.

Co jest takiego ciekawego w tej butli, że o niej piszę?

W zasadzie - wszystko, cała koncepcja jest tak różna od tej, do której byłem przyzwyczajony, że ciężko mi teraz znaleźć jakiś jej minus.

Po pierwsze - otwór wlewu.

Po Hamerykansku - łajd małtw, wlew butli ma średnicę ~5,5cm. Dzięki temu możemy bez problemu wsypać różne puszczalskie proszki do środka, latem wrzucić parę kostek lodu przed wyjściem z domu albo listek świeżej mięty jak smak wody źródlanej w końcu nam się znudzi.

Zimą taki otwór podobno łatwiej jest odkuć z lodu... już sobie wyobrażam wiercenie przerębli w litrowej butelce :)) Chyba wolę zimą wrzucić butlę do plecaka, zapobiegając jej zamarźnięciu, albo wziąć termos :)

Kolejnym atutem szerokiego, słoikowego wlewu jest nabieranie wody ze strumieni. Robi się to szybko i praktycznie po sam gwint butelki.

W tym miejscu pojawia się kolejna zaleta "słoika" - jest przezroczysty, widać czy razem z wodą nie nabrały się jakieś farfocle oraz ile tej wody zostało.

W tym ostatnim pomaga czasami nadrukowana miarka, przydatna również gdy jest potrzeba odmieżenia konkretnej ilości wody np. do liofilizatu.

No tak, ale w zasadzie przezroczyste butelki są też dodawane gratis do wody mineralnej, te z szerszym wlewem, do napojów w stylu "lodowataherbata", więc po co wydawać kasę na plastikowy słoik z dumnym napisem "made in usa"??

Mnie przekonało to, że po zagotowaniu wieczorem wody, można ją wlać do butli i całość wrzucić do śpiwora. Po kilku minutach kładziemy się do miłego, nagrzanego śpiwora, a improwizowany termofor jeszcze przez długi czas dodatkowo ogrzewa nasze przemarznięte i wymęczone kości ;)

Rano - na biwaku zimowym - mamy gotową porcję wody na śniadanie, bez konieczności czekania na wytopienie śniegu.

Jako, że posiadam jeszcze wężyk Source ConverTube, dzięki dołączonej do niego przejściówce jestem w stanie przerobić słoik na pojemnik do tankowania w locie.

Inne pomysły na użycie słoja czyli "whiskey in the jar".

(głównie wyczytane i zasłyszane, część zweryfikowana)

:: suchy pojemnik na sypkie produkty np. muesli (wolę woreczki strunowe) lub wartosciowe przedmioty podczas spływu czy forsowania rzeki (spróbujcie wcisnąć tam aparat!)

:: duży kubek - po zagotowaniu wody, z częsci robię herbatę i wlewam do Nalgene, resztę, w kubku mieszam z jedzonkiem.

:: ...

Wytrzymałość.

Podobno Nalgene są niezniszczalne, nie do pobicia, etc... tak też mówili o Związku Radzieckim.

Fakty są takie, że od półtora roku, mój słoik spadał na skały, staczał sie po piargach, był deptany i traktowany wrzątkiem i zamrażany. Oprócz paru zarysowań, innych śladów użytkowania po nim nie widać.

Na koniec kilka uwag o raku i poliwęglanach.

"Amerykańscy naukowcy..." zaczyna się znajomo, nie? No właśnie naukowcy są zmorą, najpierw wymyślają coś rewolucyjnego, ułatwiajacego nam życie, potem stwierdzają, że jest to rakotwórcze, by za parę lat to znów zweryfikować.

Podobno poliwęglan, z których wykonane sa butelki Nalgene (podobno niektóre butelki dla niemowląt też!) wydziela substancję rakotwórczą Bisphenol A.

Badania nie zostały jeszcze potwierdzone i jednoznacznie nie stwierdzono czy ta cecha występuje i czy jest groźna.

Stężenie jego jest podobno niewielkie, jednak rośnie drastycznie pod wpływem temperatury, co mnie zmartwiło, bo fajnie jest rano nie topić śniegu na heratę.

Oczywiście Nalgene, jak i całe stado innych producentów, zaprzecza, dementuje i zasłania się innymi badaniami. Jak to z tym będzie - czas pokaże.

Moim zdaniem, wyjdzie coś takiego jak z menażkami z aluminium - w zasadzie aluminium zdrowe nie jest, jednak ilość wchłanianej przez nas substancji podczas wyjazdów w góry jest tak znikoma, że bardziej szkodzi nam siedzenie w mieście z otwartym oknem.

I tak, podczas kolejnego mroźnego biwaku, wrzucę sobie mój słoik Nalgene zalany wrzątkiem, w nogi śpiwora.

Buff

2009-05-25T21:02:00.001+02:00

Niby zwykły kawałek szmatki z mikrowłókien, a jednak potwierdza on ideę, że proste rzeczy są najlepsze. Uniwersalność tego skrawka materiału jest zaskakująca.

No i mocno działa na moją duszę gadżeciaża ;)

O ile dobrze liczę, mój pierwszy Buff pojawił się u mnie w roku 1994 i ... używam go do dzisiaj, to jest ten fioletowy w białe plamki, na poniższym zdjęciu. Później, a w zasadzie dużo później, bo po ok 6-7 latach, kupiłem kolejnego, i kolejnego i kolejnego...

Tym sposobem mamy z żoną 12 sztuk w różnych wzorach. Jeden to Visor Buff - z daszkiem, reszta to model Original. Część z nich jest niemalże kolekcjonerska - drukowana w krótkich seriach, inne są katalogowe, ale każdy z nich jest używany.

Oprócz tych oryginalnych przewinęły się ze cztery "szmatki" kupione taniej, "bo nie widać różnicy". Może jestem zbyt uważny, ale ja tę różnice widzę.

"Szmatki" średnio po 3 miesiacach używania wyglądały jak mój pierwszy Buff - po 10 latach kontaktu z moją szczeciną na brodzie.

Poza tym te oryginalne nie tracą kolorów po praniu :)

Nie będę pisał co można z Buffa zrobić, jest o tym sporo informacji w sieci i na engiecie.

Chyba jestem uzależniony od tej szmatki.

Gotta Catch 'Em ALL!

e+LITE

2009-05-25T20:57:00.001+02:00

Gadżet?
e+LITE trafił do mnie tuż po jego polskiej premierze - w grudniu 2006 roku.
Jako znany gadżeciaż - po prostu musiałem go mieć!

Lampka przy pierwszym kontakcie sprawia wrażenie gadżetu - rzeczy fajnej, ale na dłuższa metę nieprzydatnej lub takiej, której użyje się parę razy i wrzuci do szuflady.
W moim przypadku tak się nie stało, czołówka zagościła w moim plecaku niemalże na stałe.
Zabieram ja na każdy wyjazd - często jako jedyne i podstawowe źródło światła.

Budowa
Petzl e+LITE w plastikowej, prawie owalnej obudowie ma zamknięte 3 białe diody, ułożone w trójkąt ostrokątny,
w środku którego znajduje się jedna, mała, czerwona dioda. Diody nie są niczym osłonięte, jedynie lekko zagłębione w obudowie.
Po lewej stronie znajduje się czerwona dźwignia, którą przełącza się poszczególne tryby czołówki.
Dźwignię przesuwa się po łuku, przeciwnie do ruchu wskazówek zegara, począwszy od pozycji zablokowanej, oznaczonej kłódką, mamy, kolejno:
-wyłączona
-diody białe - tryb ekonomiczny
-diody białe - tryb maksymalny
-diody białe - tryb migający
-dioda czerwona - tryb migający
-dioda czerwona - włączona
-wyłączona

Pozycja każdego trybu jest utrzymywana dzięki delikatnej zębatce widocznej na łuku ruchu dzwigni.

Języczek dźwigni wskakuje w zagłębienie zębatki, do zmiany trybu należy użyć nieco siły.
Obudowa jest uszczelniona - czołówka posiada certyfikat szczelności do -1m, czyli teoretycznie możemy sobie podświetlić wodę w wannie na czerwono.

Z tyłu czołówki znajduje się zakręcane, uszczelnione wieczko chroniące baterie.
Wieczko ma nacięcie służące do otwierania - jako klucza używa się stopera znajdującego sie na elastycznej opasce na głowę.

Korpus latarki zamocowany jest na przegubie kulowym do czerwonej podstawy, do której przymocowana jest elastyczna
opaska do założenia na głowę oraz metalowy klips, umożliwiający dopięcie e+LITE np. do troka.
Taka konstrukcja przegubu umożliwia ruch o 360° i 180° w drugiej płaszczyźnie - pochylenie.
Regulacja jest płynna.

Elastyczna opaska ma szerokosć 10mm i regulowana jest plastikowym stoperem. Pomimo niewielkiej szerokości, nie gniecie
a czołówka trzyma sie na głowie bardzo pewnie.

Całość waży 27g z dwoma bateriami w środku.

W komplecie dołączony jest twardy pokrowiec ze szlufką umożliwiającą założenie go na 40mm trok.
Szlufka jest zamknięta, więc żeby przymocować pokrowiec do troka lub paska, trzeba go przewlec przez całą długość.
Sposób zamykania futerału jest prosty i póki co, niezawodny. Dwie części zamykające się podobnie jak pudełko z jajek Kinder Niespodzianka, korpus i wieczko nachodzą na siebie, a dodatkowo są połączone ze sobą po obwodzie futerału, elastyczną opaską. Opaska przytrzymuje obie części razem. Aby otworzyć futerał, należy odciągnąć wieczko w osi podłużnej pokrowca, a potem przesunąc je w bok. Pokrowiec nie jest wodoszczelny, w dnie posiada nawet mały otworek odpływowy.

Niech stanie się jasność...
Czołówka posiada 5 trybów emitowania światła, dwa natężenia światła stałego dla diód białych, jedno dla diody czerwonej
oraz dwa tryby migające, po jednym, dla każdego koloru światła.
Według producenta, maksymalny zasięg światła dla t=0, to 19 i 11 metrów, później spada on do 12 i 10 metrów.
Przyznam, że nie chciało mi się bawić w dokładne określanie zasięgu, więc trudno mi powiedzieć ile dokładnie metrów
przede mną jest oświetlane. Jedno mogę określić pewnie - nie było to nigdy deklarowane 19m ;)

Realnie e+LITE daje na tyle dużą plamę światła, żeby móc spokojnie maszerować po szlaku, rozbić namiot, poświecić do garnka, żeby sprawdzić czy jego zawartość nie chce uciec czy też żeby w końcu sprawdzić na mapie gdzie do ... jestem.

Latarka zasilana jest dwoma bateriami "guzikowymi" typu CR2032.
Są to baterie litowe, dzięki czemu możemy przechowywać je w czołówce przez długi czas (wg. Petzla 10 lat).
Ogniwa te tylko w minimalnym stopniu tracą swoją moc podczas leżakowania, są odporne na niskie i bardzo wysokie temperatury,
nie "wylewają się".

Rodzaj użytego zasilania idealnie pokrywa się z katalogowym przeznaczeniem - latarki awaryjnej.
Plastikowy kokon może leżeć na dnie plecaka czy schowka samochodowego i czekać w pogotowiu aż padną baterie
w podstawowej czołówce albo w środku nocy trzeba będzie zmienić koło.

Zderzenie z rzeczywistością
czyli jednak gadżet, mini czołówka stworzona jako backup, do użycia w sytuacji, kiedy "normalne" źródło światła nie działa.
Nie! e+LITE jest pełnowartościową mikroczołówką - jednak nie dla wszystkich i nie do wszystkiego :)

Przez półtora roku użyłem raz, może dwa razy innej czołówki.
e+LITE daje wystarczajaco dużo światła do bezpiecznej nawigacji w miarę znanym lub oznaczonym terenie.
Sprawdza sie znakomicie jako źródło światła "na godzinę przed zaśnięciem" i do zebrania się przed świtem.

Kierując się ciekawością i chęcią wypróbowania nowej zabawki zabrałem ją na parę nocnych marszów.
Pierwszy poważny egzamin przeszła podczas zimowego, nocnego spacerku na rakietach.
Temperatura spadła grubo poniżej zera, wiał silny wiatr, było duże zachmurzenie.
Podczas około 6 godziń czołówka była wyłączona tylko raz - do zrobienia zdjęcia.
Zgodnie z przypuszczeniami - latarka nie straciła mocy z powodu mrozu (przynajmniej nie było to zauważalne),
Wajha sterująca nie zamarzła i dało się ją w miarę wygodnie obsłużyć w rękawicach.
Światło odbite od śniegu w trybie maksymalnym było na tyle męczące, że 90% drogi szedłem przy trybie ekonomicznym.

Podczas tego marszu objawił się również minus lampki - płynna regulacja pochylenia i kąta świecenia jest nic nie warta
w konfrontacji ze sztywnym daszkiem kaptura kurtki. Daszek przestawia kąt padania światła, tak, że latarka świeci
mniej więcej na czubek nosa przy okazji oślepiając użytkownika.
Wybawieniem jest przepięcie lampki na pas piersiowy lub pas biodrowy.
Takie położenie źródła światła okazuje się bardzo wygodne.
Jest bardzo stabilne, znajduje się nieco niżej nad ziemią, co daje efekt jakby świeciło jaśniej, rozmawiając z kimś świecimy mu na kolana a nie po oczach.

Później czołówka była parę razy użyta jako światło do nocnego marszu, jednak nigdy nie był to odcinek całonocny
i było to w terenie w miarę oznaczonym, e+LITE nie nadaje się do marszów i biegów na orientację, chyba, że jako, nawet nie druga, ale trzecia lub czwarta czołówka w zespole...

e+LITE ma jeszcze jedną wadę, widoczną niestety w wielu produktach Petzla, poświata diód jest na tyle mocna, że prześwieca ponad dolna częścią obudowy latarki. Daje to taki efekt, że przy większym pochyleniu lampki w dół, poświata drażni oczy.

Podsumowując

e+LITE to świetna czołówka do ogólnoturystycznego zastosowania.

Zgodnie z przeznaczeniem, sprawdza się jako zapasowe źródło światła lub jako druga latarka w zespole.

Patrząc na to z drugiej strony, pod kątem ewolucji sprzętu turystycznego, e+LITE może zastąpić proste latarki, któych i tak używało się podczas np. spóźnionego powrotu do schroniska czy auta.

Czołówka moze się też przydać wspinaczom, którzy dopiero o zmierzchu zwijają szpej, by wykorzystać kazdą chwilę dnia na wspinanie.

W ograniczonym zakresie, ograniczonym jedynie zdrowym rozsądkiem i doświadczeniem, można ją stosować jako jedyne źródło światła na wyjeździe.

Informacje od Producenta
Parametry techniczne
• 3 diody białe i 1 czerwona.
• 2 poziomy oświetlenia: ekonomiczny i maksymalny.
• 2 tryby pulsujące: biały i czerwony.
• Działa z 2 bateriami litowymi CR2032 (dostarczone).
• Ciężar latarki: 27 g z bateriami.
• Ciężar całkowity latarka czołowa + baterie + pudełko: 46 g.
• Opaska elastyczna zamocowana na stałe.
Latarka wodoszczelna do -1 m (pojemnik na latarkę nie jest wodoszczelny).
Gwarancja 10 lat.

Czas świecenia - poziom maksymalny: 35 h
Zasięg:
t0 = 19 m
t30min = 12 m
t10h = 5 m
t30h = 3 m

Czas świecenia - poziom ekonomiczny: 45 h
Zasięg:
t0 = 11 m
t30mn = 10 m
t10h = 5 m
t30h = 3 m

Certyfikaty:
CE Ex II 3GD Eex ic IIC T6, Ex tD A22, IP6X T85°C X

Całkowita niezawodność - przez wiele lat, w każdych warunkach. Gwarancja 10 lat.
- Możliwość przechowywania przez 10 lat (baterie litowe CR2032 nie ciekną)
- Odporna na temperatury -30°C do +60°C.
- Wodoszczelna do -1m.
- Możliwość użycia w środowiskach zagrożonych wybuchem.

No to zaczynamy

2009-05-25T15:41:00.000+02:00

Sukcesywnie pododaję tu moje wcześniejsze wpisy z istniejącego bloga na ngt a następnie będę się tu uzewnętrzniał w temacie sprzętu i ogólnie pojętej turystyki.